London baby

Ρε δεν πήγα τώρα διακοπές, τον Αύγουστο θα πάω !

Τώρα μόνο 5 μερούλες Λονδίνο πήγα έτσι για βόλτα.

Πολύ μπροστά ρε οι Άγγλοι...τουλάχιστον 4 μήνες. Εμείς είχαμε Ιούλιο, αυτοί είχαν Νοέμβρη! Κατέβηκα από το αεροπλάνο με το λινό το παντελονάκι και το καλοκαιρινό παπουτσάκι και πήγα και αγόρασα αμέσως πάπλωμα, πέδιλα για σκι, ένα φορητό τζάκι, ένα έλκηθρο με χάσκι και 6 κιλά κονιάκ.

Τι είναι αυτά ρε; Τι βροχή ήταν αυτή ρεεεεεεεεεεε; 300 μέτρα από το σταθμό στο ξενοδοχείο και παραλίγο να αγοράσω και βάρκα! Και το κολύμπι στο γλυκό νερό είναι και δύσκολο το φελέκι μου!

Αλλά δε μπορώ να πω, ωραίο το Λονδίνο. Δεν είχα ξαναπάει ο βλάχος, από τριγύρω είχα περάσει μόνο. Ως συνήθως, θαύμασα το πόσο ο κόσμος εκτός Ελλάδος προσέχει ρε παιδί μου τα κτίριά του. Μόνο εδώ έχουμε γκρεμίσει το σύμπαν και έχουμε κτίσει αυτά τα άθλια τσιμεντόκουτα που μοιάζουν περισσότερο με εργατικές κατοικίες στη Βουδαπέστη.

Τέλος πάντων ας μη γκρινιάξω καλύτερα.

Από μουσεία δεν πήγα και πουθενά, προτίμησα να την περπατήσω την πόλη. Μου φυγε ο τάκος στο περπάτημα. Κάτω απο 5ωρο τη μέρα δεν έπεσα.

Πήγα όμως στο London Dungeon. Αυτό δεν το χανα με τίποτα. Πολύ γέλιο εκεί μέσα. Άμα πας ανυποψίαστος ..μέντες..Αλλά ευτυχώς έχω δει ίσα με 17 καντάρια ταινίες τρόμου στην καριέρα μου οπότε ήξερα. Όποτε παρασκοτείνιαζε, κάποιος θα πεταγόταν από καμια γωνιά.

Στο "Sweeney Todd" δωμάτιο, είχα δίπλα μου μια μαυρούλα (χμμ. Όχι ακριβώς μαυρούλα, έπιανε πολύ χώρο. Περίπου σαν την πλατεία Συντάγματος μαζί με τη Βουλή και τα McDonalds.. τεσπα μην την κακολογώ την κοπέλα μια χαρά κοριτσάκι ήταν). Που λέτε, εκεί που μας έχουν βάλει να κάτσουμε στις καρέκλες του μπαρμπέρη και καλα, σβήνουσι τα φώτα. Νταξ λέω οκ θα γελάσουμε. Ε ακουγόταν από τα μεγάφωνα ο Σουίνι μέσα στο δωμάτιο, πίσσα σκοτάδι λέμε, δεν έβλεπες τίποτα. Σου μίλαγε και καλά ο Σουίνι, σου λεγε τι καλά που θα σε κουρέψει και ξαφνικά εκεί πέρα που είχες χαλαρώσει, τσουυυπ έφευγε προς τα πίσω η καρέκλα, σου είχε κόψει και καλά το λαρύγγι ο Σουίνι. Και εκεί που φεύγει η καρέκλα, με αρπάει η μαυρούλα και πατάει μια στριγγλιά μέσα στο αυτί μου, τόσο δυνατή που έχασα την αίσθηση της ακοής και της όσφρησης για καμιά ώρα. Και ακόμα βλέπω κάτι αμυδρά λευκά σημάδια στην άκρη του οπτικού μου πεδίου. Μιλάμε πρέπει να μου μετατόπισε τη σφύρα και τον άκμονα 2 χιλιοστά παραμέσα...

Μου ζήταγε συγγνώμη μετά αλλά δεν άκουγα τίποτα! Άσε που είχε ένα χέρι σαν κουπί και κοντεψε να μου το σπάσει το χέρι από την τρομάρα της...

Το πιο ωραίο θέαμα εκεί μέσα πάντως ήταν η κρεμάλα.. Σε περνάγαν από δίκη και καλά, και μετά σε βάζαν σε ένα καθισματάκι που ανέβαινε καμιά 10ρια μέτρα ψηλά. Εκεί ψηλά ήταν και ένας δήμιος σε ένα ικρίωμα και σου λεγε και καλά πως θα σε κρεμάσουν και κάτι τέτοια. Και ξαφνικά σταμάταγε και έφευγε το κάθισμα στο κενό.. Πάτησαν κάτι ουρλιαχτά εκεί πέρα, μου ταρακούνησαν τον εγκέφαλο. Σε βγάζαν και φωτογραφία εντωμεταξύ την ώρα που άρχιζες να πέφτεις. Η τύπισσα δίπλα μου είχε μια φοβερή έκφραση τρόμου και λαγνείας ταυτόχρονα. Εγώ παραδόξως είχα τη φάτσα που έχω όταν έρχεται κανας φουσκωμένος λογαριασμός. Γουρλωμένο μάτι και απορία... Οπότε δεν την αγόρασα τη φωτογραφία (άσε που θέλαν και 10 λίρες..ή 7 δε θυμάμαι.. τι λε ρε φιλαράκι...)..

Ωραίο το Λονδίνο. Με άρεσκε. Γνωρίζεις και κόσμο εύκολα και χαλαρά, πολλοί έλληνες παντού.. ..(καλά αυτό δεν είναι και κατ ανάγκη καλό αλλά λέμε τώρα..)

Αλλά πανάκριβοι οι άτιμοι.. όχι παντού βέβαια. Σε μερικά πράγματα δε θα λεγα ότι εμείς διαφέρουμε και πολύ. Μάλλον εμείς είμαστε οι ακριβοί τουλάχιστον σε ορισμένα πράγματα και αναλογικά..

Τέλος πάντων.. Άντε και εις άλλα με υγεία. Γαλλιδάκια κάντε την προσευχή σας τώρα.. έρχομαι!

Διακοπές 2008

Λοιπόν θυμάστε που σας έλεγα κάτι για διακοπές με τους παντρεμένους και τέτοια; Ε να πα να χεστούνε! Θα φύγω μόνος μου, το αποφάσισα!

Το πρόγραμμα είναι ελεύθερο και άναρχο. Βασικά θα πάρω το αγεροπλάνο και θα κατέβω στη Νίκαια. Σκοπός είναι κινούμενος κυκλικά να καταλήξω στο Παρίσι μετά από 15 μέρες.

Θα γίνω ο σύγχρονος Ροβινσώνας Κρούσος, μη σου πω και Παρασκευάς μαζί. Θα βάλω το σακιδιάκι μου στον ώμο (αυτό πρέπει να το μοντάρω γιατί ο ώμος είναι λίγο κουλός με την παλιοδισκοπάθεια και δεν είναι για πολλά βάρη, ούτε καν για Βάρη-Κορωπί) και λέω έτσι με μια πρώτη ματιά που έριξα να το κάνω ενα St.Tropez, Perigord, Bordeaux, λιιιγο από Saint Malo και βουρ για Παρισίους να πετύχω και τους θείους μου γύρω στις 25 του Αout.

Τα προβλήματα είναι πολλά μεν, τα αντιπαρέρχομαι μετά παρρησίας δε. Το πρώτο είναι οτι δεν γνωρίζω και πολλά γαλλικά. Μπορεί να έκανα 6 χρόνια στο σχολείο μεν, αλλά τώρα όχι πείτε μου δηλαδή, έμαθε κανείς απο σας γαλλικά από το σχολείο; Άσε που ως γνήσιος αρσενικός Ελλην (βλέπε πιστοποίηση ISO στο προηγούμενο θέμα) τρέφω μια εγγενή απέχθεια σε γλώσσες που κάνουν το στόμα σου να κουνιέται ως κώλος αρτίστας χορεύτριας στα Μουλενρουζια κλπ. Όλα αυτά τα τσιμπλιμπλιμπλι ζενεπεπα κομανταλεβου δεν τα πολυεχω, αν και μια γαλλικού μου με είχε πει κάποτε πως "εσύ αγόρι μου τα παίρνεις, αλλά δε θες. Έχεις εκπληκτική προφορά αλλά δε γουστάρεις να μιλήσεις". Μετά από χρόνια κατάλαβα πως μου την έπεφτε αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία και δε θα της καθομουν κιόλας γιατί έμοιαζε με την αγελάδα της La vache qui rit, μονο λιγότερο κόκκινη και με μικρότερα κέρατα. Και μεγαλύτερο μουστάκι.

Τα γαλλικά που λέτε δεν τα έχω ως ομιλία αν και κάτι καταλαβαίνω όταν μιλάνε. Τουλάχιστον θα μπορώ να ρωτήσω το δρόμο για την παραλία "Ε ΤΟΥΑ, ΟΥ Ε ΛΕ ΜΠΙΤΣ, ΠΛΑΤΣ ΠΛΑΤΣ; ΠΛΑΤΣ ΠΛΑΤΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ! ΛΑ ΜΕΡ! ΤΙ ΚΟΙΤΑ ΡΕ ΓΑΛΑΤΙΚΟ ΧΑΙΒΑΝΙ, ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΛΕΜΕ!", θα μπορώ να ζητήσω ενα ποτάκι "ΤΕΚΙΛΑ ΑΒΕΚ ΛΕΜΟΝ. ΑΝ. ΛΕΜΟΝ ΤΖΟΥΣ , ΠΑ ΝΤΕ ΛΕΜΟΝ ΚΟΜΜΑΤΙ. ΑΒΕΚ ΝΤΕ ΠΑΓΟ. ΠΑΓΟ ΜΩΡΗ ΧΑΖΟΒΙΟΛΑ. ΑΪΣ."

Ναι τέτοια. Το πρόβλημα τώρα είναι ένα : λε καμάκ γκρεκ. Αντε και τη γνωρίζεις τη γαλλιδούλα. Άντε και αρχίζετε να κοπανάτε τίποτα ωραία κόκκινα κρασάκια στο Bordeaux (λιώμα θα είμαι ολη μερα εκει πέρα...). Τι σκατά της λες; "Τυ ε τρε ζολί, βιεν αμπρασε μα γκρεκ πουλί;". Θα πει η άλλη μπλέξαμε. Αυτός είναι λε σαρ λε μαρ ε λε μοβέ ρανκόντρ.

Καλά, το χω, θα σου πω εγώ. Θα μιλήσουν τα σώματα .. ας αρχίσει να πίνει κρασί η άλλη και δε θα χρειαστεί να πω λέξη. Έτσι και αλλιώς οι ξένες έχουν μερικές κατά το ήμισυ καλές κατά το ήμισυ κακές διαφορές από τις δικές μας όσον αφορά το διακοποκαμάκι. Για παράδειγμα ξένη δε με έχει ρωτήσει ποτε πόσα παίρνω και τι αυτοκίνητο έχω. Ούτε έχει "τρομάξει" ποτέ όταν της έσκασα μύτη με ποτάκι στο χέρι και διάθεση χαλλοου λετς παρτυ. Οι δικές μας είναι ενίοτε πιο "σφιχτές". Όχι πως τις κακολογώ, τουλάχιστον όχι τώρα, αλλά να, υπάρχει μια διαφορά στην καμακοκουλτούρα. Η ξένη ας πούμε, κυρίως δε θα στραβώσει άμα θες να της δείξεις την ανατολή στα τέσσερα. Η ελληνίδα μπορεί και να παρεξηγηθεί. Βέβαια αυτό έχει να κάνει και με το οτι οι ελληνίδες ξέρουν τι μαλάκες είμαστε οι έλληνες, οπότε και σου λέει "και άαααλλος ήρθε να μας χουφτώσει, αμαν πια."

Τέλος πάντων, δε συνεχίζω με αυτό.

Έτερο πρόβλημα εκεί πέρα θα ναι το φαι. Είμαι καλοφαγάς, γουστάρω το μεζεκλίκι, γουστάρω τα περίεργα, γουστάρω να δοκιμάζω, αλλά εναν απαράβατο κανονα-απαίτηση :

To κρέας πρέπει να ναι ΚΑΛΟΨΗΜΕΝΟ. Δε θέλω κάτι να αιμορραγεί στο πιάτο μου. Δε με ενδιαφέρουν τα επιχειρήματα περί υγείας, ζουμεράδας και τα λοιπά. Με ενδιαφέρει μόνο τι σκάει στο ουρανίσκο μου. Και αυτή η απαίσια μεταλλική γεύση του ημιψημένου ή εντελωσάψητου αίματος ΜΕ ΧΑΛΑΕΙ. Τέλος. Με είχανε βάλει μια φορά κάτω σε ένα τραπέζωμα ένα ζευγάρι πρώην φτωχομπινεδιάριδων και νυν σχεδοννεόπλουτων και μου κάνανε κήρυγμα για το φιλέτο που μου χανε σερβίρει και φρίκαρα. Και " δεν ξέρεις να τρώς" και "μας το παιζες και μάγειρας" και "έτσι τρώει ο κόσμος" και "κοίτα τι τρυφερό που είναι", και να μου ανεβαίνει εμένα η πίεση στο 958,3.. Το τι τους είχα κατεβάσει από μέσα μου δε φαντάζεστε. Είχανε ακούσει τα χειρότερα. Μάνες, πατέρες, σπίτια, αγίους, αγίες, καντήλια, μανουάλια, δισκοπότηρα, τα πάντα. ΡΕ ΔΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΓΑΜΗΔΙ ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΣΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΕΣΕΝΑ!! Α σιχτίρ που μου μάθατε και οι μπαστουνόβλαχοι απο τις Κουκουβάουνες το σενιάν φιλέτο, που μέχρι πριν δυό χρόνια φοράγατε λάστιχα φορτηγών αντί για σαγιονάρες και τρώγατε κοπριά και λειχήνες για βραδυνό...

Στο θέμα μας, το καλοψημένο κρέας θα ναι θέμα στη Γαλλία αλλά έχω ενημέρωση περί πουστιάς που μπορώ να κάνω οπότε θα την εφαρμόσω. Γιατί την επόμενη φορά που θα δω εγώ αίμα να στάζει στο πιάτο μου θα δαγκώσω το λαιμό της σερβιτόρας..

Άσε που μου χουν υποσχεθεί τρελλό φαί στο γαλατικό εστιατόριο του Παρισιού, που είναι μ ικρογραφία του γνωστού χωριού και πας και τρώς γουρουνόπουλα και τέτοια.. Θα λιώσω εκεί.

Επίσης να προσθέσω τελειώνοντας ότι από άποψη διαμονής και εισητηρίων, με μια πρώτη ματιά προς το παρόν, 20 μέρες στη Γαλλία θα μου κοστίσουν εξευτελιστικά λιγότερο από 10 μέρες οπουδήποτε στην Ελλάδα...Πχ άντε βρες ξενοδοχείο στην Ελλάδα, Αύγουστο με 43 ευρώ σε τουριστική περιοχή, όχι στους Κάτω Μαχαλάδες Γορτυνίας, και έλα πες μου..

Τεσπα... έχω ψηθεί χονδροειδέστατα. Θα γίνει μεγάλο σόου φέτος. Θα το παίξω ταξιδιώτης..

Γουστάρωωωωω...

Δεκαεπτά έτη φωτός και τρισήμιση εκατοστά

Σήμερα αισθάνομαι έναν σουρρεαλιστικό αγέρα να χαϊδεύει τα μπιρμπιλωτά γαλαζοπράσινα μάτια μου, οπότε και θα είμαι αφαιρετικός, υπερβατικός και μιγαδικός, με μια δόση ντεκονστρουκτιβισμού πασπαλισμένη με έναν αεράτο φορμαλιστικό στρουκτουραλισμό.

Βασικά αυτό συνέβη επειδή πρωινιάτικα πέρασα από του Polsemannen και μου κατσε βαρύς ο πατσάς και να μην κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου, που διαθέτει και νυχάκι με πένθος.

Που λέτε, με προβληματίζουσι αρκετά φιλοσοφικά ζητήματα τώρα τελευταία, όπως που σκατά θα πάω διακοπές επιτέλους, γιατί δεν τους αντέχω, ζευγαρωμένους και γω να μην έχω, τι κάνω εγώ με τόση αγάπη-γύρο (ναι μην ανησυχείτε δεν έγινα λαικός ξαφνικά, απλά προψές πέρασα από τη συναυλία της Αλεξίου στο Πέραμα να πάρω κάτι φίλους να πάμε για ούζα. Πάλι στο Πέραμα), πόσο χρειάζομαι πολύ διακοπές φέτος μια και η προηγούμενη χρονιά ήταν κατά το ήμισυ εφιαλτική και μάλιστα εφιαλτικότερη και από έναν από τους μαύρους πίνακες του Goya. Οπότε έχω ιερά υποχρέωσις προς την αφεντομουτσουνάρα μου ® ινα ξεδώσω, ξεσαλώσω, ξεαπαυτώσω και ξεξεδιάσω γενικότερα εις άγνωστον τόπον κατά προτίμηση του εσωτερικού, αλλά ψήνομαι και για του εξωτερικού, με ικανή ποσότητα αλκοολ, μουσικής, ξάπλας και ωραίων υπάρξεων να τριγυρνανε τριγύρω φορώντας στολές νοσοκόμας και μονοκίνι.

Έτερος σοβαρός προβληματισμός είναι πότε θα πλύνω το αυτοκίνητο, που αυτή τη στιγμή είναι λές και έχει κάνει το Παρίσι-Ντακάρ εικοσιεπτάμιση φορές και μάλιστα στις τέσσερεις κόμμα οκτώ από αυτές έπεσε σε επιδρομή σμήνους γιγάντιων μυγακίων. Σαν τεράστια μπλε μυγοπαγίδα είναι το καπώ μου και πολύ με στεναχωρεί τούτο καθότι τα μυγάκια είναι ντεμοντέ αξεσουάρ φέτος αν και διαφαίνεται μια τάση να επανέρθουν στη μόδα του χρόνου με τις νέες κωλεξιόνες.

Τρίτος σοβαρός προβληματισμός είναι ότι τη στιγμή τούτη η CPU μου δείχνει ότι χρησιμοποιείται κατά 100% πράγμα που σημαίνει ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, όπερ σημαίνει πως τον getrunken διότι ούτε βασιλικός είμαι, ούτε καν Δανός. Είμαι κλασσικός Έλλην εκ Σειρίου ορμώμενος και μάλιστα έχω και πιστοποίηση ISO 5tanh(2κπ+3π/2) ότι διαθέτω από κορυφή έως όνυχας το γονίδιον Αίπσηλων. (άτιμε Polsemannen σε διάβασα πριν πιω την πρώτη γουλια καφέ και να τι έγινε..)

Τέταρτος σοβαρός προβληματισμός είναι το τι θα κάνουμε με τα δάση φέτος. Όχι τίποτα άλλο, αλλα να, το σπίτι είναι και στα όρια του χωριού. (Νομιμότατο είναι ρε, μην πέσετε να με φάτε. Ω ναι υπάρχουν ακόμα ζαβοί που χτίζουν εντός σχεδίου και με άδεια για τα πάντα). Και στα χωριά συνήθως έχει δάσος τριγύρω. Και αυτό το δάσος έχει να καεί κάτι χρόνια. Και ψήνομαι πως φέτος έρχεται η σειρά μας. Ήγουν, θα φυλάμε καραούλι όλο το καλοκαίρι να μας σκάσει καμιά πυρκαϊά (ούτη εστί η ορθή λέξη κάφροι αναγνώστες μου και ουχί η εκβαρβαρισμένη "πυρκαγιά". Διαβάστε και το εγχειρίδιο σμηνίτη της Αγεροπορίας άμα δεν με πιστεύετε). Και όχι τίποτα άλλο αλλά πρέπει να καταστρώσουμε και σκέδιο απόδρασης εκ της οικίας σε περίπτωση που σφίξουσι οι κώλοι και κινδυνεύσομεν να γίνωμεν Άντανα κεμπάπ (το Άντανα κεμπάπ είναι η ζούπερ καυτερή εκδοχή του απλού κεμπάπ. Ως γνωστόν είμαι πικάντικο αγόρι οποτε μόνο Άντανα θα μπορούσα να γίνω, σε περίπτωση που ο Γιαραμπής αποφασίσει να με κεμπαποποιήσει).

Το βλέπω που λέτε να μας σκάει το φουρφούκι φέτος και να τρέχουν οι πόδες μας μην τους αφοδεύσει ο κώλος μας.. Πολύ φοβάμαι ότι θα γίνουμε στάχτη και burberry φέτος και δεν μου παν και τα καρώ με τίποτα. Μου φέραν και δυο καρώ πουκάμισα στα γενέθλιά μου και να δω τι θα τα κάνω. Σαν τον Αραφάτ που φόρεσε λάθος τη μαντίλα θα μαι..τεσπα, δεν απαυτώνεις, θα τα φοράω στην παραλίουα.

Ο τελευταίος μου προβληματισμός για σήμερα, εκ του οποίου εγεννήθη και ο σουρρεάλ τίτλος του ποστ είναι το γιατί ρε διάολε ο κόσμος μιλάει άμα δεν ξέρει κάτι. Εντάξει, δεν ξέρεις ότι το "έτος φωτός" είναι μονάδα μέτρησης της απόστασης και όχι του χρόνου. Όπως και εγώ δεν ξέρω τί είναι ο πατερναλιστικός καπιταλισμός. Πάσο λέμε. Δεν είναι ντροπή ούτε επιλήψιμ. Πολλά πράγματα δεν ξέρω και εγώ, και εσύ και ο παραδίπλα και ο απέναντι και πάει λέγοντας. ΔΕΝ τα χρησιμοποιώ σε συζητήσεις όμως! Ούτε το λέω με υφάκι. Και για να βάλουμε τα πράγματα σε μια semblance of order οπως θα έλεγα και αν ήμουν Αγγλοσάξων (που δεν είμαι, είπαμε είμαι Ελλην από τον Σείριο, και μάλιστα από Ανατολική πλαγιά με θέα θάλασσα), το έτος φωτός είναι η ΑΠΟΣΤΑΣΗ που διανύει ένα σώμα ταξιδεύοντας ενα χρόνο με την ταχύτητα του φωτός. Συνεχίζουμε την εκπαιδευτική τηλεόραση αναφέροντας πως η ταχύτητα του φωτός είναι c=300.000 km/sec, πράγμα που σημαίνει πως το φώς είναι διαολεμένα γρήγορο. Βέβαια ως γνωστόν υπάρχουν και πιο γρήγορα πράγματα όπως η σκέψη. Αλλά όπως θα ξέρετε, το πιο γρήγορο από όλα είναι η κωλοπετούρα, διοτι άμα σε πιάσει δεν προλαβαίνεις ούτε να σκεφτείς να ανάψεις το φώς.Και που λέτε λοιπόν άμα το φώς τρέχει έτσι και δεδομένου ότι s=u*t, δηλαδή διάστημα=ταχύτητα*χρόνο, φανταστείτε ποσο μακριά πάει το φως σε ένα χρόνο. Αφού απο τον ήλιο για να φτάσει εδώ κάνει κανα 8λεπτο νομίζω. Άστα να παν.

Τέλος πάντων. Συνάνθρωποι, συνέλληνες, συνάδελφοι και τα λοιπά. Προσπαθείστε να μη λέτε μαλακίες που δεν ξέρετε όταν μιλάτε γιατί το πιο πιθανό είναι να σας κοροιδεύουσι και οι πέτρες και να γελάει ακόμα και ο Τζέι Σι στο κάδρο.

Αυτά προς το παρόν. Πάω τώρα γιατί έχω να μονομαχήσω λίγο με τη Ντζάβα η οποία μου το παίζει μυστήρια αλλα θα τη σιάξω εγώ. Τις ξέρουμε δα κάτι τέτοιες παστρικές. Χτεσινός είμαι; Νομίζω;...

 

Πάλι καίνε τον Υμηττό!

Βγήκα πριν λίγο να πάω να πάρω κανα χυμό και μου σκασε η καπνίλα..
Καίγεται ο Υμηττός αυτή τη στιγμή..
Φαίνεται μεγάλη φωτιά. Άντε μεγειά τα οικόπεδα παίδες.

Ε δεν τρώγεστε με τίποτα!

H απαλεψιά του έλληνα όσο πάει και χειροτερεύει. Πραγματικά δεν πάει καλά ο κόσμος. Έχουμε ξεφύγει επίσημα, με υπογραφή, βούλα και σφραγίδα.

Δεν ξέρω αν φταίει το νερό, οι διοξίνες στα κοτόπουλα του Ευαγγελάτου, οι βαλβολίνες στο λάδι, το απεμπλουτισμένο γιουράνιουμ στο τζατζίκι ή το χρώμιο στο εμφιαλωμένο νερό. Την έχουμε ακούσει ομαδικά και αμετανόητα. Και χαιρόμαστε που την έχουμε ακούσει τόσο πολύ καθοτι σούπερ ντούπερ (γερμανιστί "ζούπα ντούπα" –με υποβόσκον "h" στο τέλος) αλάνια και πρώτης τάξεως κύριοι όλοι μας.

Ρε σείς πάτε καλά; Είπαμε ρε να πουλάμε τρέλλα αλλά όχι και έτσι. Και αυτές οι πατάτες είναι κομμένες στο χέρι; Σα φωτοτυπίες είναι. Νισάφι πια!

Είδατε φαντάζομαι το σκηνικό με το θέατρο Λυκαβηττού. Λουκέτο, φερμέ και τα λοιπά. Γιατί οι κερκίδες απο κάτω είναι σκουριασμένες και μπορεί να πάνε καμιά βόλτα προς Κολωνάκι καμιά μέρα, με τον κόσμο καβάλα. Για πρώτη φορά λειτούργησε μια υπηρεσία σωστά και παραπονεθήκαμε κιόλας επειδή χάσαμε τη συναυλία αυτού του κλαψοτέτοιου του Blunt. Ρε είστε σοβαροί; Σου λέει ο άλλος "το κλείνω γιατί μπορεί να τσακιστείτε ομαδικώς και να κόψετε τα μουσούδια σας φέτες" και συ του λες "ήρθαμε απο Θεσσαλονίκη και χάσαμε και μάθημα από την εξεταστική, βάλε μας μέσα να δούμε τη συναυλία" ; Βρε κάφροι, βρε ζώα, βρε βασιβουζούκοι, τι λέτε;

Άσε που ήμουν εκεί πέρα στη συναυλία του Cave (ωραίος παρεπιπτόντως. Ήταν τύφλα,λιάρδα, κομμάτια, έλεγε μαλακιες –πχ αυτό με το μουστάκι του τύπου που ήταν μπροστά- και βάραγε αλύπητα. Μας τελείωσαν επιτέλους οι λυρισμοί και οι κλάψες..αμήν).

Και ήμουν και ψηλά ψηλά στις κερκίδες. Και επειδή είμαι και λίγο υποχόνδριος ενίοτε, όποτε χοροπήδαγαν οι γκόμενες μπροστά (είχαμε μια ειδικά, ρέστα έδωσε..την είχε δει είμαι η ξεχασμένη κληρονόμος της Janis Joplin και γαμώ τα παιδιά των λουλουδιώνε) εγώ την άκουγα λίγο γιατί την ένοιωθα την κερκίδα να πηγαινοέρχεται λίγο. Και επειδή κάτι σκαμπάζουμε απο φυσική, άμα συντονιζότανε αυτό το πράμα, θα είχαμε κατέβει σούμπιτοι το Λυκαβηττό. Τώρα που θα σκάγαμε, δεν ξέρω. Θα προτιμούσα καμιά Μαβίλη, να φάμε και κανα βρώμικο πάντως.

Φανταστείτε σκηνικό λοιπόν τώρα, διαστροφικό και αιματηρό. Βγαίνει πχ η έκθεση που λέει "παιδιά, οι κερκίδες είναι σκουριασμένες απο κάτω, κλείστε το καλύτερα μην κλάψουνε μανούλες και θειάδες". Και λέει ο γραφιάς δημόσιος υπάλληλος "έλα μωρέ σιγά τώρα. Υπερβολές". Kαι πάει ο κοσμάκης στη συναυλία μια χαρά. Και πάνω που ο κλαψιάρης κλαίει για τη γκόμενα που τον άφησε αμανάτι αυτόν με το σκύλο του και δεν το αντέχει και δε μπορεί ούτε μανικιούρ να κάνει πια, και σκίζει τις φωτογραφίες της και μασάει τις κουρτίνες του για να αυτοκτονήσει, πάνω εκεί που λέτε, που ο κόσμος γουστάρει και κόβει φλέβες, πάνω στο "μπουχουχουυυχουυυ δεν έχω πλέον γκόμενα,χρωστάω και λεφτά και δε μου κάνει κούκου", οι κερκίδες αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν μη αντέχοντας άλλη κλάψα και σωριάζονται. Και απο δω κερκίδες, απο κει κόσμος από την άλλη ο Blunt, παραπέρα ο κουβάς με τα δάκρυα. Αλλού ο κόσμος αλλού τα ποδάρια του. Και ψοφάνε και καμιά 50αριά με δοκάρια στα κλαψιάρικα πισινά τους.

Μετά να δούμε τι γέλια θα κάναμε. Που θα γινόταν της πουτάνας το κάγκελο. Που θα βγαίναν μανάδες, θείες, ξαδέρφες, γειτόνισσες, ο παπάς της ενορίας, ο πάστορας της απέναντι ενορίας, ο ιμάμης, ο τροχονόμος στην Κατεχάκη, ο περιπτεράς της γειτονιάς, η Μαρία Δαμανάκη, ο Τσίπρας, ο ΓΑΠ όλος ο κόσμος να κράζει για την τραγωδία.

Που "ξέρατε αλλά δεν κάνατε τίποτα". Θα μύριζαν και τα σκουλήκια αίμα και θάνατο και θα τρέχαν να δαγκώσουν ό,τι μπορούν. Και θα βγαιναν πύρινοι λόγοι στα δελτία. Και ποιος φταίει, μήπως ΕΣΕΙΣ; Και ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ, και ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;

Σα να το βλέπω μπροστά μου σε υπέρτιτλό "ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ : Μόλις μια μέρα πριν τη συναυλία του θανάτου, έγγραφο προειδοποιούσε για την ακαταλληλότητα των κερκίδων"

"Η συναυλία του τρόμου : Πρώτα έκλαιγε ο Blunt , τώρα κλαίει όλη η Ελλάδα"

"Τραγικό γαιτανάκι θανάτου σε ροκ συναυλία: Λύγισαν οι κερκίδες από την κλαψομουνιά, λύγισε όλη η Ελλάδα από τον θρήνο"

"Αποκλειστικό : Οι κερκίδες ήταν σκουριασμένες και δεν τις πέρασαν ούτε με ένα Hammerite, ένα μίνιο ρε αδερφέ, να φαίνονται ψιλοκαινούριες"

"Πως γλύτωσα από του Χάρου τον κυνόδοντα : H τραγική ιστορία της 25χρονης Ονουφρίας που έζησε από τύχη καθοτι τη στιγμή της πτώσης είχε πάει να σαβουρώσει 27 χοτ ντογκ στην καντίνα. Έχασε δυό φίλες και το πιστό της πεκινουά"

Και μου έλεγε η άλλη για την εξεταστική της. Έλα αγάπη μου σε ποιους τα λες αυτά; Λες και άμα δεν πήγαινες στη συναυλία δε θα το καιγες το μάθημα. Άσε τώρα, που θυσιάστηκες για τον μίστερ Κλαψούρα 2008 και έχασες το σίγουρο το 10αρι...μεταξύ μας;

Ασε κάναμε και μεις φοιτητές, ξέρουμε απο τέτοια. Και σε αυτόν να μην είχες πάει, στη Φούρκα ή στην Καλλιθέα θα χες πάει και θα κούναγες το κωλαράκι σου πάνω στο μπαρ του Babewatch (υπάρχει ακόμα αυτό άραγε;). Σε χάλασε που σε γλυτώσανε από ΠΙΘΑΝΗ έστω μαλακία που άμα γινόταν όμως θα είχατε γίνει όλοι εκεί μέσα σαν τον Iron Man και θα σας μαζεύανε με ηλεκτρομαγνήτες..

Για ανακύκλωση ρε θα σας πηγαίναν μετά, όχι για ταφή..

Απάλευτοι. Μια φορά κάναν κάτι σωστό και πέσατε πάλι να τους φάτε. Και δε με νοιάζει, δεν πα να το είχαν κλείσει 10 λεπτά αφού είχε μπεί μέσα ο κόσμος. Καλύτερα ετσι παρά να κλαίγαμε. Νομίζω;

Θέλω!

Θέλω να γίνω ηθοποιός και να τρέχουν όλοι να μου λένε τι καλός που είμαι. Να πηγαίνω σε κοσμικά πάρτυ, να παίρνω κόκες, να με συλλαμβάνουν και να τη γλυτώνω. Και να καρδιοχτυπάνε τα γκομενάκια για μένα. Και να τα κονομάω.
Θέλω να γίνω τιβιπερσόνος και να ασχολείται το σύμπαν με το αν δουλεύει καλά το πεπτικό μου σύστημα. Να κρίνω τους πάντες και τα πάντα, να τα ξέρω όλα. Να πηγαίνω σε κοσμικά πάρτυ στη Μύκονο, να παίρνω κόκες, να με συλλαμβάνουν και να τη γλυτώνω. Και να τα κονομάω.
Θέλω να γίνω μεγαλοδημοσιογράφος. Να είμαι ο προστάτης των αδυνάτων και των πτωχών.Να κρίνω την εξουσία αλύπητα και να τα παίρνω στα κρυφά. Να πηγαίνω σε κοσμικά πάρτυ και να με λένε κύριο και να με σέβονται. Να παίρνω κόκες και να γλεντάω στα εξοχικά στη Μύκονο. Και να τα κονομάω.
Θέλω να γίνω πολιτικός. Να τα παίρνω από παντού και να με παρακαλάει ο κοσμάκης. Και γω να του λέω ότι θα του βελτιώσω τη ζωή του και θα τον πάω μπροστά. Να κάνω ένα εκατομμύριο ρεμούλες και άμα ψιλιαστώ ότι μπορούν να με τσιμπίσουν, να το ρίχνω στην ιδεολογία και στο ένδοξο παρελθόν μου μέσα στην παράταξη, τον αντιδικτατορικό μου αγώνα και τα χρόνια που πολέμαγα τους γερμανοτσολιάδες με το ΕΑΜ (ό,τι να ναι).Και ο κόσμος να με κοιτάει με ανοιχτό στόμα και να λέει "τι τραβάει ο κακόμοιρος". Και να τα κονομάω.
Θέλω να γίνω μεγαλοπαπάς. Να μην ξέρω τι έχω, να κρέμονται από το λαιμό μου βαρύτιμοι σταυροί. Η πισίνα στο σπίτι μου να είναι όσο το Παγκράτι και να τρώω με χρυσά κουτάλια. Να πηγαίνω στα ακριβότερα ξενοδοχεία γιατί έτσι αρμόζει σε ένα άτομο του κύρους και της σοβαρότητάς μου. Και ο κόσμος να μου φιλάει το χέρι και να δακρύζει όποτε μιλάω για την πίστη και την πενία και την απλότητα και τη σεμνότητα. Και όταν ψοφήσω να τραβάνε 3gp το χρυσοντυμένο πτώμα μου. Και να τα χω κονομήσει
Θέλω να γίνω παράγοντας του αθλητισμού. Να αγωνίζομαι για τα μεγάλο το απλό και το αληθινό και να ντοπάρω τους αθλητές γιατί μας τη λέει η εταιρία από πίσω πως θα μας κόψει τις διαφημίσεις. Και να λαδώνω διαιτητές για να παίρνει η ομαδάρα πρωτάθλημα. Και ο κόσμος να με λέει πρόεδρο και να πίνει νερό στο όνομά μου. Και να δουλεύουν στην εταιρία μου σαν χαμάληδες μέχρι τις 12 το βράδυ, να πληρώνονται ψίχουλα και να λένε "δεν πειράζει, ο πρόεδρος να ναι καλα". Και να τα κονομάω.
Θέλω να γίνω τηλεστάρ. Με σατυρική εκπομπή που να στηλιτεύω τα κακώς κείμενα στον τόπο. Και όλοι να κρέμονται από τα χείλη μου και ο λόγος μου να μην αμφισβητείται. Και να πηγαίνω σε κοσμικά πάρτυ σε κότερα να παίρνω κόκες, να με συλλαμβάνουν και να τη γλυτώνω. Και στην εκπομπή μου να εξαπολύω μύδρους εναντίον των δικαστικών. Και να τα κονομάω.
Αλλά γαμώ το κέρατό μου, ρε μάνα, ρε πατέρα, αυτή τη ρημάδα τη συνείδηση, τί τη θέλατε να μου τη δώσετε;

Καταναλωτική συνείδηση my ass..

Έχει γίνει τση μόδας τις τελευταίες μέρες αυτό το σλογκανάκι περί καταναλωτικής συνειδήσεως και τα λοιπά.
Πίπες αγαπητοί μου συνέλληνες.Είμαστε ο τελευταίος λαός που θα αποκτήσει ποτέ του καταναλωτική συνείδηση και αυτό όταν δε θα τη χρειάζεται καν πια. Γιατί ως καταναλωτές είμαστε ζώα τετράποδα και εντελώς κατά σύμπτωση όρθια. Θύματα, πρόβατα και όμηροι της απύθμενης χαζομάρας που μας δέρνει ως φυλή εδώ και αρκετά χρόνια.
Δε μπορούμε να συγκρατήσουμε την καταναλωτική μας ηλιθιότητα ούτε για 5λεπτο. Τι λέω, ούτε για δίλεπτο. Περνάμε και καλά περίοδο ισχνών αγελάδων, ζορίσματος, ακρίβειας και τα λοιπά. Και κάτι κακόμοιρες καταναλωτικές οργανώσεις πάνε να κάνουν κανα μποϋκοτάζ σε μερικά πράγματα μπας και πάρουν χαμπάρι μερικοί πως ως καταναλωτές έχουμε δύναμη. Παπάρια μάντολες. Η μόνη δύναμη που έχουμε ως καταναλωτές είναι η μεταφυσική δύναμη να αδειάζουμε το πορτοφόλι μας σε χρόνους που μετρούνται σε nanoseconds και να γεμίζουμε τις κάρτες μας ακόμα πιο γρήγορα. Για αυτό και τα πάντα σε αυτή τη βαριόμοιρη χώρα θα συνεχίσουν να ακριβαίνουν, γιατί εμείς οι μαλάκες θα συνεχίσουμε να αγοράζουμε.
Γιατί είμαστε ψωνάρες αγάπη μου. Θέλουμε και καφεδιά με 5 ευράκια στο Θησείο και κινητό με καμια 500αρού τουλάχιστον και μετά να πάμε για ψώνια στα κωλομάγαζα να δώσουμε 200 ευρώ για ένα τζην και μετά να πάμε να φάμε ένα μπιφτέκι σε μέγεθος 50λεπτου με ένα μαρουλόφυλλο διπλα και να το πληρώσουμε κανα 60αρι ευρά. Έπινα το πρωί το καφεδάκι μου πριν έρθω δουλειά, και χάζευα λίγο έναν κατάλογο από γνωστό μεγάλο εμπορικό πολυκατάστημα του κέντρου. Ονόματα δε λέμε, είναι στην Πανεπιστημίου πάντως. Ψάχνοντας για κανα λινο παντελόνι, κανα τζηνάκι,πέφτει που λέτε το μάτι μου πάνω σε κάτι τζηνάκια. Γυναικεία όμως. Το φτηνότερο έκανε 230, το ακριβότερο 468. Ευρώ. Ρε πάτε καλα; Για να τα πουλάνε τόσο, πάει να πει ότι υπάρχουν άτομα που πάνε και τα αγοράζουν. Και όχι αγάπη μου δε με ενδιαφέρει αυτή η ρημάδα η "πιόττα" που έλεγε και ο Ση Μι Τή. Γιατί το τζήν είναι τζήν! Καναβάτσο είναι στην τελική. Και θα πάς να πληρώσεις 468 ευρώ επειδή -και καλά- σου κάνει καλύτερη εφαρμογή στον κώλο; δεν κάνεις καμιά δίαιτα και κανά περπάτημα καλύτερα, να σου μικρύνει ο κώλος γενικότερα, να σου κάνουν και τα κανονικά τζήν;Θα σου ρθει και φτηνότερα. Αλλά είμαστε ψώνια του κερατά. Θεωρεί η άλλη ότι άμα δώσει 468 ευρώ για ένα τζην, θα πουλήσει μούρη. Άμα τα παπούτσια της κάνουν 2 μισθούς της, θα την περιβάλλει κάποια αίγλη. Η αίγλη της χαζομάρας μεν, αίγλη δε.
Έσκασε από την άλλη η φάση με τα γάλατα. ΚΑΝΤΕ ΜΠΟΥΚΟΤΑΖ ΣΤΟ ΓΑΛΑ, έλεγαν. Εγώ ευτυχώς δεν πίνω και δεν αγοράζω γάλα ποτέ μου, οποτε κάνω αυτό το μποϋκοτάζ εδώ και 13 χρόνια που μένω μόνος μου. Είδα και αυτούς που το πίνουν. Που πήγαν και πήραν 4-5 λίτρα γάλα μεγάλης διάρκειας για να μην τους λείψει. ΡΕ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΟΥΚΟΤΑΖ! Πάτε καλά; Αυτό είναι προμήθειες για πόλεμο. Μην πιείς ρε διάολε τσ'απολειμάρες σου γάλα για μια βδομάδα. Δε θα πάθεις τίποτα εσύ. Οι άλλοι θα πάθουν όμως. Κάτι ψιλά βέβαια, αλλά θα πάθουν.
Εμένα το μεγάλο μου όνειρο ως έλληνα καταναλωτή, είναι να καταφέρουμε κάποια φάση να οργανώσουμε το εξής "Για ένα τριήμερο δεν καταναλώνει ΚΑΝΕΙΣ, ΤΙΠΟΤΑ". Το εντελώς τρελλό μου όνειρο δε, είναι να γίνει αυτό για μια εβδομάδα. Να τους πιάσει μερικούς βιομηχαναραίους μια καλή κωλοπιλάλα να σου πω εγώ. Να τους πάνε πίσω όλα τα γαλατάκια τους, να τους χαλάσουν τα κρέατά τους κλπ. Να ζοριστούν οι βενζινοπώλες, που έχω τον άλλο τώρα στην Αυξεντίου στα Ιλίσια και κάθε μέρα ανεβάζει τη βενζίνη 2 λεπτά. Να ζοριστούν αυτοί που πουλάνε ένα σωβρακο 40 ευρά. Να ζοριστούν κάτι κυριλλέ καφετέριες που σου πουλάνε το φραπέ 6 ευρώ. Να ζοριστούν κάτι εστιάτορες της κακιάς ώρας που σου σερβίρουν παπαριές και στις χρεώνουν ένα καφάσι 100ευρα.
Αλλά ξέρω, εδώ πέρα, αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτε. Γιατί έστω σε περίπτωση που ψιλοοργανωθεί, θα βγει το 70% του ελληνικού πληθυσμού (ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης) και θα μποϋκοτάρει το μποϋκοτάζ, με την υποβόσκουσα λογική ότι "σιγά μην κάνουμε τέτοια πράγματα. Λιγούρηδες είμαστε ή τσίπηδες; άσε τους πτωχούς να γκρινιάζουν".
Και μην ξαναδώ συνταξιούχο να κλαίγεται.. Για δύο λόγους. Και μένα ο παππούς μου δεν παίρνει μεγάλη σύνταξη.Οικοδόμος ήταν, δεν ήταν γιατρός. Αλλά επίσης δεν τη δίνει για να μου αγοράσει μουράτο κινητό, να πληρώνει τους λογαριασμούς μου, να πληρώνει τους λογαριασμούς της μάνας μου και να με χαρτζηλικώνει κιόλας για να μη με κοροιδεύουν οι συμμαθητές μου. Που λέει ο λόγος..Εντάξει δεν ισχύουν για όλους αυτά, προφανώς. Αλλά είμαι σίγουρος ότι ξέρετε όλοι τέτοιες φάσεις. Που τα παππούδια τα μαδάνε τα εγγόνια και μετά βγαίνουν στις λαϊκές και γκρινιάζουν για τις ντομάτες. Ρε μην πάτε να αγοράσετε μια βδομάδα ντομάτες, σου πω εγώ που θα πάνε οι τιμές..
(Α επίσης δεν αγοράζω και ντομάτες καθότι δε τις τρώω...μονο σε σάλτσα..) (βέβαια να σου φτιάξω χουνκιάρ με φρέσκια βιολογική ντομάτα και βιολογική μελιτζάνα, να πάθεις κωλόπλακα, αλλά λέμε τώρα..)
Πρέπει να ξυπνήσουμε ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ και να σταματήσουμε το προσφιλές άθλημα που λέγεται πούλημα μούρης γιατί μας έχουν πιάσει κορόιδα και μας μαδάνε από 100 μεριές. Και βάζω και τον εαυτό μου μέσα γιατί και γω μαλακοπίτουρας είμαι, μη βλέπετε που κράζω.. Ξυπνάμε ρεεεεεεεεεεεεεε