Friday, July 08, 2005

Δε γουστάρω

Δεν γουστάρω αίμα παρά μόνο σε ταινίες. Και δεν γουστάρω να πεθαίνει ο κοσμάκης επειδή ο χ καυλαρίδης θέλει αίμα για τους βωμούς των πεινασμένων θεών του. Και αυτό πάει και στους μεν και στους δε. Και η κάθε ζωή είναι ιερή. Εκτός από αυτή των εμπόρων πρέζας. Και -εντάξει το παραδέχομαι- της Τατιάνας Στεφανίδου. Δεν γουστάρω ρε να βλέπω παιδάκια με μύγες να περπατάνε πάνω τους και τα μάτια καρφωμένα στο άπειρο, σε έναν κόσμο που δεν πρόλαβαν καν να τους υποσχεθούν. Δεν γουστάρω ρε να βλέπω μάνες και συζύγους να σπαράζουν πάνω από πτώματα, είτε αυτά είναι ξανθά και γαλανομάτικα, είτε είναι μαυροτσούκαλα μουσάτα. Δε γουστάρω ρε μαλάκες να σας βλέπω στα κοστουμάκια σας να "θρηνείτε" και να υπόσχεστε συνέχιση της Σταυροφορίας σας (καλά, πιο σοβαρό χαρακτηρισμό δεν μπορούσατε να δώσετε? έπρεπε να την πείτε σταυροφορία? Θυμάστε, ε.. εκλεκτοί κύριοι οι σταυροφόροι), ενώ ξέρετε πολύ καλα ρε θλιβερά καθήκια πως έχετε κάνει εκτιμήσεις "αποδεκτών απωλειών" απο "τρομοκρατικές" ενέργειες. Τα χετε υπολογίσει όλα ρε αιδοία. Και σας συμφέρει ρε αλήτρες να ψοφήσουν και καμιά 50αρια, γιατί έτσι συσπειρώνεται ο κόσμος και σας υποστηρίζει στη συνέχιση του πολεμικου ξεπετσιάσματός σας. Δε γουστάρω ρε Τζαμάλ να μου ρθεις μια μέρα στο μετρό, να μου ανοίξεις την κελεμπία, να μου πείς "μπου" και να μου σκάσεις μέσα στα μούτρα. Κυρίως γιατί απεχθάνομαι οτιδήποτε σκάει μέσα στα μούτρα μου και έχει ώς άμεση συνέπεια τον τάχιστο διαμελισμό μου. Τζαμάλ, πάρε το ντουφέκι και βάρα στο ψαχνό, αλλά όχι εμένα, δεν ήρθα εγώ να σου πάρω τη χώρα, ο άλλος ήρθε. Δε γουστάρω να παραμυθιαζουν τον κόσμο οτι άμαχοι υπάρχουν μόνο στη μία πλευρά, ενώ στην άλλη είναι ολοι κακοί,μαύροι,μουσάτοι και ένοχοι, έστω και αν πεθαίνουν ξαφνικά ενώ θηλάζουν. Και όσο κρίμα είναι που ψοφάει ο 5χρονος Τζο απο το Σάσσεξ άλλο τόσο κρίμα είναι που ψοφάει ο Αχμέτ απο το Τικρίτ, ο Βλαντιμιρ απο το Σαραγεβο, κλπ κλπ κλπ. Έχει μαζευτεί πολύ αίμα τα τελευταία χρόνια και κάποια στιγμή θα σηκωθεί και θα σας πνίξει. Δε γουστάρω που πρέπει σώνει και καλά να πάρω το μέρος ενός απο τους δύο. Εγώ θέλω απλά να μην χύνεται άλλο αίμα. Και στα αρχίδια μου για το τι καθεστώς υπήρχε εκεί πέρα και το πόσο κακά παιδιά ήταν (ναι ξέρουμε ήταν κακά παιδιά επειδή δεν σας έστηναν κώλο για τα πετρέλαια. Όπως θα γίνουμε και εμείς κακά παιδιά αν κάνουμε πως στήνουμε εξέδρες στη Θάσο). Δε γουστάρω τις πίπες περί "αθώων". Μαλακίες. Αθώος ο Τζών που πήγαινε στη δουλειά του χτες το πρωί και του σκασε το μπομπίδι στα μούτρα. Ο Μαχμούτ όμως όταν του σκασαν τα ναπάλμ στη μούρη που πήγαινε? μήπως να πουλήσει πρέζα ή να καθαρίσει καναν άλλο "αθώο"?. Και ναι κύριοι, δεν είστε αθώοι πολίτες. Συγγνώμη αλλά εσείς τσιροκοπάτε και ζητωκραυγάζετε για τα στρατά σας που πολεμούν τους μουσάτους σατανάδες. Και μη μου λέτε κλαπαρχιδιές, άμα δεν γουστάρατε, δεν θα τον ξαναψηφίζατε τον Τόνυ. Οσο για τους Έλληνες που είναι πάνω, παίδες μην ανησυχείτε, εσείς είστε όντως αθώοι, αλλά σας έχουν υπολογίσει στις "αποδεκτές απώλειες" που λέγαμε παραπάνω. Εγώ στη θέση σας δεν θα καθομουνα να δουλεύω για τους μαλάκες τους Άγγλους. Προτιμώ Ψωροκώσταινα.. Δεν γουστάρω που πρέπει να λυπάμαι μόνο για τους αριστερά, ενώ για τους δεξιά πρέπει να λέω "αυτά έχει ο πόλεμος, μερικές παράπλευρες απώλειες είναι αναγκαίες". ΝΑ ΠΑ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ! Δε γουστάρω που πάνε να με κάνουν αμερικανάκι, να φοβάμαι τα πάντα, να καταδίδω τον γείτονα επειδή φάνηκε ύποπτος και να μην ξέρω απο που θα μου σκάσει το μπομπίδι Δε γουστάρω που με έχετε κάνει να σκέφτομαι μερικές στιγμές "καλά να πάθετε ρε, πόλεμο δεν θέλατε? πολεμο έχετε, και στον πόλεμο ψοφάνε και απο τις 2 πλευρές". Αλλά γουστάρω πάαααααααρα πολύ που μένω στην Ελλαδάρα που όλοι, την έχουνε γραμμένη στα @@ τους... :) :) :) Φήμες : Κυκλοφορεί φήμη πως λίγο πρίν την πρώτη έκρηξη ακούστηκε στο μετρό η φράση "Ωραίο το μετρό του Λονδίνου, Μαρίκα" Κακίες : Ενθυμούμαι πριν δυό χρονάκια και μέχρι που ξεκίνησαν οι Ολυμπιακοί εδώ πέρα, τους Βρεταννούς να μας τη λένε για την ασφάλειά μας, οτι είμαστε κωλοχανείο, ότι θα σκάνε 3 Παλαιστίνιοι/σταθμό μετρό, και κάτι ταξιδιωτικές οδηγίες του Φορεϊν Οφις (που μαύρος όφις να τους φάει) που προτειναν στους Βρεταννούς πολίτες να την αποφεύγουν την Ελλάδα γιατί δεν είναι και ασφαλής χώρα,γιατί δεν έχουμε ρεύμα νερό και πουτάνες,και γιατί θα πέσει πολύ μπομπίδι. Ε ρε craddle that was craddling you.Το δικό μας ΥΠ.ΕΞ γιατι δεν βγάζει τώρα μια ταξιδιωτική οδηγία να μην πατήσει κανείς στο κωλονήσι?

Tuesday, July 05, 2005

Προχώρα κυρά μου!

Η οποιαδήποτε ουρά σε οποιαδήποτε υπηρεσία ήταν πάντα ένας από τους παράγοντες που με φέρναν ένα βήμα πιο κοντά στο εγκεφαλικό. Πάντα σεβόμουν τις ουρές και την προτεραιότητα, αλλά άμα δώ ουρά με πάνω απο 3 άτομα με πιάνει ψυχοπλάκωμα. Μερικές φορές βέβαια οι συμπολίτες μας που περιμένουν στην ουρά αποτελούν ιδιαίτερα δείγματα για ψυχολογική μελέτη και κράξιμο σε blog. Ή αντίθετα κάνουν την παραμονή στην ουρά διασκεδαστική και χαρούμενη. Σήμερα που πήγα να πληρώσω το νοίκι στην τράπεζα, πέσαμε στην πρώτη περίπτωση. Ήταν μαζεμένες όλες οι φυλές του Ισραήλ, καθώς και μερικές απροσδιόριστες εθνολογικά αλλά χαρακτηριστικές ψυχολογικά. Κατ αρχήν , με το που μπήκα στο μικρό σε εμβαδόν κατάστημα της Εμπορικής στην Αγία Σοφία, με έπιασε αυτή η χαρακτηριστική σκοτοδίνη και το ψυχοπλάκωμα. Μπροστά μου ήταν χαλαρά μια 15αρια άτομα που δεν περίμεναν υπομονετικά. Όλοι ήταν τσιτωμένοι. Και ανυπόμονοι. Προφανώς με κόλλησαν και εμένα. Άρχισα να χτυπάω το ποδάρι στο πάτωμα ρυθμικά, προσπαθώντας να παίξω το ρυθμό από το One (των Metallica). Φυσικά απέτυχα, αλλά για λίγο αφαιρέθηκα. Τα ταμεία ήταν δύο, και οι ταμίες που εξυπηρετούσαν τον κόσμο οπαδοί του δόγματος "Για μας είν η ζωή, γιατί να βιαστούμε" . Όλα γίνονταν αργά, βασανιστικά, αγγελοπουλικά θα έλεγα. Ο παππούς από πίσω μου είχε αρχίσει να κατεβάζει εορτολόγια. "Γαμώ τα καντήλια τους, πουσταράδες, μας παίρνουν τα λεφτά και μας έχουν και περιμένουμε σαν τα ζώα. ΖΩΑ. ΖΩΑ. ΖΩΑ (τρις, άλλη μια φορά, ΔΙΚΟ ΣΑΣ)." Ο παππούς παραπίσω ήταν πιο ευγενικός : "Τι θα γίνει ρε παιδάκι μου, έχουμε ξεροσταλιάσει εδώ πέρα, και το αρκοντίσιο δεν δουλεύει και καλά, έχω και τα πόδια μου." . Παππούς #1, encore "Γαμώ το %$@%#@ της αδερφής τους (ιδιαιτέρως αγαπητή έκφραση εδώ πέρα), εδώ θα αφήσουμε τα κόκκαλά μας μέχρι να μας εξυπηρετήσουν οι παλιορεμπεσκέδες, θέλαν και απεργία γαμώ τους αγίους, που να τους απολύσουν ολους και να γίνουν ζητιάνοι". Εγώ έχω αρχίσει να το διασκεδάζω. Ψήνομαι να αρχίσω να μπριζώνω τον παππού, να του θυμίσω για τις χρεώσεις σε κάθε συναλλαγή (1.5 ευρώ για κατάθεση ρε αλήτες?), να του θυμίσω τη σύνταξή του, το ζάχαρό του, τον προστάτη του, τη γυναίκα του που την πήρε μπουμπούκι και τώρα μοιάζει με λάμια κλπ κλπ. Αλλά ο παππούς δεν χρειάζεται μπρίζωμα, έχει βάλει τον αυτόματο και χώνει. Θα μπορούσε να σταματήσει αν έκανα λίγο άκρη και έβλεπε το απίστευτο κοριτσάκι που ήταν ακριβώς μπροστά μου, ντυμένο με κάτι διάφανα τσίτια που ελάχιστα πράγματα άφηναν στη φαντασία. Οπότε τα μάτια μπροστά, τα αυτιά πίσω. Και οι ταμίες στην κοσμάρα τους. Πέρα βρέχει λέμε. Ντάγκλα και οι δύο! Πόση ώρα χρειάζεται για να πατήσεις έναν κωδικό, να μετρήσεις 5 χαρτονομίσματα και να τυπώσεις ένα παλιόχαρτο? Ε κάντε μια εκτίμηση και πολλαπλασιάστε το επί 10. Μόνο όταν είναι να απεργήσουν ζωντανεύουν. Μου ήρθε να φωνάξω "ΚΥΡΗΧΘΗΚΕ ΝΕΑ 28ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ" ,μονο και μόνο για να δώ σε πόσα nanosecond θα είχαν αδειάσει τα γραφεία και θα ήταν απέναντι στο καφενείο αραχτοί με τσιγάρο και φράπα. Οι πελάτες εξυπηρετούνται αργά αλλά σταθερά. Λίγο πιο μπροστά είναι οι δυό χαρακτηριστικές 40ρες νοικοκυρές, που βρέθηκαν στην τράπεζα και πιάσαν το κουτσομπολιό. Οπότε για λίγο το αυτί εστιάζει μπροστά. "Ναι σου λέω ,ναι, έτσι έτσι έγινε" (γαμώτο έχασα τι έγινε..) "Κοίτα να δείς ρε παιδί μου, ποιος το περίμενε.Τέλος πάντων" "Να σου πω, στους γίγαντες βάζεις και σκόρδο ή μονο κρεμμύδι?" "Μόνο κρεμμύδι μωρέ, δεν μπορώ το σκόρδο" (κακώς, κάνει καλό στην καρδιά και διώχνει και τους βρυκόλακες) "Τους κάνεις καυτερούς ?" "Μπα δεν μου αρέσουν τα καυτερά" (κακώς, ο γίγαντας άμα δεν είναι turbo δεν τρώγεται) "Και να σου πω.." Εν τω μεταξύ έχει φτάσει η σειρά τους. Αλλά αγρόν αγοράζουν και μάλιστα κάπου μακριά. Οι ταμίες στα @@ τους, ούτε καν ένα νεύμα δεν τους κάνουν ,απλά τις κοιτάνε. Οπότε και οι πελάτες επαναστατούμε όλοι μαζί, και με ένα στόμα ,μια φωνή κράζουμε ΑΝΤΕ ΚΥΡΑ ΜΟΥ ΠΡΟΧΩΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ Ευτυχώς η μανδάμ ξυπνάει, μας κοιτάει απορημένη, κάνει μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας (του στύλ "τσ τσ τσ τσ αγροίκοι, ούτε να πει μια κουβέντα δεν μπορεί κανείς"), μετά βλέπει τα άγρια βλέμματα απο όλους, και τρέχει στο ταμείο. Ο ταμίας την εξυπηρετεί με τη γνωστή του ταχύτητα. Και πάνω που πάμε να ξελασκάρουμε και να προχωρήσουμε, σκάει μύτη ο σεκιούριτι με τα φράγκα, και ο ένας ταμίας με σαρδόνιο χαμόγελο "χεχε μαλάκες..." μας ανακοινώνει οτι θα κλείσει για λίγο για να κάνει παραλαβή. Στο ένα τέταρτο που έμεινα ακόμα στην τράπεζα φυσικά ο τυπάς παραλάμβανε συνέχεια. Φαινόταν τόσο συγκεντρωμένος στο σταυρολ.. εεε στα χαρτιά που έπρεπε να φτιάξει για να παραλάβει 2 τούβλα με 500ρικα (τα οποία και κοίταγα με γουρλωμένο μάτι.. πιπινι-500ρικα-πιπινι-500ρικα). Έρχεται και η ώρα μου να εξυπηρετηθώ, αλλά με το που πάω να απλώσω χέρι, με την άκρη του ματιού μου βλέπω μια μαυροφορεμένη σκιά να έρχεται με ορμή. "Αμαν μας την έπεσε ο μπάτμαν" σκέφτηκα. Κοντά έπεσα. Μια χήρα ίσα με 1400 ετών, και με εκπληκτική ευλυγισία για την ηλικία της, ρίχνει έναν πήδο μπαίνει μπροστά μου, μου σκάει το γλυκερό χαμόγελο του "συγγνώμη αλλά είμαι γριά δεν με παίρνουν τα πόδια μου, δεν με παίρνουν τα χέρια μου, να περάσω μπροστά σας?" (που να σε πάρουν 4 και να τους πέσει και η μέση, απο που ξεφύτρωσες?). Ε τι να κάνω, επειδή είμαι και ευγενικό παιδί της παραχώρησα τη θέση μου με "χαρά". Δυστυχώς όμως ένας άλλος παππούς πήγε να πάρει θάρρος και να περάσει και αυτός μπροστά μου, αλλά απογοητεύτηκε οικτρά όταν του γρύλλισα κάτι μεταξύ "έχω δουλειά,βιάζομαι" και "DIE ΠΑΠΠΟΥΚΑ" . Τελικά έφτασα στο ταμείο και εξυπηρετήθηκα. Και είδα απο κοντά την ταχύτητα του ταμία. Αυτοί οι άνθρωποι θα έπρεπε να δουλεύουν στην Jack Daniels Co. και να παίζουν με τις τάπες των βαρελιών. Παπαππαα μια ώρα για να πληρώσω ένα γαμωνοίκι και να μου κλέψουν και 1.5 ευρώπουλο για του κώλου τους τα εννιάμερα.. καθήκια...

Sunday, July 03, 2005

Φάσιον βίκτιμ

Ναι το ομολογώ. Είμαι άθλιος και χαμερπής. Και ποταπός και ουτιδανός. Αυτές είναι οι πιο δύσκολες λέξεις που ξέρω και τις μοστράρω όπου να ναι για να πουλήσω και λίγη μούρη, γιατί ως γνωστόν, άμα δεν πουλήσεις λίγη μούρη σε έχουν όλοι χεσμένο (Αρκάς). Έπεσα θύμα. Της μόδας. Του καλοκαιριού. Των διαφημίσεων. Των ειδήσεων. Του κόσμου γενικότερα. Είμαι πλέον ένα φάσιον βίκτιμ. Φοβάμαι μήπως αρχίσω να ξυρίζω το στήθος μου , κάνω ξανθές ανταύγειες στη μαλλούρα, και πω στους φίλους μου αντί Στέφανο να με φωνάζουν Λάρυ. Αλλά τι να κάνω, έπρεπε να λυθεί το πρόβλημα. Ή μάλλον πρέπει να λυθεί, γιατί δεν έχει λυθεί ακόμα. Περί μπάκας ο λόγος. Καλοκαιράκι κλπ κλπ και οι ποικιλίες, τα ούζα, οι καταπαγωμένες μπύρες και οι Μαργαρίτες υπό το σεληνόφως, έχουν ένα σοβαρό αντίκτυπο, ο οποίος εκδηλώνεται στην κοιλιακή χώρα και μην πω οτι πιάνει μέχρι και βυζί. Προψές λοιπόν, γυρνώντας από τη δουλειά, πήγα στον ΝΑΟ (οχι στον Χόντο, στον Βασιλόπουλο :P) να πάρω κάτι για μαγείρεμα. Είχα όρεξη για ψάρι, οπότε είπα να παίξει μια μακαρονάδα με σολωμό καπνιστό (πολύ εντυπωσιακό και παρ’ολα αυτά πανεύκολο φαγητάκι). Πάω λοιπόν στην Ειρήνη, χτυπάω το κουδουνάκι, ανεβαίνω πάνω, και με το που ανοίγει η πόρτα χύνομαι ως σίφουνας στην κουζίνα μουγκρίζοντας αντί για «καλησπέρα» «ΠΕΙΝΑΩ». Σε μισή ωρίτσα απολάμβανα τη μακαροναδούλα μου. Έφτιαξε και ένα γλυκάκι στα γρήγορα και το τσάκισα και αυτό. Εγώ της είπα μη αλλά μολις είδα τη σοκολάτα παρεδόθην άνευ μάχης. Και εκεί που έχω ανάψει το τσιγαράκι μου και έχω γείρει και κοιτάω την γεωγραφία του ταβανιού, η αναιδέστατη δεξιά μου χείρ, άρχισε να χαϊδεύει με αγαλλίαση το στομάχι μου. Και ξαφνικά πνίγηκα. Γουρλωσε το μάτι. Άκουσα κάτι καμπάνες να βαράνε. Αμάν..τι στομάχι είναι αυτό ρε μάγκα? Είσαι ξάπλα και παίζει τέτοια καμπύλη? ΠΡΟΔΟΣΙΑ! Μα τους χίλιους διάβολους, που θα έλεγε και ο Τζων Σίλβερ. Ανασηκώθηκα πανικόβλητος και με τις πρώτες στάλες ιδρώτα στο μέτωπο. Η Ειρήνη τρόμαξε! «Τι επαθες καλεεεεε?» «Ειρήνη έχω πρόβλημα» . «Καλά αυτό το ξέρω, τίποτα άλλο?» (για αυτό την αγαπάω εγώ την Ειρήνη επειδή το χιούμορ δεν το φυλάει για κοινωνικές εκδηλώσεις) «Ειρήνη το στομάχι μουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ» Ε μετά από έναν 5 λεπτο διάλογο που της περιέγραψα το δράμα μου που είχε μόλις αποκαλυφθεί, και εκείνη με έβριζε ασύστολα για την παράνοιά μου, της ανακοίνωσα πως θα κάνω δίαιτα και πως θα ξεκινήσω να γυμνάζω τη στομάχα μπας και γίνει ανθρώπινη και πάψει να μοιάζει με μεσαιωνική γκραβούρα της Λαιμαργίας. Προσπάθησε να με πείσει να μην το κάνω με τις κλασσικές παπαριές που λένε οι γυναίκες για το πόσο ωραία και σέξυ είναι μια κοιλίτσα στον άντρα, και μετά με το που δουν κανάν αδύνατο ξερογλείφονται σαν λιοντάρια που χαζεύουν αντιλόπες. Αλλά εγώ βράχος. Με είχε πάρει από κάτω. Οπότε και απο χτές ξεκίνησα πρόγραμμα. Ελαφριά δίαιτα, πολύ νερό, και κοιλιακοί. Αλλά εγώ είμαι άνθρωπος του πνεύματος και όχι του σώματος, πράγμα που σημαίνει πως έχω να γυμναστώ περισσότερο από όσο έχω να κάνω σεξ (βλέπε ποστ Δεν μας γαμάς μουσιού) και προφανώς πως μετά από καμιά 70αριά κοιλιακούς που κατάφερα να κάνω χτές, σήμερα ΠΟΝΑΩ . Αλλά επέμενα, έκανα και το σημερινό πρόγραμμα και έστρωσε λίγο η κατάσταση. Πριν 5 λεπτά αρχίσαν πάλι οι ενοχλήσεις. Αλλά δεν θα υποκύψω. Τουλάχιστον ένα μηνάκι θα προσέξω λίγο για να μην καταλήξω ένας ανθρώπινος ντολμάς που θα καπνίζει και θα πίνει μπροστά σε μια TFT οθόνη.Και στο κάτω κάτω γκοθάς είμαι. Πρέπει να είμαι αδύνατος (παλεύεται), ψηλός (μπαααα) και με βαθουλωμένα μάτια (παίζει..) Καιρός να αφήσουμε τους εγωισμούς και να κοιτάξουμε λίγο τον εαυτό μας . (ξανά Αρκάς)... Μπρός στα κάλλη τι είναι ο πόνος (ανώνυμος) Δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα ( Χάρρυ Κλυνν) update : Γαμώ το Τζόκερ μου.. Κέρδισα μεν τα πρώτα μου λεφτά (ο.58 ευρά, 1 νούμερο+τζοκερ), αλλά ρε μαλάκα δεν μπορούσες τα άλλα 3 νούμερα που έπιασες να τα είχες ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΗΛΗ??? Θα έφευγα διακοπές όπως είμαι.. το κέρατό μου.. τεσπά, έχουμε και την Τετάρτη..

Wednesday, June 29, 2005

ΒΟΗΘΕΙΑ ΠΑΙΔΕΣ, ΚΑΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ?

Λοιπόν παιδιά αν υπάρχει εδώ μέσα κανάς γιατρός που μπορεί να μου πεί πληροφορίες για την "ηωσινοφιλική κυταρίττιδα" θα το εκτιμούσα πάρα πάρα πολύ!!! Ευχαριστώ!

Η καγκουρογειτονιά

Χτες βράδυ είχα βγεί. Φάγαμε, ήπιαμε, γελάσανε, και γυρίσαμε σπίτια μας νωρίς νωρίς κατά τις 2 γιατί παίζει και πρωϊνό ξύπνημα. Ο ύπνος όμως έγινε όνειρο απατηλό, όνειρο θερινής νυκτός και όνειρο άπιαστο. Όταν πρωτονοίκιασα το σπίτι είχα την εντύπωση πως νοικιάζω σε ήσυχη γειτονιά. Τα γραφικά γεροντάκια στα γραφικά καφενεία μου έδιναν την εικόνα ήσυχης γραφικότητας και γραφικής ησυχίας. Η γειτονιά έδινε μια εντύπωση σιέστας και "εμείς εδώ πετάμε τάπες βαρελιών για να περάσουμε την ώρα μας". Αναστάτωση για τους κατοίκους αποτελούσε μόνο το εκάστοτε τροφαντό πιπινάκι που πήγαινε στο φροντιστήριό του κουνώντας τα τροφαντά προτσόντα του. Κούνια που με κούναγε όμως. Σιγά σιγά τα πρώτα σύννεφα έκαναν την εμφάνισή τους στον ορίζοντα. Οι πρώτοι κάγκουρες με τα μηχανάκια άρχισαν να μαρσάρουν κάτω από το σπίτι μου. (Στην πολυκατοικία απο ο,τι ψιλιάζομαι παίζουν μερικά ενδιαφέροντα κοριτσάκια, οπότε οι χλέμπουρες κάνουν φιγούρα). Κολιές, φρεναρίσματα, στριγγλίσματα φρένων, μαρσαρίσματα και λοιπές παραδείσιες μελωδίες ταλανίζουν τα μεγάλα μου αυτιά όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας. Μετά τους μηχανάκηδες (Τρομάρα να σας έρθει, πήρατε ένα καφάσι με ρόδες και το λέτε και μηχανή), σκάσαν μύτη οι αναβαθμισμένοι κάγκουρες , οι κλασσικοί τύποι με τα κωλοφτιαγμένα 106 που μοιάζουν με το αστρόπλοιο Galactica και περνάνε αργά αργά το δρόμο, με το χέρι κρεμασμένο έξω απο το παράθυρο, να κάνει μανικιούρ στην άσφαλτο. Αυτοί περνάνε αργά μεν (νταξ ,συνήθως) αλλά διαδηλώνουν με προσήλωση και ευλάβεια τα μουσικά τους γούστα. Ξέρετε τι είναι στις 4 το πρωί και ενώ επιτέλους σε έχει πάρει ο ύπνος να σκάει ξαφνικά φωνή απο το δάσος "Τσικουλάτα τσικιτσικιτσικινται τσικινται τσικινται"? 'Η καψουροτράγουδο βαρύ και ασήκωτο "Για σένα αλήτη μου το έκαψα το σπίτι μου" ή άμα είναι νεοκάγκουρας του 21 άιώνα, να βαράει τα λεγόμενα πριόνια? Ημαρτον ρε πίθηκα ,εντάξει έχεις κάβλες σαν τα γατιά. Θα μπορούσες να νιαουρίζεις σαν αυτά αντί να μας κατακερματίζεις τα γεννητικά όργανα με τις τσικουλάτες σου. Ηθελα να ήξερα που βρήκες τα λεφτά για τέτοια ηχεία μέσα στο αυτοκίνητο. Τι αυτοκίνητο δηλαδή, είπαμε, αστρόπλοιο... Χτες βράδυ πάλι κάποιος εκλεκτός και καψουρεμένος νέος έκανε καντάδα στην Ιουλιέτα του, με γνωστά ανεβαστικα σκυλοτράγουδα, συνοδευόμενος από ουρλιαχτά σκύλων (ω τι ταιριαστό) , νιαουρίσματα, και τα απαραίτητα μαρσαρίσματα από τα παπάκια και τα σκουτεράκια. Αλλά η πουτάνα η Ιουλιέτα τίποτα. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Όπως κάθε Ιουλιέτα που σέβεται τον εαυτό της τηρούσε σιγή ιχθύος (ή πολύ απλά έβγαζε τα μάτια της με άλλον κάπου σε καμιά παραλία) Πες του κάτι μωρή και συ του γύφτου που μας τα έχει κάνει τσουρέκια!Πές του και εγώ μετά ό,τι θες Πραγματικά ο νεανικός έρωτας με συγκινούσε και με συγκινεί, αλλά στην δική μου πλάτη πας ρε να καψουρευτείς? Με κατάντησες να κοιμηθώ δυό ώρες σήμερα, άσε που μεράκλωσα και εγώ απο το πολύ καψουροτράγουδο και σηκώθηκα και εκανα τσιγάρα και χτύπησα και ένα ουισκάκι. Οι γαρδένιες μου έλειπαν. Αϋπνο με άφησες ρε παλιοκάγκουρα, αλλα δεν θα σε πετύχω κουρασμένο? θα ακούσεις δισκογραφία απο ο,τι χειρότερη καφρίλα έχω.... Απλυτε Ρωμαίο....

Tuesday, June 28, 2005

Τα κεφτεδάκια τα πήρες?

Αααα καλοκαίρι.. Ζέστη, πολύ ζέστη (αυτή τη στιγμή ιδρώνω ως χοίρος πάνω στην πανάκριβη ντιζαϊνάτη δερμάτινη καρέκλα μου. Και τι κάνει ο κόσμος το καλοκαίρι? για να βλέπω χεράκια? Ναι εσύ εκεί πέρα, που φαίνεσαι εντελώς τουρίστας εδώ μέσα : "εμ, πηγαίνει σε συναυλίες και κατεβάζει mp3 ?" Χμ. ναι σωστά, αλλά κάτι πιο παραδοσιακό? Εσύ η τσαχπίνα που μασάς τσίχλα σαν κατσίκα και μου σπας τα νεύρα τόση ώρα "Ψάχνει νέο γκόμενο,ωραίο σαν εσάς κύριε καθηγητά?" Χμ..γκουχ..εε.. ναι και αυτό αλλά κάτι άλλο? (με εσένα μανίτσα θα τα πούμε μετά. Εχω και κάμπριο να σε πάω βόλτα) Ναι ναι εσύ φαίνεσαι έξυπνος, για πες μας : "Λιώνει στις παραλίες κύριε καθηγητά" Εύγε νέε μου θα πας μπροστά, αλλά σταμάτα να χουφτώνεις τη συμμαθήτριά σου και προσεχε "Μα κύριε καθηγητά μου αρέσει να με χουφτώνει" Σκάσε συ μη σου ρίξω φλιτ! (αθάνατη, και πολύ κλεμμένη αττάκα) Δυστυχώς ο κόσμος λιώνει στις παραλίες. Ή μάλλον όχι τελείως δυστυχώς, αλλά περίπου. Η ελληνική παραλία το καλοκαίρι είναι ένα θαύμα. Ειδικά άμα είναι η "καλή" παραλία της περιοχής. Έχουμε μια "τέτοια" παραλία απο κει που έρχομαι, στην οποία φυσικά δεν πατάω σχεδον ποτέ, εκτός άμα έρθουν τίποτα φίλοι απο μακριά και θέλουν παγωμένες μπύρες, beach bar και κωλαράκια. Συνήθως πάω σε μια άλλη που είμαστε το πολύ 5 άτομα και τα νερά είναι μπλε και οχι καφεκιτρινα. Και πήγαμε στην εν λόγω "καλή" παραλία τις προάλλες που ήμουν εντός Αττικής. Κυριακή, κατά τις 2 το μεσημέρι. Δεν θέλω να με πείτε πρόστυχο αλλά γινόταν της πουτάνας. Και όχι της ακριβής, της φτηνής. Πατείς με, πατώ σε. Ολες οι φυλές, όλες οι ηλικίες, όλα τα φύλα (και τα 4). Ημιανήλικα και ημιενηλικα γκομενάκια που ψάχνανε και ψαχνόντουσαν (τις ντοπιες τις αποφεύγουμε ως ο διάολος τον αγιασμό), οι κλασσικοί κάγκουρες με tribal τατουάζ, δέρμα σοκολατί/μαύρο, και κοιλιακούς φέτες. Ενας απο αυτούς μας σέρβιρε κιολας. Έφερε μπλοκάκι για να γράψει την μεγάλη παραγγελία μας που ήταν 5 μεγάλες μπύρες...καμμένοι.. Εκανε λάθος και στο λογαριασμό.. Το προαιώνιο προβλημα 5x4 τον βασάνισε για αρκετή ώρα. Μου ήρθε να του χτυπήσω το κρανίο να δω αν θα ακουστεί αντίλαλος. Αλλά το πραγμτικά απολαυστικό στις ελληνικές παραλίες είναι οι οικογένειες που έρχονται απο κάποια απόσταση και είναι οργανωμένες. Σκηνικό : Μπαμπάς, 40-45αρης, με εφημερίδα παραμάσχαλα, σαγιονάρα ελβιέλα, κοιλίτσα ή κοιλάρα, καραφλίτσα ή μπιφτεκάκι, τσιγαράκια Old Navy και βλέμμα λάγνο και ονειροπόλο που καρφώνεται πάνω στα λαδωμένα κοριτσάκια (και καλά κάνει μεταξύ μας). Μαμά, περίπου ιδίας ηλικίας, αγκομαχούσα γιατί κουβαλάει : Ομπρέλα, ψάθες, κουβαδάκια,φτιαράκια,αντηλιακά,μπαλίτσες,πετσέτες,ταπεράκια με κεφτεδάκια,ταπεράκια με φρούτα,μαχαίρι,χαρτοπετσέτες,2 εφεδρικά μαγιό για τα κουτσουβελα, και μαζί με αυτά ενδεχομένως να έχει προλάβει να πάρει και τις μπύρες για τον μπαμπά. Κουτσούβελα : Μεταξύ 5 και 10 ετών. Με το που σκάνε στην παραλία κάνουν αισθητή την παρουσία τους με ιδιαίτερα ενοχλητικά ουρλιαχτά, γέλια, κραυγές και ενίοτε (ανάλογα το "ποιόν" των γονέων) γαμωσταυρίδια και χριστοπαναγίες. Η οικογένεια απλώνεται στην παραλία. Σαν ιός που έχει σκοπό να καταστρέψει τον κόσμο. Με όλα τους τα συμπράγκαλα πιάνουν ενάμιση τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μετά η μαμά αρχίζει να πασαλείβει τους πάντες με αντιηλιακό. Τα παιδιά απο ένα υγιές και νορμάλ χρώμα έρχονται και γίνονται σαν να βούτηξαν στην καρδάρα με το γάλα. Και δεν θέλουν τα σκασμένα "ΤΟ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΜΑ ΡΕ ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!" (Επιστημονική παρατήρηση : Η λέξη "μαμά" ,εκφερομενη απο στόμα διαμαρτυρόμενου πιτσιρικά μπορεί να πιάσει άνετα 120dB και να σας καταστρέψει τα ώτα) "ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ Ο ΒΑΓΓΕΛΑΚΗΣ ΜΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟ ΚΟΥΒΑΔΑΚΙΙΙΙΙΙΙΙΙ" "Βαγγελάκη δώσε πίσω το κουβαδάκι στον Γιωργάκη" (αγρόν αγοράζει ο Βαγγελάκης και γράφει τη μαμά στα παλαιότερα) Και ο Γιωργάκης συνεχίζει να ουρλιάζει. Οι τριγύρω λουόμενοι αρχίζουν και κάνουν σιγά σιγά τις επικλήσεις και προσευχές τους στο πνεύμα του Αγίου Ηρώδη του Παιδονόμου. Με τα πολλά τα παιδάκια βουτάνε στη θάλασσα με ενα εκατομμύριο πράγματα να τα συνοδεύουν, οπότε και αρχίζουν οι κλασσικές αττάκες Χάρρυ Κλύνν "ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΟΧΙ ΣΤΑ ΒΑΘΙΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ" "ΒΑΓΓΕΛΑΚΗ ΜΗΝ ΠΝΙΓΕΙΣ ΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΣΟΥ" "ΟΧΙ ΒΑΓΓΕΛΑΚΗ Η ΧΟΝΤΡΗ ΚΥΡΙΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΣΤΡΩΜΑ" "ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΠΟΥ ΠΗΓΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΣ?ΔΕΝ ΘΑ ΒΓΕΙΣ ΕΞΩ?ΝΑ ΘΑ ΦΩΝΑΞΩ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΧΟΝΟΜΟΣ ΝΑ ΣΕ ΦΥΛΑΚΙΣΕΙ" (Μοιάζω εγώ για τροχονόμος ρε διάολε?. Και επιπλέον δεν θα φυλάκιζα ποτέ το γιόκα σας. Θα γινοταν ανταρσία στη φυλακή) Ο Γιωργάκης και ο Βαγγελάκης σκάνε μετά απο λίγο στην ακτή, τιναζόμενοι και καταβρέχοντας εμάς απο δίπλα, που είμαστε στα πρόθυρα του φόνου -και χάρη θα κάνουμε στους γονείς. Είναι η ώρα του παιδιού και του φαγητού. Σκάνε τα κεφτεδάκια, τα τυροπιτάκια, και τα γενικώς -άκια. Εμάς μας έχει κοψει η λόρδα, αλλά τα σουβλάκια που πουλάει η καντίνα μυρίζουν έντονα ψάρια.Που προχτές τους κάναν τα 40. Οπότε κοιτάμε με απόγνωση και άμετρη λιγούρα τα κεφτεδάκια. Σχεδιάζουμε να κάνουμε κίνηση αντιπερισπασμού, να βουτήξουμε τα τάπερ και να γίνουμε μπουχός, αλλά τα σκασμένα πεινάνε περισσότερο και από μένα όταν μου τελείωναν τα λεφτά και έτρωγα φουντούκια (βλέπε προηγούμενο θέμα). Εν ριπή οφθαλμού έχουν μπουκωθεί ταυτόχρονα με όλα τα κεφτεδάκια,τυροπιτάκια,σπανακοπιτάκια,ροδάκινα,ντομάτες, ό,τι τεσπα έχει θυμηθεί να κουβαλήσει η μάνα. Και ακόμα μπουκωμένα αρχίζουν να τρέχουν πάνω κάτω. ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΆ Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΠΝΙΓΕΤΑΙ! (Πως να μην πνιγεί το σκασμένο, έχει στο στόμα του ενάμισι κιλο πράμα και πιλαλάει σαν κατσίκι στον Ψηλορείτη) Η μάνα πανικοβάλλεται. Γυρνάει και ρωταέι "ειστε μήπως γιατρός?" Ναι εκτός απο τροχονόμος είμαι γιατρός, νταλικέρης, πιλότος ιπτάμενου δίσκου και σεφ στο ρεστοράν στο τέλος του σύμπαντος. Η μάνα έχει γίνει πιο ωχρή και απο την ώχρα, πιο άσπρη και απο την Beckinsale στο Underworld (μανούλι...). Αρπάει το Γιωργάκη και τον χτυπάει στην πλάτη με δύναμη. ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΟΜΩΣ. Απορώ πως δεν έφτυσε τα δόντια και τα πνευμόνια του μαζί ο Γιωργάκης. Σε όλη αυτή την φασαρία, όλη αυτή την ώρα, ο αθάνατος έλλην πατέρας δεν κούνησε δαχτυλάκι, δεν έβγαλε κιχ ο καημένος.. μονο μια ερώτηση έκανε στην αρχή "τα κεφτεδάκια τα πήρες?"...

Γράμμα στην αδερφή μου

Μικρή κατ αρχήν συγχαρητήρια για τις βαθμάρες σου στις Πανελλήνιες. Σου φυγε ο τάκος 2 χρόνια να διαβάζεις και τώρα ανταμείφθηκες. Σου σπάσαν τα νεύρα να διαβάζεις μαθηματικά που δεν σου αρέσαν και τα δικά μου οποτε σου έκανα μάθημα και έλυνες μια άσκηση 5 γραμμών σε 8 σελίδες. Τουλάχιστον την έλυνες σωστά. Α και που σαι, μην πεις σε κανέναν οτι είσαι δυσαρεστημένη από το βαθμό που πήρες αρχαία γιατί θα σε πάρουν με τις πέτρες. Δεν θα σου πουν απλά και ευγενικά "Εχεις χάσει τη μπάλα ρε στούρνε?" όπως τόσο τρυφερά σου είπα εγώ.. Ξεκινάς νέα ζωή από δω και πέρα μικρή, και δυστυχώς για σένα έχεις μια πολύ κινηματογραφική αντίληψη για το τι είναι το φοιτητηλίκι, και οχι τίποτα άλλο, δεν ακούς και τον παλιό..Εγώ θα στα πώ πάντως και ας μην ακούσεις. Ξέχνα κατ αρχήν ό,τι παπαριά έβλεπες στην άθλια σειρά του Λαζόπουλου ολο το χειμώνα. Όχι, δεν είναι όλες οι φοιτητικές παρέες σαν αυτούς τους κατεστραμμένους, και άμα καταλήξεις να κάνεις παρέα με τέτοιους, θα ανησυχήσω πολύ. Μια παρέα που στα 10 άτομα οι 12 ειναι πρεζόνια, οι 15 αλβανοί που αντιμετωπίζουν τον ρατσισμό των κακών ελλήνων καθηγητών, και οι γκόμενες παρτόλες μεν, αξιοπρεπέστατες κυρίες δε, πολύ απλά δεν υπάρχουν. Θα μείνεις μόνη σου απο δω και πέρα και να ξέρεις αυτό έχει τα απίστευτα καλά του αλλά και τα χοντρά ζόρια του. Αν και είσαι πιο οικονόμα από μένα οπότε φαντάζομαι πως δεν θα χρειαστεί ποτέ να περάσεις σαββατοκύριακο με φουντούκια και φυστίκια επειδή τα λεφτά που σου βάλανε Παρασκευή πρωί, τα τσάκισες το ίδιο βράδυ. Θα πρέπει επιτέλους να μάθεις να μαγειρεύεις στούρνε. Και πίστεψέ με, το πλύσιμο των πιάτων που απεχθάνεσαι σφόδρα (όπως και εγώ άλλωστε) δεν θα είναι πλέον μια προαιρετική διαδικασία, αλλιώς θα σε φάνε τα ποντίκια. Και μην περιμένεις από τις φίλες σου να στα πλένουν, τις είδα και αυτές :P Το πρώτο που θα πρέπει να μάθεις και πρέπει να σου κάνουμε πλύση εγκεφάλου για να το χωνέψεις είναι πως στο πανεπιστήμιο Η ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ. Το οποίον και σημαίνει μικρή, πως ναι επιτρέπεται να βγεις Τετάρτη βράδυ και να ξενυχτήσεις όσο πάει, και να ξεραθείς στον ύπνο το πρωί χάνοντας την παράδοση. Και μην αγχώνεσαι, στη Νομική θα μπείς, μπορείς να δεις τι παραδόθηκε από τα βιβλία.Ετσι και αλλιώς οι περισσότεροι καθηγητάρες αντιγράφουν το βιβλίο τους στον πίνακα. Επίσης μικρή, έχεις συνηθίσει στις βαθμάρες στο σχολείο. Δεκτόν. Αλλά πρόσεξε, πρόσεξε λέω, μην στεναχωρηθείς όταν θα δείς το πρώτο ασσόδυο. Αν και σε έχω ικανή να στεναχωρηθείς περισσότερο με το πρώτο πενταράκι. Θα μάθεις όμως, θα συνηθίσεις. Δυό χρόνια ρε σου φυγε ο απαυτός στο διάβασμα. ΜΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΕΤΣΙ! Είναι καιρός να χαλαρώσεις λίγο. Κανόνισε να σε παίρνω τηλέφωνο τέλη Οκτώβρη και να μου λες οτι είσαι σπίτι και διαβάζεις. Θα σου κόψω τα ποδάρια! Βγές έξω, κάνε όσες περισσότερες παρέες μπορείς. Και μην τολμήσεις κάθε Σαββατοκύριακο να κατεβαίνεις σπίτι, θα σε ραπίσω! Και να βρείς κανάν γκόμενο. Α ναι, μεγάλο κεφάλαιο αυτό.. Είσαι και αθώα γαμώ το κέρατό μου και θα μπλέξεις με κανά ρετάλι, τη βλέπω τη δουλειά. Καλά, έτσι και αλλιώς πρέπει να φας τις πίκρες σου για να στρώσεις, αλλά είπαμε, να προσέχουμε και λίγο ε? Οι συμβουλές/ρήσεις μου σε αυτό το θέμα είναι κυρίως 2 : α. Δεν μπορείς να φανταστείς τι είναι ικανός ένας άντρας να πεί για να πηδήξει (άκου που σου λέω...) β. Άμα ακούς αγάπες και λουλούδια στη βδομάδα, κόβε λάσπη. Πρόσεχε το παραμύθι! Συνοπτικά : Ξέχνα τα διαβάσματα, κάνε καινούριες παρέες, ξενύχτα, ζήσε ρε.. μην καταντήσεις σαν μια γνωστή που πρώτο έτος, 2 μέρες μετά το τέλος της εξεταστικής δεν μπορούσε να βγεί για καφέ επειδή "είχε διάβασμα" (για τον Ιούνιο ...άστα να παν..) Μικρή εύχομαι όλα καλά να σου πάνε και άμα έχεις κανα ζόρι, το αδέρφι σου εδώ είναι (και οχι μόνο για λεφτά..) και κοίτα, δεν θέλω να επέμβω, αλλά προσπάθησε να μπείς Θεσσαλονίκη. Δεν με χαλάει και σπιτάκι στην Αθηνα, αλλα πάνω θα περάσεις 10000 φορές καλύτερα.. Συμπληρωματικές δηλώσεις : - Το ξέρω οτι πιστεύεις στην παντοτινή φιλία, τις αγνές προθέσεις και το ταλέντο της Britney Spears, αλλά πίστεψέ με αν η καλύτερή σου φίλη έχει ευκαιρία να σου φάει άντρα, κατά πασα πιθανότητα θα το κάνει, οπότε μην εκπλαγείς και πάρα πολύ, ούτε να το πάρεις πολύ βαριά. - Η συγκατοίκηση με μία από τις κολλητές σου από το σχολείο είναι πολύ πιο δύσκολο εγχείρημα από ό,τι φαντάζεσαι - Βάλε νερό στο κρασί σου και σταμάτα να μην σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου. Έχεις να γνωρίσεις μαλάκες και μαλακισμένες που θα πάει σύννεφο. Μην παίρνεις όλες τις αττάκες τοις μετρητοίς. - Έχεις το δικαίωμα της επιλογής παρέας. Μην γίνεσαι πρόβατο, όσους δεν γουστάρεις, όσοι δεν σου κάνουν, διαγράφονται. Δεν χρωστάς τίποτα και σε κανέναν ακόμα - Θα σοκαριστείς όταν δείς πρώτη φορά να κάνουν μπάφους/χαπάκια/κόκες/βενζίνες, αλλά μην δώσεις σημασία. Και μακριά από αυτές τις μαλακίες. (Πρός όσους διαβάζουν : Η απέχθειά μου προς αυτές τις παπαριές έγκειται όχι σε μυξοπαρθενίστικη νοοτροπία αλλά σε κακές προσωπικές εμπειρίες με συγκατοίκους, πρώην γκόμενες κλπ. Ναι δεν γουστάρω, και ναι χαλιέμαι μονο και που το βλέπω) - Συνέχεια στα παραπάνω : Να κάνεις παρέα με ωραίες γυναίκες. Ο αδερφός σου έχει και ανάγκες, και του αρέσουν οι πιτσιρίκες. - Οταν γίνεται μέγκα πάρτυ νομικής, ο αδερφός σου που αγαπάς και σέβεσαι είναι ένα τηλέφωνο μακριά μόνο. - Να πιάσεις σπίτι στο κέντρο, αλλά να έχει 24ωρο πάρκινγκ κοντά για να μην γαμωσταυρίζω οποτε έρχομαι. Αν περάσεις ΠΑΝΩ, θα μείνεις 40 εκκλησιές, όπως ο φανταστικός αδερφός σου. - Δεν πίνεις καφέ ακόμα αλλά θα έχεις σπίτι νες και εσπρέσσο παντα . (Ζητα την παλιά μου εσπρεσσιέρα απο τη μάνα, την έχουμε σπιτι. -οχι τη μάνα, την εσπρεσσιέρα-) - Σημαντική προσθήκη στα ντουλάπια του σπιτιού είναι μακαρόνια και πουμμαρό. ΠΑΝΤΑ θα έχεις σπίτι μακαρόνια και πουμμαρό για τις δυσκολες ώρες της αφραγκίας - Μην υποπέσεις στον ψηλομυτισμό και τη σοβαροφάνεια της Νομικής, μην ψωνιστείς, μην πάρεις ψηλά τον αμανέ, μην τη δείς εισαγγελέας στο πρώτο εξάμηνο, θα πέσει ράβδος.

Monday, June 27, 2005

Η δήλωση του αιώνα

Με τους gay και με τον οποιονδήποτε, δεν έχω καμία διαφορά αν δε με ενοχλεί με τον οποιονδήποτε τρόπο. Αλλά άμα ακούω μαλακίες, οποιανδήποτε σεξουαλική προτίμηση και αν έχει αυτός που τις λέει, έ είναι ΜΑΛΑΚΙΕΣ. Τη δήλωση του αιώνα την είδα χτες στην τηλεόραση από έναν (νομίζω γνωστό κιόλας) τυπά που έπαιρνε μέρος στην παρέλαση των gay, και ο οποίος διαμαρτυρόταν για τους άδικους νόμους που καταδυναστεύουν τους gay, ένας από τους οποίους του απαγορεύει ως gay να πάρει επίδομα μητρότητας................... Έχετε δει όλοι φαντάζομαι το "The life of Brian" , που στη σκηνή στην αρένα, ο Eric Idle δηλώνει πως θέλει να τον φωνάζουν Loretta και οτι πρέπει να αγωνιστούν για το δικαίωμά του να μείνει έγκυος και να κάνει παιδι. Και οτι η επιθυμία του να μείνει έγκυος είναι συμβολική για τον αγώνα του ενάντια στην ανθρώπινη καταπίεση που δεν τον αφήνει να μείνει έγκυος. Και ο Cleese απαντάει "Μπα, είναι συμβολική για τον αγώνα σου εναντίο της πραγματικότητας".. ακου επίδομα μητρότητας .. σε λίγο θα διαμαρτυρηθείς γιατί δεν παίρνεις και άδεια λεχώνας...
[Υπέρ του δικαιώματος των ομοφιλόφυλων να υιοθετούν παιδιά. Κατά του να λέγεται ο Θανάσης "μητέρα". Πατέρας είναι ακόμα και αν σύντροφός του είναι ο Κώστας. Με τον οποίο έχουν ίδιες πιθανότητες να είναι καλοί γονείς με οποιοδήποτε άλλο ζευγάρι. Για να μην παρεξηγιόμαστε. Κοινώς δεν αντιτάχθηκα στην πράξη, αλλά στην προσφώνηση..]

Thursday, June 23, 2005

Δεν μας ******* μουσιού?

Έχω ως αρχή να μην μπλέκομαι γενικότερα σε ιντερνετικές διαφωνίες, διότι μου προκαλούν αφόρητο χασμουρητό και την εντονότατη επιθυμία να ξύσω με μανία τη βουβωνική μου χώρα. Έχω όμως και την τάση να αντιπαθώ σφόδρα κάτι ψευτοδιανοούμενους δημοσιογραφίσκους που θέλουν να μας το παίξουν κάμποσοι και γράφουν βαθυστόχαστες και καλά μελέτες πάνω στην ψυχολογία και το ποιόν όποιου χρησιμοποιεί το ίντερνετ με οποιοδήποτε τρόπο. Αν έσκαγε μύτη κάποιος από τον πλανήτη Magrathea και διάβαζε ένα πρόσφατο άρθρο περί ίντερνετ και χρηστών του, θα αποκόμιζε την εντύπωση πως όσοι το χρησιμοποιούν είναι καμμένοι, χαμηλής νοημοσύνης, ακόμα πιο χαμηλού επιπέδου, και αγάμητοι από τον βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ. Επίσης υπάρχει και η υπόνοια πως όσοι χρησιμοποιούν το δίκτυο είναι συν τοις άλλοις και ψιλο- έως χοντροανώμαλοι, από αυτούς που βλέπουμε σε ταινίες να ξεπετσιάζονται φορώντας τα εσώρουχα της πεθαμένης γιαγιάς τους. Δεν έχουμε επίπεδο, δεν έχουμε μυαλό, είμαστε άρρωστοι μανιοκαταθλιπτικοί ψυχάκηδες και το δίκτυο είναι η απεγνωσμένη έκκλησή μας πρός τον κόσμο να μας λυπηθεί και να μας κλείσει σε κάποιο ευαγές ίδρυμα αποκατάστασης και σοφρωνισμού. Μπαίνω στο ρημάδι το δίκτυο εδώ και ακριβώς 10 χρόνια. Πράγμα που αυτόματα από ό,τι φαίνεται με κάνει και μένα τουλάχιστον ξάδερφο του Μάνσον, γαμπρό του Κατσούλα και νόθο του Στραγγαλιστή της Βοστώνης. Επίσης μάλλον έχω να κάνω σεξ περισσότερο καιρό και από τον Πάπα, και βλέπω τις γυναίκες ως περιφερόμενα κομμάτια κρέας τα οποία θέλω να βιάσω, κάψω και τεμαχίσω, και όχι κατ ανάγκη με αυτή τη σειρά. Προφανώς πάσχω και από σύνδρομο αυτοπροβολής και μεγαλομανίας μια και αποζητώ απελπισμένα την αναγνώριση των άλλων ανώμαλων που διαβάζουν τα χαμηλού επιπέδου προϊόντα του εγκεφαλικού αυνανισμού μου. Και όλα αυτά πίσω από ένα ρομαντικό μεσαιωνικό ψευδώνυμο που μάλλον δείχνει πως δεν τον παίζω με τα εσώρουχα της γιαγιάς μου αλλά με μεσαιωνικούς κορσέδες και γούνινα βρακάκια. Επίσης κανείς από μας ( Σ.Ψ.Μ.Ε = Σύλλογος Ψυχάκηδων Μπλογκάδων Ελλάδος) δεν έχει κάτι *ενδιαφέρον* να γράψει, όπως καυτά πολιτικά μανιφέστα, οικονομικοκοινωνικές αναλύσεις, σοβαρές καταγκελίες για την λειτουργία του ουροποιητικού συστήματος αντιρρησίων συνείδησης πολιτικών, και του κώλου τα εννιάμερα των σκοταδιστών/εξουσιαστών του θείου Σαμ. Παρ’ολα αυτά εγώ ως χαμηλής νοημοσύνης όν έχω δει εδώ μέσα ένα κάρο νέους επιστήμονες με διαφορετικές ειδικότητες, που αν καθόταν ο καθένας να γράψει *σοβαρά* πράγματα με τα οποία ασχολείται, α. Ελάχιστοι από τους υπόλοιπους θα έχαναν το χρόνο τους για να τα διαβάσουν β.Ακόμα πιο ελάχιστοι θα χαμπάριαζαν γ.Σιγά μην κάτσουμε να γράψουμε αυτά που ασχολούμαστε ολη μας τη μέρα, γιατί κύριε αρχιδιανοούμενε τα blog τα γράφουμε για το χαβαλέ και για να περάσει η ώρα μας. Είμαι σίγουρος πως αν καθόμουν να σας γράψω για την γαμάτη υλοποίηση ενός fixed point lowpass FIR φίλτρου που έκανα σήμερα, και τη σύγκρισή του με ένα double precision floating point, δεν θα σας ενδιέφερε καθόλου μα καθόλου. Α και μην ξεχάσω, βελτιστοποίησα και το σφάλμα στον accumulator ώστε να βγαίνει μηδενικό, με το να περιορίσω το εύρος κβαντισμού, και έτσι έχω ελάχιστο σφάλμα που οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο βήμα του κβαντιστή. Σε λίγο θα κάτσω να φτιάξω και ένα φίλτρο Kalman γιατί έτσι γουστάρω, και αύριο πρέπει να κάτσω να υλοποιήσω και έναν αλγόριθμο edge-detection (μάλλον με μάσκες Sobel), ώστε να ξεχωρίσω τα άκρα των νεφρών στα σπινθηρογραφήματα και μετά να ρίξω απο πάνω έναν boundary tracing για να μπορέσω επιτέλους να περιορίσω τα όριά μου και να βγάλω αθροίσματα φωτεινότητας για το νεφρόγραμμα. Σας ενδιαφέρει αυτό? Ναι, το ξερα. Και είμαι σίγουρος πως ούτε το τι διδάσκει ο i-fallos σας ενδιαφέρει, ούτε οι ιδιότητες των πολυμερισμένων ενώσεων που φτιάχνει η Αλεξάνδρα, ούτε η υλοποίηση του wimax της Κατερίνας, ούτε μπορείτε να καταλάβετε τις παραμέτρους με τις οποίες σχεδιάζει τους καμπύλους τοίχους των κτιρίων της η Εύα, ούτε το τι μαγειρεύει στο εργαστήριό του ο Oneiros, ούτε ούτε ούτε.. Με πιάσατε φανταστικέ δημοσιογράφε? Το νόημα το πιάσατε? Ή είναι τόσο χαμηλού επιπέδου που ο υπερεφυής εγκέφαλός σας δεν μπορεί να κατεβάσει τη λειτουργία του και να το καταλάβει? Μήπως σας εκπλήσσει το γεγονός οτι μπορούμε και γράφουμε κιόλας? Μήπως σας εκπλήσσει το γεγονός ότι εδώ μέσα ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ όταν κάνουμε κανα διάλειμμα από το καθημερινό πήξιμο? Ακόμα και αν γράφουμε την πίκρα μας που μας παράτησε η γκόμενα, ακόμα και αν γράφουμε για το σπυρί που βγάλαμε στο πηγούνι, ακόμα και αν γράφουμε για το πόσο γαμάτα περάσαμε προχτές με τους φίλους μας σε ένα κωλοταβερνείο, εσείς οφείλετε να το σεβαστείτε, και αν οι ζωες μας δεν σας ενδιαφέρουν σταματείστε να διαβάζετε το πως τις περνάμε Μήπως θεωρείτε ότι προσφέρετε κάτι παραπάνω στην κοινωνία από εμάς και άρα έχετε αποκλειστικά εσείς το μοναδικό δικαίωμα να εκφράζετε και να δημοσιοποιείτε τις σκέψεις σας? Και πλανάσθε πλάνην οικτράν αν νομίζετε ότι έχετε και το παραμικρό δικαίωμα να *κρίνετε* το ποιόν μας και τις σκέψεις μας. Έχετε κάθε δικαίωμα να σχολιάσετε και να πείτε τη γνώμη μας, αλλά να μας *κρίνετε* μουσιού, όχι δεν το έχετε. Αυτό το συνάφι ρε διάολε τι μανία που την έχει να την έχει δεί σωτήρας, μεσσίας και κοινωνός του Παγκόσμιου Πνεύματος, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είμαστε τα σκουλήκια που σέρνονται στις αυλές τους. Αει στον Οξαποδώ και συ και ο γρύλλος σου μουσιού Θα λεγα και άλλα, αλλά θα ήταν ολα *μπιπ*.. οξωααααααααααααααααα

Wednesday, June 22, 2005

Νοσταλγία - μέρος τρίτο

Ανάβω τσιγαράκι, ανοίγω μια καραπαγωμένη μπύρα (ξέρω, είπα πως δεν θα πιω για μερικές μέρες αλλά είπα ψέμματα) και προσκαλώ τις αναμνήσεις από τη Θεσσαλονίκη να σκάσουν μύτη. Και αυτές με ακούν και έρχονται. Πρόθυμες, γυμνασμένες και ημίγυμνες (οχι οχι λάθος αυτό είναι για το θέμα με τις παραλίες ..) Φωτογραφία by me, με μια ZENITH 12XP... Ιούνιος = εξεταστική . Εξεταστική = εντάξει, μπορεί και να διαβάσουμε άμα κάτσει. 8 το πρωί σκάγαμε μύτη στη βιβλιοθήκη. Για όσους δεν έχουν σπουδάσει Θεσσαλονίκη να εξηγήσω πως η κεντρική βιβλιοθήκη του ΑΠΘ έχει ένα τεράστιο αναγνωστήριο στο οποίο και μαζεύεται ένα κάρο κόσμος να διαβάσει. Έτσι λένε όλοι, αλλά το εννοούν -με πολύ αισιόδοξες εκτιμήσεις- ίσως ένα 5% . Το να είσαι εξεταστική Ιουνίου στην βιβλιοθήκη για διάβασμα σημαίνει πως κατά πάσα πιθανότητα α. Δεν έχεις καμία μα καμία όρεξη να διαβάσεις β. Αντίθετα, έχεις μεγάλη όρεξη να κωλοβαρέσεις ασύστολα, να χαζέψεις κανά γυναικάκι, και άμα είσαι στα κέφια σου και στις ορέξεις σου και δεν είσαι και κανάς μούχλας, να της πείς καμιά μαλακία να πιάσεις κουβέντα και να κλείσεις καμιά έξοδο το βράδυ. Και αυτές προφανως το ξέρουν και σκάνε μύτη ντυμένες ανάλογα. Αυτές που θέλουν να διαβάσουν φαίνονται από μακριά. Το ντύσιμό τους και το βλέμμα τους είναι το αντίστοιχο μιας τεράστιας πινακίδας νέον που γράφει "ΜΑΚΡΙΑ, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΣΟΒΑΡΗ ,ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΠΤΥΧΙΟ, ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΑΣΠΟΝΔΥΛΩΝ" (ή κάτι αντίστοιχο). Δεν θα ξεχάσω στην τελευταία μου εξεταστική Ιουνίου, που πραγματικά πήγαινα βιβλιοθήκη να διαβάσω, την ΓΙΑΤΡΙΝΑ. Κάθομαι που λέτε με ένα κάρο σημειώσεις και 2 βιβλια. Το μάθημα ήταν Αλγεβρα 2- Θεωρίδα δακτυλίων και ο αγαπητός Ονειρος θα σας βεβαιώσει πως αν υπήρχε ένα εύκολο μάθημα στη σχολή, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ. Και πάνω που χω πήξει στους ισομορφισμούς, ενδομορφισμούς, δακτυλίους , ιδεώδη κλπ, έρχεται και κάθεται δίπλα μου, Η ΓΙΑΤΡΙΝΑ. Κουβάλαγε ένα τεράστιο ατλα ανατομίας. Ήταν ντυμένη με τα απολύτως απαραίτητα και για μια στιγμή αναρωτήθηκα μήπως είχα διακτινιστεί σε παραλία. Ήταν ψηλή, ξανθοκάτι, και κορμάρα του κερατά. Ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να κάτσει δίπλα μου. Αφού χάζεψα λίγο και σκούπισα το σαλάκι που έτρεχε από τα τρεμάμενα χείλη μου, γύρισα το κεφάλι πάλι στο βιβλίο. Ή μάλλον έδωσα εντολή στο κεφάλι μου να γυρίσει στο βιβλίο αλλά το κεφάλι μου μια και είναι ξερό, αρνήθηκε κατηγορηματικά. Μετά από έναν εσωτερικό τσακωμό νίκησα και ξανάρχισα να διαβάζω για maximal ιδεώδη. Και τι κάνει η παλιο_να_μην_πω_τι ??!??!?! Ανοίγει τον άτλαντα, αράζει σταυροπόδι, βγάζει μια σοκολάτα από την τσάντα της και αρχίζει να την τρώει γλείφοντας τα δάχτυλά της αργά και βασανιστικά. Ε άει στο διάολο κοπέλα μου..Σηκώθηκα, τα μάζεψα, της είπα ότι είναι πολύ μεγάλος πειρασμός και πολύ γυναικάρα για να αντέχω να διαβάζω ήρεμος δίπλα της, μου χαμογέλασε αμήχανα (αλλά με το γνωστό βλέμμα ε-ρε-τι-ανώμαλοι-κυκλοφορούν), με έπιασε τρέμουλο και σηκώθηκα και έφυγα.. Στην εξεταστική του Ιουνίου πάντα είχα γενέθλια, οπότε και τα μαθήματα που έπεφταν μια μέρα πρίν και δύο μέρες μετά, μπιστολιαζόντουσαν αλύπητα. Εκείνη τη φάση όμως δεν με έπαιρνε οπότε και καταδέχτηκα να δώσω μάθημα στα γενεθλιάκια μου, το οποίο αν θυμαμαι καλά ήταν Διαφορικός Λογισμός 2 . Πήραμε το 5αράκι μας και φύγαμε.. Αλλά οι εξεταστικές δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες περίοδοι, ειδικά οι τελευταίες που σε έχει πιάσει η πρεμούρα να πάρεις το πτυχίο. Η νοσταλγία σε πιάνει όταν σκέφτεσαι τα ελεγειακά, αναγεννησιακά, επικά και ρωμαϊκά θα έλεγα τσιμπούσια στο "Ούζου Μέλαθρον" (το οποίο και το έχει μαθηματικός). Τα λαδομπούκια στα σαγανάκια γαρίδες, οι βίαιες μάχες πάνω από το φοντύ του διαβόλου και τα χασκόγελα με τα βυζάκια της Μαρίας (κοτόπουλο με κάρρυ μέσα σε σφολιάτα βυζόσχημη). Η νοσταλγία σε πιάνει όταν σκέφτεσαι την διαδρομή 40 εκκλησιές - Εθνικής Αμύνης- Εγνατία- Ναυαρίνου έτσι γύρω στις 9 το βράδυ για να πας παραλία να πιείς τον προξενύχτιο καφέ. Και ο κόσμος της Θεσσαλονίκης. Αυτό το "χαλαρά" που πάντα γούσταρα και απο το οποίο δεν έχω ξεκολλήσει παρά σε πολύ μεμονωμένες στιγμές της ζωής μου. Η τσάρκα στον δίπλα στον Θερμαϊκό και οι φιλοσοφικές/μελλοντολογικές κλπ συζητήσεις με φίλους ή οι αμήχανες προσεγγιστικές συζητήσεις σε περίπτωση γκομενακίου. Και μετά ένα ποτάκι στο Catanu , που βρίσκαμε όλη τη σάρα και τη μάρα απο την ΣΘΕ. Απο Μαθηματικο, Γεωλογικό, Βιολογικό, Φυσικό κλπ, ένα τσούρμο, μια παρέα εκεί πέρα. Τα πάρτυ που γίνονταν στο Catanu είναι από τις πλέον ευχάριστες αναμνήσεις μου. Δεν μου χει ξανατύχει να πηγαίνω σε ένα μαγαζί τίγκα, με καμιά 200ρια ατομα και να τους ξέρω ΟΛΟΥΣ. Και αυτός ο καναπές πίσω (κάποιος τον έκλεψε πριν 2 χρονια - ναι ρε τον κλέψανε οι χυδαίοι. Πήραν τον καναπέ και έφυγαν) άμα είχε στόμα να μιλήσει εμείς δεν θα είχαμε μούτρα να κυκλοφορήσουμε. Είχε και ωραίες σερβιτόρες πάντα. (Νικολάκη θυμάσαι αγόρι μου τι καψούρα είχες φάει? θυμάσαι την αττάκα "Που πας ρε Νίκο από το χωμάτινο να παίξεις champions league?" ? ). Την έφαγα και εγώ μια τέτοια ζημιά, αλλά σε μια επάνοδο αφότου είχα φύγει οποτε δεν μπαίνει η ιστορία αυτή στο "νοσταλγία". Στα αποκριάτικα πάρτυ γινόταν της ξεφτίλας. Στο 5ο έτος μου, ενθυμούμαι, κάναμε πάρτι Παρασκευή στη σχολή, όπου και είχαμε χορηγία απο dewars,bombay και Lucky strike, και έγινε όχι της πουτάνας, έγινε της ακριβής και χλιδάτης πουτάνας. Είχαμε τσάμπα ποτά, είχαμε βάλει ένα 500ρικο είσοδο και μετά έπινε ο καθένας οσο ήθελε. Και ήπιαμε τα κέρατά μας τα δίφορα. Ήμουν τόσο κομμάτια που δεν κατάλαβα οτι μια συμφοιτήτριά μου μου κωλοτριβόταν και συνεπώς δεν έκανα τίποτα. ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΛΑΚΙΑ, ήταν από τις δαχτυλοδεικτούμενες στη σχολή.Θυμάμαι σε κάποια φάση να λούζω τον Μανώλη με κάποιο αλκοολούχο ενώ χόρευε γυφτοτσιφτετέλια αλλα δεν είμαι σίγουρος γιατί υπο κανονικές συνθήκες θα με είχε λούσει και αυτός και κάτι τέτοιο δεν θυμάμαι. Θυμάμαι τον Ντάφυ να την έχει πέσει σε ο,τι δεν είχε τσουτσούνι, και την Κ να με βρίζει για μια παλιά μου καψούρα. Πάντως τελικα μας περίσσεψαν ποτά κιολας. Είχα σπίτι μετά κάβα Dewars και Bombay για κανα δίμηνο. Και την επόμενη μέρα καπάκι αποκριάτικο πάρτυ στο Catanu, που έσκασα μύτη ντυμένος πουλί του παραδείσου. (Πρέπει να πάρω αυτές τις φωτογραφίες, είναι απείρου κάλλους). Εκείνες τις 4 μέρες ήμουν διαρκώς κομματιασμένος, γελαστός και χαρούμενος και μετά κοιμόμουν για κανα 2ήμερο για να συνέλθω. Αλλά έπρεπε να πάρουμε πτυχίο κάποια στιγμή. Και αυτό σήμαινε ότι από ένα σημείο και μετά κομμένοι οι έρωτες (μεγάλος αντιπτυχιακός παράγων), τα πολλά ξενύχτια, και η πολύ κωλοβάρα. Και έρωτας έπαιζε αλλά κατεπνίγη ως κουνέλι ή ως γατί, όπως θέτε.(Έτσι και αλλιώς απο αυτήν πόρτα θα έτρωγα οπότε, άσε το να πάει στο διάολο). Ολα τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν. Η ευτυχία μετριέται σε στιγμές και δεν γίνεται να είσαι συνέχεια ευτυχισμένος, και λοιπές γλυκανάλατες παπαριές. Συνειδητοποίησα πόσο ευτυχισμένος ήμουν εκεί πάνω, πόσο όμορφα αισθανόμουν και πόσο ανεξάντλητη πηγή χαράς θα ήταν οι αναμνήσεις από αυτά τα χρόνια, τη στιγμή που κάθισα στο κέντρο του άδειου πλέον δωματιου μου, πάνω σε μια κούτα με βιβλία. Η γκαρσονιερούλα μου στην Αγαθουπόλεως είχε αδειάσει. Παντού κούτες. Πάνε οι αφίσες απο τους τοίχους. (Θέμα πολλών διενέξεων με διάφορους άσχετους και σχετικούς και δει γυναίκες που τρομαζαν απο αυτές). Οι τοίχοι φαίνονταν και πάλι. Και στην πόρτα δεν υπήρχε πλέον το κολλάζ απο φωτογραφίες. Και αυτή άδεια, άσπρη. Και εκεί με πήραν τα ζουμιά. Για λίγο όμως. Γιατί κατάλαβα οτι ήμουν αρκετά τυχερός που πέρασα αυτά που πέρασα πάνω, και πιο τυχερός που είχα πολλά να θυμάμαι και να με συγκινούν. Όσα χρόνια και αν περάσουν.. Από τότε έχω πάει πολλές φορές πάνω. Αλλά όχι όσες θα ήθελα. Θα ήθελα πολύ να καταλήξω κάποια στιγμή στην πολυαγαπημένη μου Θεσσαλονίκη. Να με ξαναπούν χαμουτζή, να μου την πούν για τη λεμονίτα και να τους την πω εγώ για την ασπιρίνη (αν θελετε εξηγήσεις για αυτό, ρωτήστε). Να ξυπνήσω Σάββατο πρωί και να κατέβω παραλία για φραπεδιά. ( Και -κρυφός πόθος- να πάρω Σαλονικιά, γιατί μπορεί να μου έβγαλαν το λάδι, αλλά είναι κγμ τις γυναίκες :)) Α ρε Σαλόνικα με τα ωραία σου.. Πρέπει να ανέβω το συντομότερον..

Monday, June 20, 2005

Ωραίουα μου Magrathea!

Μπορεί να είμεθα σοβαροί, μορφωμένοι, έξυπνοι, καλλιεργημένοι και γενικότερα κγμ τους τύπους (και τα καλάμια μας είναι βελτίστης ποιότητος) αλλά έχουμε και άλλα προτσόντα. Και επειδή το σοβάρεψα στο προηγούμενο ας ρίξουμε κάτι ελαφρο τώρα για να αλλάξει ο κλίμας . Σας έχω μια συνταγή : Πάρτε 6 καλούς φίλους, 2 κιθάρες, ένα εξοχικό, 2 καφάσια μπύρα, ενάμισι κιλό ρακή, ένα μπουκάλι Πλωμάρι (αυτό μας έσκισε στο τέλος), 1 κοντοσούβλι (περίπου 2 κιλά),μερικά λουκάνικα και διάφορα παρελκόμενα. Καθίστε τους απο τις 6 το απόγευμα και αρχίστε να τους ποτίζετε και να τους ταίζετε. Περίπου στις 4 το πρωί θα ουρλιάζετε ολοι "Και εγώ σ'αγαπώ γαμώ το *beep* μου" στο καπάκι "Σπασμένο καράβιιιιιιιι" και μετά λίγο Στανίση σε μιξ με U2 (Μη με ρωτησετε πως,αλλά έγινε). Την επόμενη μέρα ξυπνήστε, πιείτε καφέ, πάτε παραλία, κοπανήστε ακομα μερικές μπύρες, γυρίστε σπίτι και ξανακάντε μια σχεδόν από τα ίδια. Τα αποτελέσματα είναι τα εξής : α. Θα μεγαλώσουν οι μπάκες κατά 5 εκατοστά στάνταρ β. Θα κολλήσετε κάποια άθλια και σουρρεαλιστική αττάκα ( στην περίπτωσή μας "Magrathea!" -με το χέρι να δείχνει το άπειρο- , "ωραίουα", "Ηπιαμε και ουζο? Το ξερα οτι κάποια μαλακία κάναμε!", "Ο σκύλος σου δαγκώνει?" ) γ. Θα γυρίσετε από το τριήμερο πλήρως ανανεωμένοι, με μαύρους κύκλους στο ματάκι, γαμάτες φωτογραφίες και τρελλά κέφια. οπως εγώ τώρα. Καλά ήταν. Οχι ψέμματα. Καλή είναι καρέκλα, το ποτήρι, η τηλεόρασή μου. ΓΑΜΑΤΑ ήταν!

Thursday, June 16, 2005

Ο Goedel, η λογική και εγώ

Σήμερα έχω όρεξη για σοβαρά πράγματα. Και προειδοποιώ, για το 99.99% αυτών που θα το διαβάσουν το κείμενο θα είναι άκρως βαρετό και ανούσιο. Μονο στον i-fallo ελπίζω για θετικά σχόλια :) Ήταν το 97 όταν άκουσα πρώτη φορά για τον Kurt Goedel. Είχα βαρεθεί τη ζωή μου στη σχολή και έψαχνα να βρώ κανά μάθημα επιλογής ενδιαφέρον. Και πήρα "Μαθηματική Λογική Ι". Και μου φυγε η μαγκιά. Το μάθημα ήταν παλούκι, ζόρι, δύσκολο και δύστροπο. Αλλά ω! ήταν εκπληκτικά ενδιαφέρον, σε καθήλωνε και σε πόρωνε με τα τρίκ και τα παιχνίδια και τα προβλήματά του. Φανταστείτε καθημερινές σπαζοκεφαλιές που λέμε με τους φίλους (Κλασσικό παράδειγμα οι 2 τύποι που ο ένας λέει πάντα ψέμματα και ο άλλος πάντα αλήθεια, και συ θες να βρεις με μια ερώτηση μόνο ποιον δρόμο πρέπει να πάρεις), να διαστρεβλώνονται, να απογειώνονται και να σου σκάνε στη μάπα ως γαργαλιστικά και βασανιστικά προβλήματα. Ήταν το πρώτο μάθημα που με εκανε να ξενυχτήσω ευχαρίστως πάνω από ένα ρημαδοπρόβλημα, με τσιγάρα και καφέδες, και το πρώτο μάθημα που με έκανε να νοιώσω οτι ναι ρε πούστη μου, γίνομαι μαθηματικός.Και το πρώτο μάθημα που με δίδαξε την διαφορά μεταξύ επαγωγικής και παραγωγικής λογικής στην επιστήμη.. Σε αυτό συνέβαλλε και ο καθηγητής, ο κ.Τζουβάρας, που πραγματικά είναι από τους λίγους καθηγητηές εκεί πάνω στον οποίο βγάζω το καπέλο. Εξαιρετικός επιστήμονας, διαβασμένος, και με απίστευτη μεταδοτικότητα. Το μάθημα το παρακολουθούσαμε 3 άτομα (ήταν επιλογής και από αυτά που απέφευγε ολος ο κόσμος) και τα δίωρα γίνονταν πολλές φορές τρίωρα και τετράωρα απο την πόρωση που μας έπιανε. Εκεί μάθαμε και για τον Goedel και μας έφυγε το κλαπέτο. Ο τομέας της μαθηματικής λογικής είναι για μένα ένα είδος μετα-μαθηματικών. Είναι τα μαθηματικά των μαθηματικών. Η ανάλυση και επεξεργασία των λογικών βάσεων τους.Είναι η μελέτη των εννοιών της απόδειξης και του υπολογισμού ως κομματιών των θεμελίων των μαθηματικών. Καί εκεί ο Kurt Goedel ,σε κοινή απλή γλώσσα, έκανε σεξ και χειροδίκησε, κοινώς ,γάμησε και έδειρε. Ο τύπος είναι υπεύθυνος για τα θεωρήματα μη-πληρότητας τα οποία συντάραξαν τον απλοϊκό μαθηματικό του μεσοπολέμου. Τα θεωρήματα ουσιαστικά αποδεικνύουν το εξής : Οτι σε όλα τα αναδρομικά αξιωματικά σύστηματα αριθμών πάντα θα υπάρχει μια πρόταση η οποία δεν θα μπορεί να αποδειχθεί ή ανταποδειχθεί με τα υπάρχοντα αξιώματα του συστήματος. Με πιο απλά λόγια ο τύπος απέδειξε οτι πάντα θα υπάρχει κάτι το οποίο για να το αποδείξουμε θα πρέπει να φτιάχνουμε κάτι άλλο. Κοινώς απέδειξε οτι τα μαθηματικά ποτέ δεν θα τελειώσουν, και αναγνωρίζω οτι για το 99% του κόσμου αυτό ειναι παντελώς αδιάφορο αλλά ο καθένας με την κάβλα του, άλλος ενθουσιάζεται με την χλοοκοπτική άλλος με την ζωγραφική, εγώ ο καμμένος με αυτά.. Επισης ο ερίφης ο Goedel απέδειξε και κάτι άλλο που και αυτό και αν έκανε τους μαθηματικούς να κλάσουν μέντες ,και το οποίο είχε σχέση με την υπόθεση του συνεχούς και την θεωρία του Cantor, αλλά αυτά είναι απο τα πολύ βαριά... Ο τομέας της μαθηματικής λογικής είναι περίεργος . Δεν είναι μόνο μαθηματικά. Είναι ένα υβρίδιο μαθηματικών και φιλοσοφίας. Και αν μπλέξεις λίγο με αυτό, στάνταρ θα αλλάξεις τρόπο σκέψης. Εμένα με επηρρέασε πολύ πάντως. Οι έννοιες της συνέπειας και της συνάφειας απόκτησαν άλλο νόημα. Το ίδιο και η αντίφαση, η απόδειξη, η πρόταση. Και πάνω από όλα αυτα ο τρελλάρας ο Goedel, μαζί με τον Russel και τον Wietgenstein. Ηταν ολοι τους καμμένοι.Τελείως. O Goedel απο ένα σημείο και μετά έφυγε τελείως, κανονικά και με τη βούλα. Ήταν κλεισμένος σπίτι του και όταν ήθελε να δώσει καμια αποδειξη στον έξω κόσμο, φωναζε έναν τύπο, μισάνοιγε την πόρτα,έβγαζε το χέρι απέξω και του το δινε χωρίς καν να τον κοιτάξει. Μετά λέει τον έπιασε σύνδρομο καταδίωξης και κάτι άλλες παράνοιες, και ήταν πεπεισμένος ότι τον κυνηγάγαν να τον δηλητηριάσουν. Τελικά πέθανε στο σπίτι του απο ασιτία, καθως δεν ακούμπαγε το "δηλητηριασμένο" φαγητό του. Άρα ποιο είναι το λογικό δίδαγμα? Κάτσε αγόρι μου στα αυγά σου και μην πολυασχολείσαι με αυτά, αλλιώς θα καταντήσεις καμμένος και πεινασμένος.. (οπως καταλαβαίνετε την Μαθηματική Λογική Ι δεν την πέρασα ποτέ. Έπαιξε αρνητική βαθμολογία και τον ήπιαμε. Παρ όλα αυτά, ακόμα όποτε πιάνω κανά τέτοιο βιβλίο στα χέρια μου γουστάρω απίστευτα.. ) Παράδοξα : Μια συνέπεια ενός θεωρήματους του οποίου αυτή τη στιγμή αδυνατώ να θυμηθώ τον εμπνευστή (αν και είναι πόρισμα του πορίσματος του παραπορίσματος μιας παραλλαγής στο παράδοξο Banach-Tarski, είναι πως μπορούμε να κόψουμε τον φλοιό ενός πορτοκαλιού με τέτοιο τρόπο ώστε αν τον ξανασυνθέσουμε να έχουμε μια σφαίρα με τον όγκο του ήλιου. Πάρτε και την απόδειξη της ύπαρξης του Θεού. Με την οποία διαφωνώ, αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω :) Το παράδοξο του Russel : Προσπαθείστε να σκεφτείτε ένα σύνολο του οποίου τα στοιχεία ανήκουν σε αυτό αν και μόνο αν δεν ανήκουν σε αυτό. :) (Θα το χετε ακούσει ίσως στην έκδοση με τον κουρέα που κουρεύει μόνο όσους δεν κουρεύονται μόνοι τους) Και ένα πρόβλημα : "Λέω ψέμματα" . Αυτό που λέω είναι αληθές ή ψευδές? :) καλά ξεμπερδέματα

Wednesday, June 15, 2005

"Τάκη πάμε στο ΝΑΟ?" -Η γυναίκα η Χόντος Σέντερ

Διάβασα πρίν 10 λεπτάκια ένα κείμενο -update : -της Νυχτερινής τύπισσας(συγνώμη δεν είχα πάρει πρέφα) στο οποίο περιέγραφε έναν πολύ γνωστό τύπο γκόμενας (και όχι γυναίκας, κοπέλας κλπ κλπ) που τα τελευταία χρόνια κυκλοφορεί ευρέως. Αγρυπνείτε! Είναι δίπλα σας, απέναντί σας, στο περίπτερο, στο σουβλατζίδικο, στον κινηματογράφο, στο μετρό, στον ηλεκτρικό, κάτω απο το κρεβάτι και μέσα στη ντουλάπα σας, στο νεροχύτη και πίσω απο το πλυντήριο (τι? δεν γράφω για τις κατσαρίδες?αχεμ..ναι σωστά σωστά..).. Και το κακό είναι πως στον αντρικό πληθυσμό έχει μεγάλες επιτυχίες. Αν δεν ανοίξει το στόμα της. Και αν δεν προσέξετε τα ρούχα που φοράει. Και τα νύχια της. Και το βάψιμό της. Τέλος πάντων θα σας άρεσε αν την βλέπατε γυμνή και σε φωτογραφία. Είναι η γυναίκα Χόντος, η γυναίκα Σκάσε-Τάκη-Εγώ-Μιλάω-Τώρα, η γυναίκα Σιγά-μην-σου-κάνω-καφέ-κάνε-μόνος-σου. Ακολουθεί γενική ανάλυση της ράτσας. Είχατε όλοι στάνταρ μια ξανθιά συμμαθήτρια, που στην β γυμνασίου προσπαθούσε απεγνωσμένα να μάθει οτι τα ρήματα καταλήγουν σε -ω και όχι -ο, και έγραφε το όνομά της Βάσο και όχι Βάσω. (Καλά για 'Βασιλική' δεν το συζητάμε, επειδή ήταν και σοσιαλίστρια δεν το χρησιμοποιούσε για να μην την περάσουν για βασιλοχουντικιά κλπ ). Αυτή η συμμαθήτριά σας ασχολούνταν συνεχως με τα νύχια της, είχε από τότε τσιριχτή σπαστική φωνή και έβγαινε τα βράδια με τους γνωστούς τύπους με το πράσινο μπουφάν, το πειραγμένο παπί και τα μεγάλα αυτιά. Στις καταλήψεις ήταν πρώτη και όταν έπιανε στο χέρι τη ντουντούκα οι τσιρίδες της ακουγόντουσαν σε όλη την Αττικοβοιωτία. Συνθήματα όπως "εδώ θα γίνει ο τάφος σας" , "δεν υποχωρούμε αν δεν δικαιωθούμε", και "Το μέλλον ανήκει σε μας" (ναι μωρή ποιος το χασε για να το βρείς εσύ), τα οποία συνθήματα ήσουν σίγουρος πως ακόμα και προφορικά, ανορθόγραφα τα λεγε. Μετά τελείωσε το σχολείο και ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι στους δρόμους της ζωής. Η γυναίκα Χόντος Σέντερ έχει βασικό επίκεντρο στην κοσμοθεωρία της : Τον εαυτό της. Όλοι οι υπόλοιποι γύρω της είναι ταπεινά και ποταπά δίποδα πλάσματα (το "ποταπός" μην της το πείτε ποτέ, θα ψάχνει λεξικά) που έχουν ως χρέος τους να την υπηρετούν και να της διευκολύνουν τη ζωή.Η τσιριχτή της φωνή δεν την έχει αφήσει από το γυμνάσιο, την διατηρεί σε τέλεια φόρμα και την επιδεικνύει όπως θα επιδείκνυε ένας μπαμπουϊνος τον κώλο του και ένα παγώνι τα φτερά του. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στις περιπτώσεις τσιρίδας σε συνδυασμό με ένρινη φωνή, πράγμα που προσωπικά βρίσκω βασανιστικότερο και από ο,τιδήποτε θα μπορούσε να μου κάνει ένας επαγγελματίας Ιεροεξεταστής. Την ακούς και φρικάρεις. Και αυτά τα επιφωνήματα... Προ ολίγων ημερών είχα ανέβει Αθήνα και έριξα ένα σουλάτσο Κολωνάκι-Σύνταγμα-Ερμού-Μοναστηράκι έτσι για να γουστάρω. Και τις έβλεπες στις βιτρίνες να ουρλιάζουν "ααααααααααααχ δεν το πιστεύωωωωωωωωωωω το χει και σε ροοοοοζ" (πίστευε και μη ερεύνα μωρή) "θα το χει στο νούμερό μουυυυυυυυυυ?αχ αχ αχ αχ αχ να το χειιιι"-ναζιάρικα (είσαι τόσο μεγάλο νούμερο που ο πωλητής χρειάζεται κομπιουτεράκι για να το βρει). "ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΚΟΙΤΑ ΚΑΤΙ ΓΟΒΕΣ ΜΑΡΙΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑ" (άμα ήμουν η Μαρίνα και μου ριχναν τετοια τσιριδα στο αυτί σίγουρα θα είχα πεθάνει απο εσωτερική αιμορραγία). Είναι ντυμένες σε αποχρώσεις του ροζ και του λευκού, που δεν λέω ,οταν το ρούχο είναι καλόγουστο προφανώς και δεν με χαλάει, αλλά αυτά που φοράνε είναι συνήθως και εξωφρενικά ακριβά και εξωφρενικά άθλια. Πάλι ακολουθούν τη νοοτροπία Παγώνι-Μπαμπουϊνος-Προσέξτε με ολοι ΤΩΡΑ. Και προχωράνε αγκαζέ με τις τσάντες. Σαν τσαμπιά. Και σκουντάνε τον κόσμο και χαζογελάνε. Και πού διάολο είναι ένα δίκανο όταν το έχεις πραγματικά ανάγκη? έστω ένα σφυρί, κάτι... Περνάμε στο θέμα της κοινωνικής συμπεριφοράς και επικοινωνιακών ικανοτήτων τους. Μέχρι να κάτσεις σε τραπέζι μαζί τους (ω ναι ω ναι, το πέρασα και αυτο) δεν πιστεύεις οτι α. μπορούν να μιλάνε τόσο γρήγορα β.να μην αφήνουν κανεναν να μιλήσει γ.να μην λένε απολύτως ΤΙΠΟΤΑ δ. να τα ξέρουν ΟΛΑ, αλλά να μην έχουν ιδέα για ΤΙΠΟΤΑ. ε. να βιάζουν την ελληνική γλώσσα με ρυθμό 15 λέξεις / sec. 'Η μάλλον το ψιλιάζεσαι αλλά έχεις ακουστά μονο για την κορυφή του παγόβουνου και κανένας πούστης δεν σε έχει προειδοποιήσει για το από κάτω. Ειδικά όταν έχουν βρεί και τον κατάλληλο γκόμενο-θύμα να της συνοδεύει γίνονται συν τοις άλλοις ΚΑΙ σκύλες-κτητικές-dominatrix "Σταμάτα Τάκη εγώ μιλάω τώρα" (α ρε κακομοίρη Τάκη.. πάρε το πειραγμένο 106 σου και άντε..) "Αχ Τάκη, θα άμε αύριο στο Ναό?" -Εκεί αναρωτιέσαι, μπα, θέλει να πάει Σούνιο? αλλά μπά.. "Ναι γιατί θα κατέβουμε κέντρο και θέλω να περάσω απο το Ναό" -Τον Παρθενωνα εννοεί?..ή τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη? "Εχει βγάλει η Εστε Λοντερ/ Λορεαλ ένα καινούριο μανό που στραφταλίζει στον ήλιο, φωσφορίζει στο φεγγάρι, ψήνει μουσακά και φτιάχνει φραπέ" .. -Ρε διάολε εκεί κατάντησαν οι εκκλησίες, να πουλάνε καλλυντικα?. "Αχ ναι μπράβο θα πάμε.. δεν μπορώ ,αμα πάω κέντρο και δεν πάω στον Χοντο, κάτι θα πάθω" -Ας ελπίσουμε χειρότερο από αυτό που πάθαμε εμείς.. "Σε ποιά οδός είναι το μαγαζί?" -δεν ξέρω γιατί ρε νυχτερινέ τύπε αλλά αυτό με την οδό το έχουν ΟΛΕΣ..Και ξέρετε και σε ποιο άλλο έχουν πρόβλημα? στο "ενδιαφέρων ιδέα" :). Ιδιαίτερη πλάκα -άμα αποστασιοποιηθείς- έχουν όταν πάνε να μπλεχτούν σε σοβαρή συζήτηση. Οποιουδήποτε είδους. Πρέπει σώνει και καλά να αποδείξουν οτι ΞΕΡΟΥΝ. Και αποδεικνύουν οτι ξέρουν. Την τύφλα τους. Να βλέπεις να μπερδεύουν τον Αραφάτ με τον Μάο Τσε Τούνγκ... να βλέπεις να μπλέκουν τον Μέγα Αλέξανδρο με τον "Μέγα" Κωνσταντίνο ( "-Να βρε, ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ μας έφερε τον Χριστιανισμό,άθεε." " -Μακεδόνας?!?!?!" "-Ε απο πού ήτανε ο Μέγας Αλέξανδρος, απο την Κατερίνη".... Ναι, είχε και εξοχικό στην Επανωμή δίπλα στον φίλο μου τον Πάνο. Και ναιιι σουυυρ αν δεν ήταν και αυτός, ακόμα ειδωλολάτρες θα ήμασταν.). Το άλλο γέλιο είναι όταν πάνε να το παίξουν κοσμοπολίτισες σε ψιλοκαλό εστιατόριο και πάνε να παραγγείλουν φαγητό με ξένο όνομα. "Λέω να πάρω μακαρονάδα Αλ Ρέστο"- προσέχτε, με "ρό"" ... Άστο,χέστο "Ένα φιλέτο σινιέ παρακαλώ" -Έχει ιδιόχειρη υπογραφή του Αρμάνι στην ούγια "Τα σαμπιγκνόνς τί είναι?" . Μανιτάρια. Το λέει. Δίπλα. Το κακό είναι πως δεν επιδέχονται βελτίωσης, τσινάνε άσχημα άμα τους πείς και κάτι και στραβώνουν, μουτρώνουν, και ο Τάκης το βράδυ εκτός του οτι δέν σπρώχνει , ακούει κρεβατομουρμούρα και μετά την άλλη μέρα γκρινιάζει σε σένα. Απαιτούν και ακριβά δώρα. Ο Τάκης έχει σύμφωνα με αυτές την ηθική υποχρέωση να τους τα σκάει. Χοντρά όμως. Είναι δυναμικές και ανεξάρτητες όπως υποστηρίζουν αλλά σκοπός της ζωής τους είναι να βρούν καλό σπόνσορα, να γυρνάνε με το αυτοκίνητο που τους αγόρασε ο μπαμπάς τους, να φοράνε ροζ ρούχα, να πηγαίνουν για καφέ με τις φίλες τους, να μη δουλεύουν, να παντρευτούν τον σπόνσορα, να φτιάξουν ένα ελεεινά πανάκριβο και κιτς σπίτι , στο οποίο δεν θα μπορείς να καπνίσεις, να πιείς μπύρες, να κάτσεις στον καναπέ, να κάτσεις στην καρέκλα, να κάτσεις οπουδήποτε. Θα μπορείς απλά να μπαίνεις και να το κοιτάς, και μετά θα παίρνεις τον πούλο. Φυσικά και ΔΕΝ ξέρουν ούτε πρόκειται ποτέ να μάθουν να μαγειρεύουν, γιατί θα μένουν πάντα κοντά στη μάνα τους και αυτή θα τις ταϊζει. Και άμα σκάσει κανας επισκέπτης έτσι πρόχειρα, κανας φιλος του γαμπρού, οι πιτσαρίες και τα περισσότερα σουβλατζίδικα έχουν delivery μεχρι τις 2, και μερικά διανυκτερεύουν κιολας. Και θα φάτε έξω! μη λερώσετε το σεμεδάκι! Και μην κάνετε ποτέ το έγκλημα να της ζητήσετε να φτιάξει καφέ. Εκτός του οτι θα πάθει αναφυλαξία, θα κοιτάξει τον Τάκη με μίσος και "ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΕΚΕΙΝΟ" και ο κακομοιρης ο Τάκης θα σηκωθεί να σου φτιάξει αυτός. Σε πλαστικό ποτήρι γιατι α.τα γυάλινα ειναι πανάκριβα και β.σιγά μην πλένει η πριγκηπέσσα. Ούτε στο πλυντήριο πιάτων δεν απλώνει το κουλάδι της να τα βάλει. Και ο Τάκης θα ζήσει ευτυχισμένος μια ζωή με μια χαζοβιόλα που θα πασαλείβεται με διάφορα πασπαλιψατέρ ολη τη μέρα, θα του αμολήσει και δυό κουτσούβελα να γουστάρει. Μετά ή θα παραμείνει αιώνια κοκέτα ακόμα και στα 60 της και γαία πυρί μιχθείτω για τον Τάκη, τα παιδιά, τον κόσμο όλο ή θα παχύνει και θα γίνει σαν σαμπρέλα, στα 40 το βυζί θα φτάσει στο γόνατο και θα ζητάει επίμονα πλαστικές ουρλιάζοντας, η φωνή θα γίνεται όλο και πιο τσιριχτή και η αδιαφορία της για τα πάντα ολο και πιο έκδηλη. Για το μόνο που δεν θα αδιαφορεί θα είναι για τον εαυτόύλη της και για τα "χρόνια που της έφαγε ο Τάκης".Ακόμα θα νομίζει οτι τα Γιάννενα είναι ανάμεσα στην Καλαμάτα και την Πάτρα , οτι η Πελοπόννησος ανήκει στις Κυκλάδες και οτι η Κοζάνη είναι δίπλα στη Λωζάνη. Ακόμα θα μπλέκει τον Αραφάτ με τον Μάο, τον Χίτλερ με τον Μαρκεζίνη και την Κρουέλλα Ντε Βιλ με την Βάσω Παπανδρέου (καλά αυτό δεν ειναι και ιδιαιτερα δύσκολο). Και ακόμα θα ψάχνει την οδός που βρίσκεται το ιατρείο ενός πλαστικού με μια ενδιαφέρων θεραπεία Εγώ τους απανταχού Τάκηδες λυπάμαι πάντως..

Νοσταλγία - μέρος δεύτερο

Ντισκλέϊμερ : Αυτό θα είναι μεγάλο.. και πάλι όχι οσο μεγάλο όσο θα πρεπε. Αύγουστος 1995. Σκάνε μύτη αποτελέσματα στο σχολείο και μέχρι να ξεκινήσω από το σπίτι να κατέβω να τα δώ ήξερα οτι η τύχη μου είχε χαμογελάσει και έφευγα για Θεσσαλονίκη. Η πλατεία δεν ήταν γεμάτη, ήταν όμως το τραίνο. Τίγκα στα 18χρονα που ανεβαίνανε με μανάδες και πατεράδες στον αγώνα εύρεσης κατοικίας. Θα μπορούσα να γράψω διάφορα τραγελαφικά σκηνικά από το τραίνο αυτό, αλλά θα ήταν ψέμματα γιατί δεν θυμάμαι τίποτα απο κει μέσα, παρά μόνο την ανυπομονησία μου. Ήμουν από αυτούς που δεν φοβόντουσαν να φύγουν από το σπίτι, που δεν τρομάζαν στη σκέψη να μείνουν μόνοι τους και που δεν είχαν ανάγκη τη μαμά τους για να τους πει πως να βράσουν αυγά. Δεν ήμουν ο μάγκας του χωριού, κάθε άλλο, απλά ήμουν απο μικρός ιδιαίτερα ανεξάρτητο άτομο. Φτάνουμε πάνω. Μας φιλοξενούσε ένα άλλο παλικάρι από την πόλη μου που ήταν και αυτός στο Μαθηματικό (βγάζει έξυπνα παιδιά το κατσικοχώρι μας :P). Με το που σκάμε μύτη σπίτι του, έρχεται το πρώτο "σοκ" περί φοιτητικού σπιτιού και ζωής. Και αυτός 40 εκκλησιές έμενε, στη Σαμακοβίου. Μεγάλο σπίτι και άνετο. Είχε και συγκάτοικο .Περίοδος που ξεκίναγε εξεταστική σε λίγες μέρες. Το σπίτι άνω κάτω. Κουτάκια από μπύρες, φραπεδιές μισοπιωμένες, τασάκια τίγκα και το πουλί να παίζει. Οχι αυτό το πουλί ρε ζώα. "ο αετός πεθαίνει στον αέρα" ..Αυτό το πουλί. Αράζουμε λίγο, την κάνει η μάνα για να πάρει καμιά εφημερίδα, και σκάνε μύτη απο το διπλανό διαμέρισμα τα θηλυκά με τα μποξεράκια. Πρέπει να είχα στο πρόσωπό μου ζωγραφισμένο το απλανές και ηλίθιο χαμόγελο ανθρώπου με τη βέβαιη πεποίθηση πως βρίσκεται στον παράδεισο. Χαλαρότης, ιλαρότης ,συστάσεις κλπ κλπ. Εκείνο το βράδυ ήταν η πρώτη μου έξοδος μετά βαϊων και κλάδων στα "Μπλέ Παράθυρα" ένα ρεμπετομάγαζο κάτω απο τις εστίες. Είχα βεβαιωθεί πλέον πως η ζωή απο κει και πέρα θα ήταν τουλάχιστον άξια για καταγραφή ,δικαιώματα ταινίας κλπ κλπ. Εντάξει, ο ενθουσιασμός του πρωτάρη. Βρήκα τελικά σπίτι σχετικά εύκολα , και κονόμησα και συγκάτοικο. Άγνωστο. Αυτό ήταν λάθος. Μεγάλο. Ο συγκάτοικος ήταν φανατικός καταναλωτής και συχνά πυκνά μεγαλέμπορος αρωματικών χορταρικών μια και προερχόταν από πόλη-παραγωγό. Βαρέθηκα να μυρίζω αυτή τη μπόχα και να μαζευω πτώματα από τα πατώματα. Δεν είχαν μέτρο οι καριόληδες. Ολη μέρα. Μα όλη μέρα. Το ότι ήταν συνέχεια χρέπια και ελεεινοί ήταν και ο λόγος που το σιχάθηκα τόσο που δεν δοκίμασα ποτέ και ακόμα όταν το μυρίζω μου χαλάει η διάθεση. Απο κείνον γνώρισα και τον πρώτο φοιτητικό έρωτα. Μια εκλεκτή κυρία και πελάτισσα του μεγαλέμπορου. Αυτή έκανε και διάφορα άλλα όπως πχ βενζίνη. Ομολογώ οτι απορώ και γω πως κατάφερα και επιβίωσα 9 ολόκληρους μήνες παρέα με αυτά τα άτομα, χωρίς να απωλέσω τα λογικά μου (δεν θέλω κακεντρεχή σχόλια εδώ ζώα) και χωρίς να καταλήξω σαν και αυτούς. Βασικά από κάποιο σημείο και μετά είχα γίνει ένα ζώο αναισθησίας και με ενδιαφέραν τα απολύτως βασικά όπως το τι θα φάω, που θα βγώ, αν θα σπάσω το χτεσινό ρεκόρ πηδήματος (α ρε στα 18...) και αν θα έχω λεφτά αύριο. Ουτε καν κάπνιζα τότε ακόμα. Ναι ,ένα πακέτο silk cut άσπρα ανα δύο εβδομάδες δεν θεωρείται κάπνισμα. Και αυτό για κανα δίμηνο μετά δεν έκανα καθολου. Τελείωσε αυτή η φάση ευτυχώς και ακόμα πιο ευτυχώς ξέκοψα τελείως με αυτά τα χρέπια. Αν και η λεγάμενη ενοχλούσε κατά καιρούς. Είχαν γίνει απίστευτα σκηνικά με αυτό το άτομο αλλά δεν τα λέω εδώ μέσα. Δε λέει :) Δεύτερο έτος μετακόμισα στη γκαρσονιερούλα μου λίγο πιο κάτω απο το παλιό σπίτι. Στην οδό Αγαθουπόλεως. Στο 15...ωραιότατο σπιτάκι. Να είχε και θέρμανση καλά θα ήταν αλλα τι να κάνουμε,δεν γίνεται να τα έχεις όλα. Στο δεύτερο έτος ήταν που έκανα πλέον τις σοβαρές και μακροχρόνιες παρέες με άτομα, παρέες που κρατάνε μέχρι τώρα, έστω και αν οι περισσότεροι ειμαστε σκόρπιοι. Στο δεύτερο έτος σε τρείς εξεταστικές κατάφερα να περάσω μονο 1 μάθημα (μιγαδικές συναρτήσεις) και τα περισσότερα μαθήματά του τα κουβάλαγα μέχρι το πτυχίο. Αλλά ποτέ δεν το μετάνοιωσα. Εκτός ίσως για τον Ολοκληρωτικό Λογισμό 2 που μου έμεινε τελικά και τελευταίο μάθημα και μου βγήκε το λάδι να το περάσω. Το δεύτερο έτος ήταν που συχνάζαμε -ωχ πως το λέγαν..- στην Καμάρα, δυο μαγαζιά πιο πάνω απο το "Μικρό Μπλέ". ...ρε διάολε..πωπω γέρασα ,το ξέχασα το μαγαζί. Ώωωρες εκεί. Οι άλλοι να παίζουν τάβλι και εγώ να τους βρίζω ασύστολα (μου σπάει τα νεύρα το τσακα-τσούκα στο τάβλι). Τότε ενδιαφέρθηκα και για την πολιτική και το μέλλον του τόπου και μπλέχτηκα και με αυτά. Δουλειά δεν είχε ο διάολος, γαμούσε τα παιδιά του ενα πράμα. Αλλά ήταν καλή φάση. Πολύ καλή φάση. Γνώρισα τον άπειρο κόσμο ,από ελλεεινούς τριμάλακες και ακόμα πιο ελεεινές ψώλες, μέχρι παιδιά με μυαλό και γνώσεις, και πραγματικά ιδεολόγους. Και γούσταρα πολύ που είχα μπεί σε μια διαδικασία να διαβάζω τα άπειρα άσχετα βιβλία για να μπορώ να στέκομαι σε μια όντως σοβαρή συζήτηση. Και μου άρεσε αυτή η εμπειρία. Γιατί άσχετα με την εγγενή κοροϊδία της όλης φάσης, εμένα μου έμαθε πολλά και βελτίωσε και τον τρόπο που μιλούσα και συμπεριφερόμουν στους άλλους. Με έκανε και πιο διαλλακτικό γιατί μέχρι τότε δεν σήκωνα μύγα στο σπαθι μου σε μια διαφωνία. Ρε τι ξενύχτια ωραία ήταν αυτά. Και τι γέλιο στις εκλογές. Πολύ γέλιο. "Ρε μλκ, την πήρες την .... να κατέβει να ψηφίσει?" "την πήρα" "και πού ειναι?" "με τον γκόμενο" "για του δικού της κώλου τα εννιάμερα θα χάσουμε τις εκλογές" "και τι να κάνω ρε συ, να της υποσχεθώ οτι άμα έρθει τώρα θα την πηδήξω εγώ?" "σε χαλάει?" "αχεμ.. οχι βέβαια :) οκ,θα θυσιαστώ ρε καθίκια" . Τελικά δεν χρειάστηκε να θυσιαστώ γιατι η τύπισσα έβγαζε τα μάτια της τις άπειρες ώρες και δεν ηρθε να ψηφίσει. Και το φερε ο διάολος όντως να χάσουμε εκεινη τη φορά την έδρα της αυτοδυναμίας για μια στρογγυλοποίηση 2/3 πράγμα που σήμαινε πως άμα είχε έρθει να ψηφίσει θα είχαμε κερδίσει. Ε τι άκουσε η κακομοίρα..χεχεχε.. Και ενδιάμεσα σε όλα αυτά οι κλασσικές καψούρες στην παρέα, μια ο ένας μια ο άλλος, πάντα είχαμε θέμα να αλληλοδουλευόμαστε. Η παρέα είχε αρχίσει να διευρύνεται πααααααρα πολύ. Είχαμε φτάσει σε ένα σημείο να κλείνουμε τραπέζι για 30-40 άτομα στους Υπνοβάτες. Πράγμα που σήμαινε πως έσκαγαν μύτη και αρκετοί άσχετοι που στο τέλος βαράγανε κανόνια και πληρώναμε τα σπασμένα εμείς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ έναν αρχικαρμοίρη, όχι στον πυρήνα της παρέας, αλλά ένα κλικ παραέξω, που μια φορά που χρειάστηκε να πληρώσουμε 2 χιλιάρικα παραπάνω ο καθένας στη Figaro, κοντεψε να του ρθει ταμπλάς. Μας το λεγε μετά στη βιβλιοθήκη ποσο καιρό. (Ένα απο τα γνωστά post-it της βιβλιοθήκης που έμεινε ιστορικό ήταν ένα δικό του, που απεικόνιζε μερικά κανονια,μερικά μπιστόλια,κάτι φέσια, και τις 2 κοπέλες που μας τα χαν φορέσει :) ) Το τρίτο έτος ήταν ακόμα καλύτερο. Αλλά δεν το θυμάμαι και πάρα πολύ, εκτός απο την εκδρομή στο Πήλιο και την εκδρομή στη Μυκονο..Ήμουν πλέον ένας μαλλιάς,ενίοτε και μουσάτος τύπος, που στη σχολή πάταγε μονο στο κυλικείο (με Χρήστο και Ντάφυ να δουλεύουν- απιστευτες αττάκες και φάσεις , οι παλιοί της ΦΜΣ τους θυμούνται και γαμωσταυρίζουν την ώρα και τη στιγμή που τους πήραν το κυλικείο και το κάναν "Γρηγόρης Μικρομαλακίες". ) Και κάνουμε την εκδρομή στο Πήλιο. Με χορηγία ενός μεγαλου φροντιστηρίου βγάζουμε την αφίσα, στην οποία αναφέρεται εκτός των βασικών πληροφοριών, οτι "Η Πορταριά είναι ένα ποίημα ακόμα και σήμερα" και η φράση μυστήριο "ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΛΙΖΑ". Γιατί το γράψαμε αυτό κανείς δεν θυμάται. Ηταν μια σουρρεαλιστική πινελιά. Ελα ντε που στο πούλμαν είχαν σκάσει ολοι να μάθουν ποια στο διάολο ειναι η Λίζα. "Ρε μαλάκες, τοσες γυναίκες έχουμε στο πούλμαν, η Λιζα σας μάρανε?" (Πραγματικά είχε μαζευτεί ωραιότατος κοσμος και τρίβαμε τα χέρια μας..που να ξέραμε). Οποτε και παίρνει ένας φίλος το μικρόφωνο,με δείχνει και λέει "Να, αυτός είναι η Λίζα". Μετά τα πρώτα 2 εγκεφαλικά που έπαθα και αφού μου σκουπίσαν τους αφρούς απο το στόμα, με δέσαν και απομάκρυναν τα αιχμηρά αντικειμενα απο διπλα μου. Σιγή στο πούλμαν. "Λιζα, αυτός? λες? και δεν του φαίνεται,κρίμα το παλλικάρι" .Η παρεξήγηση λυθηκε οταν εξηγήσαμε οτι α.ο μελλοθάνατος με είχε δεί τις προηγούμενες απόκριες ντυμένο νοσοκόμα και με το μαλλι μοιραίο και του χε μεινει η αττάκα β. οτι όποια ενδιαφερόμενη ήθελε να τεστάρει τον ανδρισμό μου ήταν ευπρόσδεκτη αυτή και 2 φίλες της στο δωμάτιό μου το βράδυ :P Τελικά πείστηκαν..ελπιζω.. Το βράδυ πήγαμε σε ένα μπαράκι στην Πορταριά το οποίο σέρβιρε πετρέλαιο σε διαφορετικές αποχρώσεις. Ήταν απίστευτο. Δεν έχω δεί τοσο κόσμο να μεθάει τόσο πολύ,τόσο γρήγορα. Την είχα ακούσει για τα καλά, και είχα διπλαρώσει μια βιολόγα. Προσπαθούσα ο κακομοίρης. Αλλά άμα δεν σε θέλει η πουτάνα η μπάλα..Σκάει μύτη συμφοιτητής και ανακοινώνει "ο Κυριάκος είναι κομμάτια στην τουαλέτα, ξεκιναμε κουβάλημα γιατί τα ίδια σκατά είναι και ο Λύσανδρος,ο Λουκάς, Δημήτρης, ο χ ο ψ ο ζ, ολοι τεσπα" . Γαμωσταυρίζοντας τον Κυριάκο και τα ξύδια πάω να τον μαζέψω. Στην τουαλέτα συναντιέμαι με άλλον λιώμα ο οποίος ημιλιπόθυμος και αλλοιθωρισμένος μου λέει με σοβαρότητα "ρε μαζέψτε τον Κυριάκο, δεν είναι καλά"..Θέατρο του παραλόγου.Στα 50 μέτρα απο το μπαράκι στο ξενοδοχείο, έχουν ακουστεί απο τους μεθυσμένους απίστευτα πράγματα. Θυμάμαι τον Λύσανδρο (κρυώνει ο κώλος του στο Λονδίνο τώρα) να τον ρωτάνε "Λύσανδρεεε, άμα σου αφήσουμε το κεφάλι, εντάξει?" "Θα πέσει ρε μαλάκες"..Και άλλα τέτοια. Τους πάμε στο ξενοδοχείο και τους βάζουμε στα κρεβάτια. Μετά από λίγο παμε να τσεκάρουμε μην έχουν γυρίσει ανάσκελα κα ιτα γνωστά. Απο το δωμάτιο του Κυριάκου βγαίνει ο Γιάννης και λέει πως δεν τον βρίσκει. "Κοιτα δίπλα απο το κρεβάτι μην έχει πέσει". Ξαναβγαίνει.. Τίποτα. ΡΕ ΚΑΠΟΥ ΜΕΣΑ ΘΑ ΝΑΙ. Μετά απο 2 δευτερόλεπτα ο Γιάννης βγαίνει κλαίγοντας από τα γέλια...Ο Κυριάκος έχει ανοιξει την πόρτα της ντουλάπας, έχει μπεί μέσα, έχει κλείσει και ψάχνει να βρει που είναι η λεκάνη . Και να ψάχνουμε την γαμημένη την κάμερα και να μην την βρίσκουμε..Στο διπλανό δωμάτιο η τύπισσα που μπαλαμούτιαζε ο Κυριάκος εντωμεταξύ έβγαζε τα μάτια της με πιο νηφάλιο μέλος της εκδρομής μας. Το ίδιο και η "δικιά" μου. Τρομάρα μου. Ακομα του το χτυπάω αυτό. Αλλά για πλάκα γιατί ήξερα πως δεν θα έπαιζε τίποτα με την συγκεκριμένη.. Αααχ.. ηταν κγμ τις εκδρομές αυτή. Είχε και άλλα σκηνικά την ίδια και την επόμενη μέρα αλλά πολλά έγραψα.. Αν ξαναγράψω Νοσταλγία #3 θα σας πω και για τα χρόνια στο Catanu (Δεσπεραί 17- το τρελλό στέκι, το μαγαζί που πάντα έβρισκες κάποιον γνωστό..) Καληνύχτα τώρα. Έχω ένα χαμόγελο, απλανές και ηλίθιο, σαν άνθρωπος που έχει την βέβαιη πεποίθηση πως είναι στον παράδεισο..

Tuesday, June 14, 2005

Ρε τι θυμηθήκαμε πάλι

Χτές είχε γαμάτη μέρα, και επειδή δεν είχα κάτι ιδιαίτερο να κάνω ,πήγα για καφέ στο Αγρίνιο. Είναι εκεί πέρα ένα φιλαράκι, και μια παλιά φίλη από τα χρόνια της Θεσσαλονίκης. Είχα να τη δώ 5 χρόνια, και συγκινήθηκα πολύ που την είδα. Και πιάσαμε την κουβέντα και θυμηθήκαμε τα γνωστά και μη εξαιρετέα "παλιά". Τα τηλέφωνα στις 3 το πρωί "Στέφανεεεε δεν ειμαι καλάαααα, χώρισααααααα, έλα σπιτι". Ευτυχώς έμενε 2 δρόμους παρακάτω απο μένα στις 40 Εκκλησιές και δεν έτρεχα στην άλλη άκρη της πολης. Τα δικά μου τηλέφωνα πάλι σε πρωινή ακατάλληλη ώρα "Ελα σπιτι.Φερε αλκοολ.Δεν ειμαι καλα" Τα απίστευτα ξενύχτια που 2 μαθηματικοί, μερικές φιλόλογοι, κάτι νομικάριες και εκάστοτε γαλλικούδες έκαναν φιλοσοφικές συζητήσεις επί παντός επιστητού. Εμείς με την απόλυτη λογική ,ειδικά σε επιστημονικά θέματα, αυτές πιο ρομαντικές και "φιλελεύθερες". Και τα παιχνίδια με τις τράπουλες που τους κάναμε και σπάγαν τα κεφάλια τους να δουν πως βγαίνουν αυτά . (Μπορεί Πιθανότητες 1 και θεωρία αριθμών να τις περάσαμε νύχτα, αλλά θεωρία παιγνίων και διαιρετότητα εφαρμόζαμε άψογα με τράπουλες). Και το παιχνιδάκι με τα πολλαπλάσια του 9 που στο τέλος απαντάς Δανία και Ελάφι ή Δανία και Ελέφαντας αναγκαστικά.. Τις μασαμπούκες στο Μέλαθρο, στο Τσάμπουρο, στο "Πλατεία Άθωνος", στην Πέργκολα, στο Τσινάρι, στον Κήπο του Κουφού, στον Τζότζο και στο Μακεδονικό Τα ρεμπετόβραδα στο Chic, στο Παρασκήνιο, στην Πανδούρα, στο Υπόγειο. Τις βραδιές κλάμπινγκ σε Υπνοβάτες και Priviledge Τις νυχτερινές προβολές θρίλερ που μετά φοβότανε να κοιμηθεί και μέναμε μέχρι να ξημερώσει και μιλααααγαμε Το βράδυ που ήμουν στην παραλία ,μπροστά στο Μακεδονία Παλάς με μπύρες και τσιγάρα και που έλεγα πως αν το αντέξω ΑΥΤΟ θα αντέξω τα πάντα (τι μεγάλες κουβέντες που λέει κανείς οταν είναι πιτσιρικάς) Την εκδρομή στη Μύκονο που όλοι ζευγαρώσανε εκτός απο τον μαλάκα (εμένα) επειδή ήμουν κολλημένος με μια και δεν ήθελα να κάνω τίποτα με καμία άλλη. (Ω ρε μαλακίες) Τις ρετσίνες και το κοτόπουλο με κάρυ σπίτι μου Τρελλές αττάκες σε Post it στην πόρτα ( Ηρθα να σε πάρω αλλα έλειπες - Χάρος) Τα σκουλίκια στον περιβόλι δίπλα απο το σπίτι της που εμφανιζόντουσαν πολύ συχνά και μέσα στο σπιτι της Το πάρτυ γενεθλίων μου το 98 που γίναμε ολοι καστανοχώματα και μου λέγανε μετά τι μαλακίες έκανα. Και την επόμενη μέρα έγραφα και διαφορική γεωμετρία η οποία και μπιστολιάστηκε αγρίως Το "διάβασμα" στην κεντρική βιβλιοθήκη, που πιάναμε ολοι μαζι ένα τραπέζι και μονο που δεν διαβάζαμε. Που κολλάγαμε post it του στυλ "Η επιστήμη θέλει θυσίες,διάβαζε μαλάκα" και δίπλα "να πάτε να γαμηθείτε και σεις και η επιστήμη σας πάμε για τάβλι" ή "ρε σεις την πήρατε πρέφα την γιατρίνα απέναντι?" ή "Μαρια σου βρήκαμε γκομενο,στα μέτρα σου" ή "Κάτω οι κυλότες ζήτω τα στρινγκ γαμώ τον διαφορικό λογισμό μου" και άλλα τέτοια. Ωραία πράγματα θυμηθήκαμε χτες. Και είδα την φοιτήτρια που τώρα είναι καθηγήτρια σε κάτι κωλόπαιδα που της σπάνε τα νεύρα και χάρηκα τόσο μα τόσο πολύ.. Και οχι ρε ζώα δεν τρέχει κάτι μαζί της ούτε έτρεχε ποτε. Αισθάνομαι πολύ τυχερός που έζησα τόσο όμορφα χρόνια στη Θεσσαλονικη. Και μου λείπουν πολύ παιδιά που έχω χάσει από τότε. Ευτυχώς με τους περισσότερους βρισκόμαστε ή τα λέμε απο τηλέφωνο. Να στε καλά ρε ολοι..

Monday, June 13, 2005

Αχρηστες πληροφορίες επειδή βαριέμαι να γράψω κάτι ουσιαστικό

- Αν με πάρεις τηλέφωνο την ώρα που κοιμάμαι, μιλήσουμε για κάποια ώρα και ξανακοιμηθώ, μην περιμένεις να θυμάμαι τι είπαμε,τι κανονίσαμε ,ούτε καν το τηλεφώνημα.Το ίδιο ισχύει αν με ξυπνήσεις χτυπώντας μου την πόρτα, σηκωθώ, συνεννοηθούμε, και μετά ξαναπέσω. Για να μην συμβεί αυτό πρέπει να κρατηθώ ξύπνιος παραπάνω απο 15 λεπτά - Όταν διαβάζω κάποιο βιβλίο και φαίνομαι απορροφημένος, δεν με διακόπτεις παραπάνω από μία φορά ,και αυτό μόνο σε κατάσταση επείγουσας ανάγκης. Το συνεχές μπίρι-μπίρι οταν έχω φάει κόλλημα φέρνει ως αποτέλεσμα χριστοπαναγίες. - Όταν μαγειρεύω, ευχαριστώ πολύ που προσφέρεσαι, αλλά πραγματικά δεν θέλω καμία βοήθεια, προτιμώ μόνος μου. Αντίθετα, βαριέμαι να πλένω πιάτα οπότε εκεί είσαι ελεύθερη να βοηθήσεις. Και οταν ταίζω τα φιλαράκια μου εκτιμώ ιδιαιτέρως το οτι μετά μου καθαρίζουν το μπουρδέλο που εχει γίνει η κουζίνα - Είμαι πρεζάκιας της coca-cola και της βανίλιας (σε οποιαδήποτε μορφή αρώματος και γεύσης-ειδικά πάνω σε γυναίκα) - Δεν τρώω ποτέ ωμή ντομάτα . Την τρώω όμως οπωσδήποτε αλλιώς. - Σιχαίνομαι τον Σιδηρόπουλο και τους Doors - Αν είχα αφίσα κάποιου επαναστάτη πάνω απο το κρεβάτι μου, θα ήταν του Καραϊσκάκη και όχι του Γκεβάρα - Γέλαγα απίστευτα με τους Χίπηδες και τους θεωρώ μεγάλα σούριελα. Και τους νεο-χιπηδες-σες. Ταγάρι-φούστα κλαρωτή-αξύριστη μασχάλη-τραγίλα/απλυσιά. - Έχω μετανοιώσει που παράτησα την κιθάρα ένα εξάμηνο πριν τις εξετάσεις για πτυχίο, αλλά πέθανε ο δάσκαλός μου και είχα φάει μεγάλη φρίκη. Αυτή τη στιγμή είμαι εντελώς κουλός σε σύγκριση με τότε - Προτιμώ να διαβάζω το κάθε βιβλίο στη γλώσσα που γράφτηκε, όταν αυτό είναι εφικτό. - Θεωρώ μεγάλο μέρος των σύγχρονων καλλιτεχνών εντελώς ατάλαντα ανθρωπάκια που γίνονται γνωστοί μονο και μόνο λόγω p.r . Το να βουτήξεις τα χέρια σου σε μια μπογιά και να αφήσεις το αποτύπωμα σε έναν καμβά δεν είναι τέχνη ούτε πρωτοτυπία. Ούτε η ανάποδη λεκάνη με την υπογραφή σου πάνω μπορεί να με κάνει να την θεωρήσω ως τέχνη. Τέχνη είναι το "Ναυάγιο της Μέδουσσας" πχ.. - Είμαι τρομερά ακατάστατος αλλά ξέρω που ειναι τα πάντα στο σπίτι. Ποτέ δεν μου συγυρίζεις το γραφείο και τη βιβλιοθήκη. Ο,τιδήποτε εκτός από το γραφείο και τη βιβλιοθήκη! Γιατί? γιατί σε αυτό που σου φαίνεται εσένα χάος ,εγώ ξέρω πως αν απλώσω το δεξί χέρι εκείιι, θα πιάσω την Ψηφιακή επεξεργασία εικόνας του Πίτα, και αμα το απλώσω λίγο παραπάνω έχει ένα cd των Paradise Lost,απο κάτω το Lovelorn απο Leave's Eyes και στηριγμένο πάνω τους το Όνομα του Ρόδου. - Δεν ξέρω να σιδερώνω και ποτέ δεν πρόκειται να μάθω, είναι ένα από τα πράγματα που ο εγκέφαλός μου αρνείται να εμπεδώσει - Γουστάρω πολύ να οδηγώ αλλά καθόλου να παρκάρω, για αυτό πάντα παρκάρω οπως να ναι, χύμα και στα καλαμπαλίκια μου, και άμα ειναι και στενός ο χώρος κάνω και μια ώρα να παρκάρω γιατί βιάζομαι και δεν προσέχω καθολου (και γαμώ τα οξύμωρα ε?). - Στο αυτοκίνητό ΜΟΥ, ακούω ο,τι μουσική θέλω εγώ, και αν έχω τις καλές μου, θα ακούσεις ήρεμα πράγματα. Αλλιώς παίζουν και καφρίλες. Μην τολμήσεις να απλώσεις χέρι να αλλάξεις τίποτα. Οπου πάω ακούω αναγκαστικά πράγματα που δεν θα τα άκουγα ποτέ, τουλάχιστον στο ρημαδοαυτοκίνητό μου ακούω αυτά που γουστάρω - Δεν γουστάρω κανείς να ψάχνει τα πράγματά μου άνευ αδείας, και δεί τα μηνύματα στο κινητό μου. Είναι αιτία άμεσου χωρισμού, τερματισμού φιλίας κλπ κλπ κλπ. - Βρίσε με όσο θές, πες μου ο,τι θες και δεν θα κουνήσω βλέφαρο (είναι και γνωστή τακτική μου έτσι και αλλιώς). Μην πιάσεις επ ουδενί στο στόμα έστω και κατά λάθος γονείς και αδερφή μου. Μετά δεν υπάρχει επιστροφή. Βλέπω κόκκινα. - 2 είναι τα πλεονεκτήματα που μου αναγνωρίζω , το χιούμορ και η εξυπνάδα. Ναι θεωρώ οτι ειμαι έξυπνος και χιουμορίστας. Δικαίωμά μου είναι. - Έχω σπουδάσει μαθηματικά. Αυτο σημαίνει οτι έχω συνηθίσει να μιλάω με κάποιες ελαφρώς ασυνήθιστες εκφράσεις. Χρησιμοποιώ πολύ το "προφανώς" , το "έστω", το "άτοπο" , και κάτι άλλα. Δεν κάνω φιγούρα με αυτό τον τρόπο, απλά έχω συνηθίσει να μιλάω έτσι. - Τρελλαίνομαι για θρίλλερ, τρόμου και σπλάττερ. Τρελλαίνομαι για φαντασία και κωμωδία. Βαριέμαι ασύστολα κοινωνικά,δράματα,κοινωνικά δράματα,αισθηματικές κομεντί,και γένικά γλυκανάλατα. Δεν μπορώ να δώ με τίποτα σινεφίλ ταινίες, συγνώμη. Η πλέον βαριά ταινία που έχω δεί είναι το "2001: A space Odyssey" και με έκανε να ψάχνομαι ένα δίμηνο. Το πράγμα πάει ως εξής : Προβληματίζομαι αρκετά για ένα σωρό πράγματα ολη μέρα, θέλω να βλέπω κυρίως έυπεπτα πράγματα για να χαλαρώνει το ξεράδι μου. - Θα πάω σε μαγαζί με Βισσοβανδές αλλά μην περιμένετε να έρθω στο τσακίρ κέφι κιολας. - Σε live παρακμιακό μπουζουξίδικο πάω όμως ευχαρίστως και αμα λάχει τραγουδάω και μαζί με τον Μπουγά. - Δεν χορεύω σχεδόν ποτέ. Είμαι άθλιος στο χορό. Αλήθεια. Και ο καλύτερος τρόπος να μου χαλάσουν το κέφι είναι να με τραβάνε και να επιμένουν "μα έλα ,έλα έλα". Αν πάρω τα πόδια μου να χορέψω, είναι μεγάλη σας τιμή καθοτι αυτό σημαίνει οτι αισθάνομαι ιδιαίτερα άνετα μαζί σας ,οτι έχω και γαμώ τα κέφια και ότι είμαι σχεδόν καστανόχωμα απο το ποτό. - Βαριέμαι ασύστολα να ψωνίζω ρούχα. Ψωνιζω 2 φορές το χρόνο . Και τα ψώνια μου δεν διαρκούν παραπάνω απο 1 ώρα. Επισης απεχθάνομαι να φαίνεται οποιαδήποτε μάρκα σε ο,τι φοράω. Ή φροντίζω να μην υπάρχει καμια στάμπα γενικότερα ,ή τις ξηλώνω. Η απαίτησή μου αυτή εντυπωσιάζει την εκάστοτε πωλήτρια που έχει συνηθίσει να πουλάει μπλουζες με στάμπες που φαίνονται από το Αλφα Κενταύρου. - Ποδόσφαιρο θα δω μονο αν δεν έχω να κάνω απολύτως τίποτα άλλο και αυτό μονο με παρέα. Ναι εγώ ήμουν αυτός ο τύπος που έβγαινε με τις κοπέλες σας όταν εσείς βλέπατε την ομάδα σας στο champions league και δεν τους δίνατε σημασία. - Δεν έχω ηθικούς φραγμούς σε μερικά πράγματα. - Δεν γουστάρω τους θρησκόληπτους, τους πολιτικά φανατισμένους και αυτούς που δεν μπορούν να δεχτούν οτι διαφωνούμε και αυτό είναι όλο, αντίθετα προσπαθούν ντε και καλά να με πείσουν για κάτι στο οποίο είμαι ριζικά αντίθετος. - Κανείς εξ ορισμού δεν μου είναι συμπαθής και κανείς εξ ορισμού δεν μου είναι αντιπαθής. Σπάνια λέω "χάρηκα πολύ" όταν γνωρίζω κόσμο γιατι είναι ψέμμα, και οταν μου το λένε πάντα απαντάω "βιάστηκες". - Μιλάω και φέρομαι όπως μου μιλάνε και μου φέρονται. Αν αρχίσεις να μου "τη λες" για να με τσεκάρεις , θα ακούσεις τα ίδια .Αλλά μετά μην πας να παραπονιέσαι οτι "γιατι δεν με συμπαθεί αυτός". - Είμαι απότομος και ιδιαίτερα κυνικός όταν δεν έχω κέφια. - Το ίδιο και με τους ανθρώπους που εκτιμώ και αγαπάω. Αν με ρωτήσεις σε μια προφανή συναισθηματική κατάσταση για το τι συμβαίνει και πιστεύω οτι η κοπέλα σου/ο φίλος σου γαμιούνται ασύστολα, αυτό που θα ακούσεις είναι "γαμιέται ασύστολα,ξεκόλλα". - Προτιμώ τα σκυλιά απο τα γατιά αλλά σκέφτομαι να πάρω γατί - Θυμώνω πολύ σπάνια αλλά όταν συμβαίνει γίνομαι άλλος άνθρωπος. - Ακούω μεταλ και κλασσική. Και οχι σε κουβέντα αρνούμαι να απολογηθώ γιατί - Και ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΗΣ. Αμάν πια.. - Γουστάρω το υπερφυσικό και τα αποκρυφιστικά κείμενα καθαρά ως φιλοσοφική προσέγγιση της πραγματικότητας και επ ουδενί δεν τα πιστεύω. Αφήστε που για να κάνεις μια ρημαδοεπίκληση απο τη Σολομωνική χρειάζεται να κάνεις ένα εκατομμύριο πράγματα.Κούραση..(ναι την έχω, οπως και το Αλεξανδρινό βιβλίο των Σκιών, τα γραπτά του Κορνήλιου Αγρίππα, του Rudolf Steiner κλπ κλπ). - Μου αρέσουν τα ταξίδια και τα ξύδια UPDATE ..ΣΒΗΣΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΣΑΝ ΠΟΛΛΕΣ @@ιες να ειχα γράψει.. παπαπα πολλα έγραψα.. αυτα προς το παρον

Saturday, June 11, 2005

ο,τι ναναι

Τι να πώ ρε γαμώτο. Έχω χάσει τα αυγά και τα καλάθια. Λογικοποιείς, οριοθετείς, σκέφτεσαι, καπνίζεις, ξανασκέφτεσαι, πίνεις και μια γουλιά, ξανακαπνίζεις και βγαίνεις με παρονομαστή 0 . Και δεν πρέπει να σου βγαίνει και κατ'εκδοχήν σημείο στη λύση. Σιγά μην βγάλετε άκρη. Είναι τέτοια η ώρα που μόνο εγώ καταλαβαίνω τι γράφω... :) Α ρε διάολε..α ρε διάολε

Thursday, June 09, 2005

Aντι-Trendy

Οι περισσότεροι που έχω στα links μου γράφουν σοβαρά πράγματα. Και έχουν κάτι να πούν όντως. Και το λένε και πολύ καλά. Εγώ από την άλλη έχω δηλώσει εξ αρχής πως είμαι ρηχός σαν την θάλασσα στην Ελαφόνησο και χαμηλού επιπέδου σαν δημοσιογράφος μεσημεριανής εκπομπής. Για αυτό λοιπόν και αρνούμαι να γράψω για βαθυστόχαστα και σοβαρά θέματα, γιατί αφ ενός μεν ξέρω οτι θα τους αλλάξω τα φώτα, αφ ετέρου δε, δεν έχω κάτι να πω. Προτιμώ να γελάτε οταν με διαβάζετε (με την καλή έννοια) (αντε και με την κακή) παρά να σας βάζω σε σκέψεις και σε προβληματισμούς. Αρκετά προβλήματα έχετε και απο μόνοι σας, δεν έχετε ανάγκη την αφεντομουτσουνάρα μου να σας γαμεί την Ψυχολογία . Το σημερινό Light με 0 λιπαρά και ολη τη γεύση θέμα μας είναι η απεχθής φυλή των τρέντυδων και τρεντυσσών. Θα γκρινιάξω, θα κοροϊδέψω, θα λοιδωρήσω (ώπα και δύσκολες λέξεις) γενικά θα τους κράξω για να μην πω τιποτα χειρότερο.Γιατί? γιατι τους απεχθάνομαι και στο δρόμο προσπαθώ να τους πατήσω με το αυτοκίνητο. Και αν ο φόνος είχε ως επιχειρημα αθώωησης το "μα κύριε πρόεδρε κοιτάχτε πως ντυνόταν" , ε τοτε θα ειχα φάει πολλούς. Πάμε από την αρχή.. Πότε άρχισαν να εμφανίζονται? Δεν είμαι ιδιαίτερα σίγουρος αλλά θυμάμαι την κάκιστη εντύπωση που μου είχε κάνει ένας τυπάς στο Babewatch στη Χαλκιδική πριν αρκετά χρόνια, ο οποίος μάλλον ήταν το διαβόητο "παρδαλό κατσίκι" της γνωστής ρήσης. Το αλάνι ήταν ντυμένο σαν παραίσθηση απο LSD. Κολλητό φωσφοριζέ μπλουζάκι με κάποιο "ψαγμένο" σχήμα πάνω (όπου "ψαγμένος" ο,τιδήποτε βγάζει ο οποιοσδήποτε άγνωστος μαλακοπίτουρας που τη δουλειά του δεν την ξέρει ούτε η μάνα του.-Αυτό ισχύει για πολλούς χώρους-). Παντελόνι απο αυτά τα σχεδόν κοντά που στο χωριό μου τα λέγαμε ψαράδικα και μετά μάθαμε οτι στα ελληνικά λέγονται κάπρι.Το χρώμα του παντελονιού ήταν απροσδιόριστο. Οχι το ξέρω οτι "απροσδιόριστο" δεν είναι υπαρκτό χρώμα αλλά το ίδιο και το "σάπιο μήλο" και η "μαραμένη γαρδένια" αλλά καμιά δεν παραπονιέται. Τα γυαλιά ήταν ένα χάρμα. Ο τύπος έμοιαζε με έναν πολύ μαστουρωμένο και μανιοκαταθλιπτικό εξωγήινο με το γυαλί που φόραγε το οποίο στραφτάλιζε αστραφτερά στον ήλιο. Τα παπούτσια του με έκαναν να ψιλιάζομαι πως κάπου μέσα τους είχαν κρυμμένους τζετ προωθητήρες, νυχοκόπτη, φακό, ασπιρίνες, και φιαλιδια οξυγόνου για επιβίωση στο κενό του υπερδιαστήματος. Αυτός ο τύπος λοιπόν γύρω στο 97 πρέπει να ήταν, σηματοδότησε για μένα την επέλαση των τρέντυδων. Που δυστυχώς δεν είναι οι περίφημοι βάρβαροι που περίμενε ο ρημαδης ο Καβάφης γιατί οι βάρβαροι τουλάχιστον ήταν μια κάποια λύση. Αυτοί εδώ πέρα δεν είναι λύση.. Είναι άστα ναπαν στο διάτανο.. Η πολύχρωμη φυλή. Τα παιδιά των λουλουδιών #2-Η επιστροφή. Σήμερα πια ο τόπος βρωμάει απο ερμαφρόδιτα πλάσματα ντυμένα -κατ εμέ πάντα- με απαράδεκτο τρόπο και με το ύφος που έχουν τα τυπάκια στις διαφημίσεις κρουασάν. Ναι ναι το γνωστό "αγελάδα που βλέπει το τραίνο να περνάει" ύφος. Αλήθεια έχετε παρατηρήσει οτι σε όλες τις "νεανικές" διαφημίσεις ολοι οι πιτσιρικάδες μοιάζουν τουλάχιστον σαν να έχουν καπνίσει 27 τρίφυλλα και να έχουν χαπακωθεί? ("κουμπωθεί" το λένε τώρα) Οχι προσέξτε το.. Επίσης ακούγοντας κουβέντες τους απο δώ και απο κει, σε κανα τραίνο,κανα λεωφορείο,κανα μετρό, ομολογώ πως ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΟΝ ΔΙΑ ΜΟΥ. Θεωρούσα πως ήξερα αρκετά καλά αγγλικά ,αλλά μου πηδάνε την ψευδαίσθηση! Δίνουν κάτι χαρακτηρισμούς σε μέρη ,μουσική, γκομενες, φαγητά κλπ που ειναι αφενός μέν πρωτάκουστοι,αφ ετέρου δε σουρρεαλιστικοί κατά τρίτον οι ιδιοι χαρακτηρισμοί για την διπλή με τζατζίκι και για τον κώλο της Μαρίας? Οχι το άκουσα αυτό. Και το χειρότερο είναι πώς δεν κατάλαβα αν είχαν μείνει ευχαριστημένοι απο την διπλή με τζατζίκι και απο τον κώλο της Μαρίας. (Που από ο,τι κατάλαβα ήταν συμμαθήτριά τους απο τις υπερβολικά διαθέσιμες και πρόθυμες..ξέρετε το στυλάκι, φουστίτσα-ζώνη,μπουστάκι τσίτα απο το βυζί που ξεχειλάει, και "σχέση" είτε με τον κλασσικό κάγκουρα με το πράσινο μπουφάν και τα μεγάλα αυτιά, είτε με "μεγάλο" που την "έκανε γυναίκα" και πλέον "δεν μπορεί τα πιτσιρίκια"). Δεν κατάλαβα ρε.. κατι λέγαν για ένα μαγαζί αλλά ήταν πιο κωδικοποιημένο και από κάτι_πολύ_κωδικοποιημένο :P. Και τι σκατά σημαίνει γαμώ το κέρατό μου "θεά το μαγαζί"!! Τα χουμε μπλέξει ολα αρσενικά θηλυκά και ουδέτερα σε ένα άνευ προηγουμένου χαοτικό συνοθύλευμα ερμαφροδιτικού πριαπισμού (αυτό που έγραψα τώρα δεν βγάζει νόημα αλλά φαίνεται ψαγμένο και το αφήνω) Ευτυχώς ο τρεντυσμος είναι μια αρρώστια που από ό,τι καταλαβαίνω περνάει μετά τα 25 -και πολύ λέω-.. ένας που ξέρω 28χρονος τρέντυς είναι τρέντυς γιατι το σηκώνει το σακάκι.Τεσπα Τα χετε δει ρε να χορεύουν? Και εγώ που έλεγα οτι δεν μπορώ να χορέψω..Κολλανε το χέρι με το ποτό στα πλευρά, και το αφήνουν κολλημενο μεν, αλλα παράλυτο δε. Το άλλο χέρι είναι σε γωνία με το σώμα, λυγισμένος ο αγκώνας προς τα έξω και απο τον αγκώνα και μετά πάλι παράλυτο. Σφιγγο-ξεσφίγγουν κωλομέρια και παράλληλα κάνουν χουλαχουπ κίνηση, ή την άλλη την κάθετη-κυματοειδή. Το κεφάλι κουνιέται χαλαρό και στο πρόσωπο έχουν ζωγραφισμένη αυτή την έκφραση που ονόμασα "δυσκοίλια". Ξέρετε αυτό που σφίγγουν τα χείλια και τα σουφρώνουν και μισοκλείνου και τα μάτια. Και καλούα απολαμβάνουν τη μουσική αλλά φαίνονται σαν να ζορίζονται να αποπατήσουν :) Επισης τι κακό με αυτούς ρε, δεν φοράνε καθολου μαύρα. Δεν βλέπουν θρίλλερ. Είναι μονιμως χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Τι είναι αυτά ρε? Που πάει ο κόσμος?Σταματήστε να κατέβω!. Με τις γυναίκες τρέντυσσες δεν έχω πολλά πολλά. Δεν τις κατηγορώ. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως τις γυναίκες δεν θα μπορέσουμε ποτέ να τις καταλάβουμε και πως πάντα θα κάνουν του κεφαλιού τους και πως ακομα και μαλακίες αν κάνουν, θα μας πείθουν οτι ολα καλά ειναι και να σκάμε και να τις ευχαριστούμε που μας κάθονται και απο πανω :P Αλλα με τα αγοράκια...τι ειναι αυτα ρε? Είναι δυνατόν να πας να ρίξεις γκομενάκι αγόρι μου και να είσαι ντυμένος πιο πολύχρωμα απο αυτήν? και πιο προκλητικά? και με το μαλλι σου καλύτερο απο το δικό της? και πιο αποτριχωμένος? Τι αττάκα θα της πείς ρε κακομοίρη? "ωραίο ρουζ, δώσε μου να το δοκιμάσω στο δικό μου δέρμα"? η μήπως "έχω ένα μανό σάπιο μήλο που κολλάει τρελλά με τα μάτια σου. Αχ θεά τον έκανα τον μουσακά η μπλούγκρα".. Εχουμε μπερδέψει τους ρόλους ρε..χαλαρώστε. Είπαμε ισοτιμία και ισοδυναμία (ΟΧΙ ισότητα,δεν είμαστε ίσοι, είμαστε ισότιμοι και ισοδύναμοι!) αλλά όχι να τα ισοπεδώσουμε όλα. Θα μας σιχαθούνε ρε οι γυναίκες στο τέλος. Θα βγάζουν γκομενο σε κλαμπ και δεν θα ξέρουν αν ειναι στρέιτ ή λεσβίες. Θα τον πηγαίνουν σπιτι και θα αναρωτιούνται ποιος θα φυστικώσει ποιον. Σοβαρευτείτεεεεεεεεεε...έχετε ένα μέτροοοοο.. Και σταματήστε να ξυρίζετε τα πόδια και τα στήθη σας ρε ζώα αν δεν ειστε κολυμβητές ή ποδηλάτες..Και μην κουνατε τους καρπούς πολυ όταν μιλάτε.. μην ξεράσω.. ουφ..αυτά

Wednesday, June 08, 2005

Βαριέμαι

Σήμερα βαριέμαι ασύστολα..Ζεσταίνομαι αφόρητα..Ο ιδρώτας στάλα στάλα χαιδεύει τα γυμνασμένα μούσκλα,το ηλιοκαμμένο δέρμα μου.Σηκώνω το σφυρί από το αμόνι και σκέφτομαι "δύσκολη μέρα για σιδεράδες". Από μακριά,πλησιάζει μια ξανθιά οπτασία ντυμένη σε ένα κοκκινο εφαρμοστό "φουστανάκι". Κάπως έτσι ξεκινούν τα σενάρια για ταινίες της Jenna Jameson :P ...Δεν ξέρω τι να γράψω. Χτες ήταν μια καλή μέρα πάντως. Την αφιέρωσα στα μούτρα μου. Πήγα, ψώνισα διάφορα μεζέδια και διάφορα κρασιά, έβαλα το λευκό να παγώσει καλά, έφτιαξα μια πιατέλα με ένα κάρο πράγματα πάνω,σαλάμια,ζαμπόνια ο,τι ναναι.. πάστες ελιάς, αγγουράκια τουρσί,παρμεζάνες,μετσοβόνε,καυτερές πιπεριές κλπ κλπ.. Αραξα στην καναπεδιά μου , έβαλα το κρασάκι μου, έριξα ένα cd με κιθαριές και άραξαααααααα... ήταν μια χαλάρωση που την χρειαζόμουν αυτές τις μέρες.. Ήταν φάση από αυτές που βλέπεις σε διαφημίσεις :) Γούσταρα απίστευτα. Μετά αφού κοπάνησα το μισό μπουκάλι κρασί και ήρθα και μεράκλωσα, έβαλα και λίγο Πανούση για να μην μας φάει και η κουλτούρα. Και μετά ξεκίνησα το καινούριο βιβλίο του Έκο για να ξαναπέσουμε στην κουλτούρα. (Θεός ο Έκο..τι θεος.. Ημίθεος και βάλε :P) Καλημέρα σας, βαριέμαι σημερα,το πα?

Tuesday, June 07, 2005

Ο μικρός Κθουλιάρης και ο ήλιος

Ο μικρός Κθουλιάρης ξύπνησε από τον λήθαργό του και ανασηκώθηκε πάνω στο αναπαυτικό πέτρινο κρεβάτι του. Η ευχάριστη υγρασία της σκοτεινής σπηλιάς του ,γεμάτης λειχήνες και ασπριδερά φωσφορίζοντα ζωϋφια πάντα έκανε καλό στον κατά τα άλλα ταραγμένο ύπνο του. Εκείνο το βράδυ είχε δεί πολύ ωραία όνειρα. Οτι λέει είχε πάρει προαγωγή σε Θεό των Αζτέκων γιατί είχε πεθάνει ο Χουτζιλοποχότλι (και γαμώ τα ονόματα) και είχε μείνει η θεση κενή. Οπότε λέει και για να γιορτάσουν την άνοδό του, είχαν κάνει ένα τρελλο τσιμπούσι (τσιμπου-"ΣΙ" !! ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ) στην πυραμίδα του Ήλιου και του είχαν θυσιάσει καμια 20αρια χιλιάδες κόσμο, μεταξύ των οποίων και παρθένες! είχε φχαριστηθεί τζιέρια στα κάρβουνα.. Ο μικρός Κθουλιάρης τίναξε από πάνω του τα τελευταία απομεινάρια του ύπνου και έμεινε για λίγο ακίνητος. Τα πλοκάμια του κινούνταν αργά αργά, σαν θαλάσσιες ανεμώνες σε ελαφρύ ρεύμα. Κάτι χτύπησε το πρόσωπο του μικρού Κθουλιάρη. Κάτι ζεστό και απαλό. Ξαφνιάστηκε. Ανοιξε με προσοχή το ένα μάτι και κατάλαβε πως ακόμα και εδώ, στα έγκατα της σπηλιάς του στην R'Lyeh είχε φτάσει ο καλοκαιρινός ήλιος. Τον είχαν προειδοποιήσει οι μεγάλοι για τον ήλιο. Είναι λέει ένα μεγάλο κίτρινο πράγμα στον ουρανό που καίει τις φτερούγες και στεγνώνει τα πλοκάμια. Είναι λέει ένα πράγμα που κάνει τα κοπάδια των ανθρώπων πιο χαρούμενα και χαμογελαστά ,άρα είναι φίλος μας εν μέρει, γιατί άμα οι άνθρωποι ειναι πιο χαρούμενοι, είναι και πιο νόστιμοι, και ψήνονται καλύτερα, με όλες τις βιταμίνες τους! Αλλά όταν είσα ένας χθόνιος αρχαίος θεός της καταστροφής και του θανάτου, πρασινογάλαζος ,με πλοκάμια και ατροφικά φτερά νυχτερίδας, έχεις προηγούμενα με τον ήλιο, πως να το κάνουμε.Οι σχέσεις σας είναι στην καλύτερη τεταμένες Ο μικρός Κθουλιάρης είχε μάθει να φοβάται τον ήλιο, αλλά τώρα άρχιζε να αισθάνεται πολύ περίεργα. Ήταν αρκετά ευχάριστη η αίσθηση αυτής της ζεστασιάς.. Αποφάσισε να βγεί έξω να τον δεί απο πιο κοντά. Μετά απο 6 ώρες περπάτημα στα λαγούμια της R'Lyeh βγήκε έξω απο μια είσοδο στην πλαγιά των βουνών. Μολις έσκασε μύτη όξω, πήρε μια βαθιά ανάσα και σταμάτησε μαγεμενος. Από κάτω του απλωνόταν μια καταπράσινη πεδιάδα, στην οποία οι αχτίδες του ήλιου αντανακλώνταν σε αμέτρητες δροσοσταλιδες που στραφτάλιζαν σαν μικρά διαμάντια. Μια παλλόμενη θάλασσα απο διαμάντια. Πέρα η θάλασσα έδινε τη μυρωδιά της στον αέρα που έφτανε στα ρουθούνια του γεμάτος ζωή και φρεσκάδα. Τα αισθήματά του τον έκαναν να φοβηθεί πως οι αρχαίοι θα τον αποβάλλουν από το Πάνθεον των Σατανικών και Χθόνιων Θεών και πως θα τον διαολοστείλουν σε τίποτα σιχαμερά μέρη όπως ο Όλυμπος, η Valhalla ή το Arvandor. Αλλά μετά σκέφτηκε "Ρε δεν πα να γα, στα 27 κυβικά @@ μου".Ο μικρός Κθουλιάρης αναθάρρησε και θυμήθηκε.. και ντράπηκε..και χάρηκε.. και αποφάσισε..και έπραξε.. και άπλωσε τα μαύρα φτερά του, σαν φτερά νυχτερίδας, και πέταξε ανατολικά.. Ο ήλιος έπεσε όταν έφτασε αλλά ο μικρός Κθουλιάρης έτσι και αλλιώς, ήτάν πλάσμα της νύχτας.. Και χτύπησε μια πόρτα κρατώντας στα χέρια του ένα μικρό κθουλομπουκέτο απο μαραμένα λουλούδια και ένα αγαπημένο βιβλίο στο άλλο.. :D--- Η συνέχεια αυτολογοκρίθηκε --