Wednesday, January 09, 2008

Θα κάνω οικογένεια!!

Λοιπόν το αποφάσισα. Είμαι έτοιμος να γίνω οικογενειάρχης, σύζυγος, πατέρας και στυλοβάτης του βασικού κυττάρου της κοινωνίας.
Με τα σημερινά πρότυπα όμως για το περί τι αποτελεί την αρχετυπική ελληνική οικογένεια.
Κοινώς, σύμφωνα με τις πρακτικές που ακολουθούνται από γνωστούς και διάσημους έλληνες οικογενειάρχες (ονόματα δε λέμε μην τρέχουμε σε τίποτα δικαστήρια, αν και από υπεράσπιση είμαστε εξασφαλισμένοι -νομίζω δηλαδή..), η σύγχρονη αλλά κλασσική ελληνική οικογένεια αποτελείται από έναν άντρα κουβαλητή, λεφτά, τηλεσελέμπριτι, προβεβλημένο και ωραίο άντρα. Από αυτά μόνο το κουβαλητής διαθέτουμε, αλλά τι να κάνουμε, είμαστε στο στάδιο του "δημιουργούμαι" ακόμα. (Ίσως για αυτό δεν θεωρούμαι ακόμα καλός γαμπρός από την πλειονότητα του γυναικείου πληθυσμού - μπορεί και λόγω σκατόφατσας και κωλοχαρακτήρα, αλλά αυτά ξεπερνιώνται άμα έχεις σαλέ στην Αράχωβα).
Επίσης, πρέπει ανά τακτά χρονικά διαστήματα, την κυρά σου να τη δέρνεις. Το παλιό ρητό "εσύ δεν ξέρεις γιατί, εκείνη όμως ξέρει" ισχύει x1000, οπότε μπορείς να τη βαράς είτε το πρωί που σηκώνεται από το κρεβάτι, είτε το βράδι μόλις γυρνάει από έξοδο με τις φίλες της. Πρακτικές όπως "τη γδύνουμε και την πετάμε έξω από το σπίτι", "την ξυλοφορτώνουμε και ρίχνουμε και καναδυό μπαταριές με εργαλεία του τζακιού", "της χτυπάμε το ξεράδι στον τοίχο", "γροθιά στο στομάχι,χτύπημα στο σβέρκο", επιβραβεύονται,ενθαρρύνονται και χειροκροτούνται. Φυσικά μετά το ξυλοφόρτωμα τη βάζουμε να γδυθεί, να φορέσει δερμάτινες ζαρτιέρες, στολή νοσοκόμας και να μας φέρει τις παντόφλες μας. Αφού μας μαγειρέψει κάτι εκλεκτό, πχ εναν αστακό αμερικαίν, λιγο αυχοτάραχο Μεσολογγίου σε φρυγανισμένο ψωμί, και πιούμε και μια Bollinger, της ρίχνουμε δυο χαστούκια γιατί ο αστακός δεν ήταν στην ιδανικη θερμοκρασία και η σαμπάνια ανάλατη. Όχι, ανάποδα..
Μετά προφανώς της ρίχνουμε και ένα δυό χέρια, αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ! Να μην τελειώσει εκείνη! Μην τύχει και το φχαριστηθεί κιόλας η αχάριστη πατσαβούρα (τρόπος του λέγειν, μοντέλο πρέπει να είναι και άνω), που δεν της αξίζει τίποτα από όλα αυτά τα πλουσιοπάροχα που της πλουσιοπαρέχουμε! Αφού λοιπόν ικανοποιηθούμε εμείς και μόνο εμείς (ανέφερα ότι κατά τη διάρκεια της γεννετήσιας πράξης πάλι τη δέρνουμε και της κατεβάζουμε καντήλια;), τη σπρώχνουμε να πέσει κάτω απο το κρεβάτι γιατί πιάνει πολύ χώρο με τα δίμετρα πόδια της και τα πλαστικά στήθη της, τυλιγόμαστε στα σατέν σεντόνια μας και φουσκώνουμε ασκιά μέχρι το πρωί, που θα παμε στην τίμια δουλειά μας
Τα βράδια ενίοτε πάμε σε καμιά εκπομπή ή σε κανα παράθυρο γενικότερα, όπου και διαφημίζουμε την οικογένειά μας, το πόσο στιβαρή και στέρεη είναι, την γιαλαντζί ευτυχία μας και το καινούριο μας Καγιέν. (Ρε όσα λεφτά και να βγάλω, Καγιέν δεν παίρνω που να με βαράνε). Την Κυριακή, πάμε το πρωί στην εκκλησία μετά της συζύγου και των τέκνωνε, προσκυνάμε το δεσπότη, κάνουμε και δωρεά, και μετά πάμε βόλτα στο Κολωνάκι να πιούν τα παιδιά πορτοκαλάδα και εμείς έναν περιποιημένο λάτε στο DaCapo
Το βράδυ, πάμε απαραιτήτως στα μπουζούκια, γιατί εκεί είναι ο ναός όλων των σελέμπριτι, εκεί φαινόμαστε και εκεί δείχνουμε με περηφάνεια τα 500ευρα που βγάλαμε με τον τίμιο ιδρώτα μας.Παίρνουμε και κανα τηλέφωνο τις κάμερες να έρθουν να μας δουν τι γαμάτοι που είμαστε και το επόμενο μεσημέρι κράζουμε στα μεσημεριανάδικα ότι εισβάλλουν στην προσωπική μας ζωή.
Καμιά φορά, στέλνουμε την πατσαβούρα για ύπνο σπίτι και μεις τσιλιμπουρδάμε με πιπινάκια, ξεκωλάκια, κοντοπούτανα, βρωμοτσίμπουκα, Ρουμάνες κλπ κλπ κλπ. Εκεί αποδεικνύουμε τον αρχέγονο αντρισμό μας, κερνώντας ντάνες τα Σίβας, τα Λαγκαβούλιν και τα Νταλγουϊνι (που ειχαμε και στο κωλοχώρι μας αλλα τεσπα..). Λίγο πριν το ξημέρωμα αρπάμε το πλέον εντυπωσιασμένο και τύφλα ξεκωλάκι (και γιατί μόνο ένα; αφού αντέχουμε και παραπάνω) και πάμε σε κανα ΧΧΧ, στον Πρίαμο κλπ κλπ να της δείξουμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος. Εκεί όμως προσοχή, δεν είμαστε μονο για πάρτη μας,εκεί πρέπει να εντυπωσιάσουμε. Πρέπει να δώσουμε ρεσιτάλ. Αεροπλανικά, ορθοκωλομπρούμητα, στριφογυριστά βιδωτά, καβουρομάνα, αλουμινόχαρτο, αμερικάνικος ιαγουάρος, λωτός, γαλλικό τιρμπουσόν, βέλγικη αναστροφή, και όλες οι πιθανές και απίθανες στάσεις πρέπει να παίξουν ώστε να καταφχαριστηθεί το ξεκωλάκι.
Βέβαια σε τέτοιες περιστάσεις "επικινδυνες" πρέπει να προσέξουμε μη το γκαστρώσουμε το κρεατικό, αλλά να και αν το γκαστρώσουμε να και αν δε το γκαστρώσουμε. Το πολύ πολύ να μας πετάξει κανα μούλο μετά απο 9 μήνες. Ε εκεί είναι εύκολα τα πράγματα.Αρνούμεθα τα πάντα, δηλώνουμε πίστη στην δικαιοσύνη και το Θεό, προσήλωση στην οικογενειά μας και άμετρη αγάπη στη σύντροφό μας. Το κακο ειναι πως πλέον με τα DNA κλπ κλπ δε μπορείς απλά να πεις "ρε δεν είναι δικό μου αυτό" και να ξεμπερδέψεις επειδή εισαι φέϊμους σαν πέρδικα σκωτσέζικη. Όσο και να βγεις αγκαλιά με τη γυναίκα σου στα κανάλια και να λες πίπες, τα αποτελέσματα ειναι αμείλικτα. Αμα την έκανες τη λαδιά, άμα το λέκιασες το φόρεμα θα αποδειχτεί οτι είναι δικο σου, το ίδιο και το μπαστάρδι.
Βέβαια ως σωστός οικογενειάρχης, θα "αγκαλιάσεις" το νέο αν και παράνομο καρπό των λαγόνων σου, θα βγεις και θα δηλώσεις μετάνοια και επιστροφή στη συζυγική κλίνη, θα ρίξεις και κανα δυο χαστούκια στην πατσαβούρα επειδή δε σε υποστήριξε αρκετά, και πάλι θα σε σέβονται όλοι..
Για αυτό σας λέω, άμα ειναι να γίνω τέτοιος οικογενειάρχης, θέλω και γω ρε παιδί μου. Τα κεφάλαια μας λείπουν μόνο.. Αλλά με τη νέα θρησκεία που είναι στα σκαριά, θα τα χουμε σε λίγο :)

Monday, January 07, 2008

Φέτος θα μεγαλουργήσουμε

Οι γιορτές τελείωσαν και τα κεφάλια πάλι μέσα αγάπες μου. Προσπαθήστε να συνέλθετε από αυτά που φάγατε και ήπιατε, κάντε και καμιά δίαιτα, κάντε και καμιά εξέταση αίματος, που θα σας έχει πάει η χοληστερίνη 1300 και το ζάχαρο θα μοιάζει με τηλέφωνο στην Καλλιθέα.
Ελπίζω να περάσατε καλά, εγώ του έδωσα και κατάλαβε! Και μέσα σε αυτό το δούναι και καταλαβείν, μου ρθε και μια φώτιση, μια εξ αποκαλύψεως αλήθεια, μίλησα με κάτι ουράνιο, δεν ξέρω. Πάντως αποφάσισα πως φέτος θα γίνω θρήσκος. Και μάλιστα θα φτιάξω δική μου θρησκεία, γιατί οι υπάρχουσες μου πέφτουν λίγο στενές. Πρέπει όμως να σκεπτώ, να οργανωθώ και να το σχεδιάσω καλά.
Γιατί μια σωστή θρησκεία μπορεί και πρέπει να μας δώσει επιρροή, έλεγχο και καθοδήγηση πάνω στις σκέψεις, τα πορτοφόλια και τις καρδιές αντίστοιχα αυτών που θεωρούν ότι η ελεύθερη βούληση και σκέψη παραείναι τολμηρός τρόπος ζωής για αυτούς.
Πρώτα πρώτα χρειαζόμαστε έναν Θεό . Μια σεβάσμια αλλά και απειλητική φιγούρα με πιασάρικο όνομα, όχι κοινό αλλά όχι και πολύ δύσκολο, για να το θυμάται ο κόσμος. Π.χ θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το Θεό μας "Ο μέγας Σουβλακεύς". Έχει το αρχαιοελληνικό του μέσα, έχει και μεγαλείο, έχει και το αγαπημένο έδεσμα πολύ κόσμου, ακόμα και εκτός Ελλάδος.
Τώρα όμως πρέπει να τον βάλουμε να είναι υπεύθυνος για κάτι που κάνουν πολλοί άνθρωποι, αλλά το οποίο target group ειναι "ορφανό" από προστάτη. Χαλαρά! Θα τον βάλουμε υπεύθυνο Γυράδικων και Σουβλατζίδικων και προστάτη όλων εκείνων των κακομοιρέων που δεν ξέρουν να μαγειρεύουν και τρώνε σουβλάκια στο γραφείο και σουβλάκια στο σπίτι. Τσούπ! Να τος ο λαός, έτοιμος.
Ακολούθως πρέπει να κάνουμε εύκολη και καθημερινή πράξη τη λατρεία του! Άνετα. Κάθε φορά που θα φαρμακώνουν πιτόγυρα οι άλλοι θα τιμούν έτσι τον Μέγα Σουβλακέα. Κάθε ευρώ στη Σουβλακερί είναι δωρεά στην Εκκλησία του Σουβλακέα.
Για να κινήσουμε σούσουρο, πρέπει να είναι και ελαφρώς αμφιλεγόμενη θεότητα. Θα είναι ο σκοτεινός Θεός της Χοληστερίνης και των Τριγλυκεριδίων, ο Καταστροφέας των Σωμάτων; Ή θα είναι ο ευεργέτης και προστάτης εκείνων που δεν έχουν χρόνο να μαγειρέψουν ένα υγιεινό και καθαρό γεύμα; Γιατί να τον καθορίσουμε ενώ μπορούμε να αφήσουμε τον κόσμο να τσακώνεται μόνος του;
Χρειαζόμαστε επίσης εραλδικό συμβολισμό, τίτλους και μυστικισμό. Βέβαια όχι τίποτα ιδιαίτερα περίπλοκο, για να τα θυμούνται. Απλά κάτι πιασάρικο και καλαίσθητο, σαν το μπουκάλι της Κοκα Κόλα. Νομίζω πως η διπλή απ'όλα με τζατζίκι και πάπρικα είναι ένα καλό σύμβολο μια και συμβολίζει το δυισμό του Σουβλακέα , τη δροσιά και την κάψα ταυτόχρονα. Το καλαμάκι, η σούβλα, η πίτα και το σκόρδο αποκτούν ιερή σημασία. Το ίδιο και ο Πακετάς, ο Τυλιχτής και ο Σουβλατζής, γίνονται ιερατικοί τίτλοι. Επίσης πρέπει τα σημαντικά ονόματα να είναι πάντα με κεφαλαία Γιατί Όπως Και Να το Κάνουμε, Τα Κεφαλαία Προσδίδουν Κύρος. Πχ δε μπορει να είναι ο μέγας Σουβλακέας, αλλα Ο Μέγας Σουβλακεύς. Επίσης οι ιερείς πρέπει οπωσδήποτε να έχουν μεταπτυχιακό στο Μάρκετινγκ γιατί ο ιδρυτής σκαμπάζει λίγα πράγματα..
Τι άλλο τι άλλο, α βέβαια χρειαζόμαστε Τιμωρία και Επιβράβευση στην Επόμενη Ζωή. Γιατί τι σκατά να την κάνουμε τη Θρησκεία αν είναι να μην υποσχόμαστε κάτι για την επόμενη Ζωή. Προφανώς ο Παράδεισός μας θα είναι ένα αρχιπέλαγος από Νησιά. Η θάλασσα θα είναι παγωμένη μπύρα (για αυτούς που θέλουν να κάνουν βουτιές, θα υπάρχουν θερμαινόμενες πισίνες) και θα υπάρχει απεριόριστη ποικιλία απο σουβλάκια σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Επίσης προφανώς θα κυκλοφορούν παντού καλογυμνασμένα γκομενάκια, και όσοι ανεβαίνουν στον παράδεισό μας θα αποκτούν την εξιδανικευμένη μορφή του εαυτού τους. Το σεξ δεν απαγορεύεται, επιβάλλεται. Στην κόλασή μας τώρα, πάλι νησιά θα παίζουν αλλά η μπύρα θα είναι ζεστή και αγγλική και αντί για σουβλάκια θα σερβίρουμε μονο λαχανάκια Βρυξελλών και ακρίδες. Για γκόμενες δεν το συζητάω, θα έχουν όλες αφροδίσια.
Φυσικά χρειαζόμαστε και το αντίπαλο Δέος. Νομίζω ότι η Μεγάλη Εξαντλοδίαιτα μας κάνει. Είναι πομπώδες, είναι απειλητικό, περιέχει δίαιτα και εξάντληση. Ποιος δεν τα απεχθάνεται αυτά, και ειδικά μετά από κάτι γιορτές; Οι γυναίκες βέβαια που είναι ανάποδες ενίοτε και διαστροφικές (μην ακούσω κανα μπινελίκι, πλάκα κάνουμε) οι μισές θα πάνε μαζί της, οι μισές εναντίον της. Άντρες πάντως δεν κόβω να παρατάνε το Σουβλακέα για αυτή. Προσέξατε όμως τι κάναμε; Δημιουργήσαμε δύο αντίπαλες δυνάμεις που η καθεμία θα έχει Φανατικό κοινό. Θα γίνει σκοτωμός. Θα φάνε τα μουστάκια τους. Και καμία από τις δύο δυνάμεις δεν είναι το απολυτο καλό ή το απόλυτο κακό. Ποιος έχει δίκιο δεν ξέρουμε αλλά άς τους να κουρεύονται..
Και τώρα, πρέπει πραγματικά να μπλέξουμε άσχημα τα πράγματα ώστε κανείς να μην ξέρει ακριβώς τι πιστεύει, γιατί το πιστεύει, ποιος του είπε να το πιστεύει, να μην μπορεί να ξεχωρίσει την αλήθεια, το ψέμα και τη μαλακία. Π.χ ο Μέγας Σουβλακέυς και η Εξαντλοδίαιτα ήρθαν ταυτόχρονα στον κόσμο, γεννώντας ο ένας την άλλη και τούμπαλιν, είναι αδέρφια, ξαδέρφια, πατέρας και μάνα ο ένας του άλλου. Εδώ και αμέτρητους αιώνες τσακώνονται και αρπάζονται για "προφανείς λόγους" -τους οποίους θα βρούν απο μόνοι τους οι πιστοί- . Ισχυριζόμενοι πως την εξ αποκαλύψεως αλήθεια της Θεότητάς τους τη γνωρίσαμε μέσω θαύματος, αφού είχαμε πιεί 17 καφάσια ιερή μπύρα και είχαμε φαρμακώσει 30 καλαμάκια ο καθένας , και πως επίσης σε μια αρχαία σπηλιά βρήκαμε γραμμένα σε λαδόκολλα τα προστάγματα και τις νουθεσίες του Σουβλακέα. Φυσικά τα αρχαία αυτά κείμενα δε μπορεί να τα δεί κανείς, γιατί είναι ιερότατα ιερά κλπ κλπ
Τέλος, χρειαζόμαστε και ένα θαύμα, αλλά σε συνεργασία με Zaphod και Humma Kavula, πιστέψτε με και το χουμε, και θα γίνει τρελλά πιστευτό...
Βάζουμε μπρος ρε;

Saturday, December 29, 2007

Καλή πρωτοχρονιά

Και ξαναλέω, αγάπη είναι να σε θυμούνται όταν είσαι απών... Ευτυχώς, αισθάνομαι οτι με αγαπάνε
Λείπω, αφήστε μήνυμα ...

Friday, December 21, 2007

Emo,Λαζό και βιασμοί

Είπαμε τα μέσα είναι η τέταρτη εξουσία, αλλά αυτοί πάνε να γίνουν πρώτη. Τι πάνε δηλαδή, το έχουν ξεφτιλίσει το θέμα.
Μας τους κάνατε κλύσμα τους emo ρε. Gothακια light και χωρίς καφεϊνη. Με το στυλιστικό θέμα δεν έχω τραγικές αντιρρήσεις αν και προφανώς το θεωρώ καραγκιοζιλίκι. Και βέβαια δεν έχω αντιρρήσεις γιατί ως 15χρονος, φόραγα ή μαύρα και μπλούζες Metallica, ή φανελένια καρώ πουκάμισα, τζινάκι και Martens. (Οταν είχα πάει να πάρω τις αρβύλες, 20αρες Martens,στο Top Man,ο πατέρας μου πρέπει να έπαθε 37 εγκεφαλικά μέσα σε 10 λεπτά. Μου λεγε πόσο καιρό "ρε κωλόπαιδο, δε θα πας στρατό, αμάν θα κάνεις να τις βγάλεις τις αρβύλες, τώρα πληρώνεις για να τις φοράς; Και τι διάολο το θες το σίδερο μπροστά; αφού δεν πλακώνεσαι. Τελικά είχε άδικο, τις αρβύλες τις βολεύτηκα στο στρατό, γιατί τις πλάκωσα στο πάτημα και μαλακώσαν και τις γούσταρα. Βέβαια όταν τις έβγαζα οι διπλανοί γράφαν λαβκραφτιανά διηγήματα για την κολασμένη αποφορά και εξωγήινη μπόχα που μόνο μια σατανική θεότητα επιπέδου Κθούλου και Τσαθόγκουα θα μπορούσε να διαχέει στην ατμόσφαιρα. Ποιος Ντάγκον και μαλακίες, τις αρβύλες του Εσταρινάκη να μυρίζατε) (κλεινει η τεράστια παρένθεση).
Που λέτε, ναι, ως πρώην μαλλιάς, ακόμα μεταλλάς και γενικότερα ενίοτε δακτυλοδεικτούμενος ως πρεζάκι (?!?!?!? εγω..ο,τι ναναι...) (ενώ τώρα που κουρεύτηκα έγινα ξαφνικά εκλεκτός κύριος), καταλαβαίνω ενίοτε και επικροτώ τις στυλιστικές υπερβολές των 15χρονων. Εξίσταμαι όμως, διαμαρτύρομαι και ξενερώνω, όταν καταλαβαίνω πως αυτές οι στυλιστικές υπερβολές δεν γίνονται γιατί έτσι γουστάρουμε, αλλά γιατί προβατοειδώς ακολουθούμε μια μόδα, επειδή θέλουμε να είμαστε το κέντρο της προσοχής και επειδή ΔΕΝ θέλουμε να διαφέρουμε απο τα άλλα ζαβά στο σχολείο. Γιατί όταν όλη η πρώτη Λυκείου έχει μαλλιά κατσαριδοφωλιά και ντύνεται σαν σχιζοφρενής παπαγάλος, ε δε μπορεί και ο Κωστάκης να διαφέρει. Μην τον πούνε και ξενέρωτο. Φυσικά τυλίγουμε όλη αυτή τη χαζομάρα σε μια ψευτοϊδεολογία αντίστασης εναντίον της κοινωνίας, των μεγάλων και των ισχυρών, ακούμε και ψευτογκόθικ συγκροτήματα που κλαψουράνε σε όλα τα τραγούδια, θρηνωντας για το eye-liner που στέγνωσε, για τη μάσκαρα που ξεβάφει εύκολα και για τον gay φιλο μας που φασώθηκε ο μαλάκας με γυναίκα αντί με εμάς.Επίσης ως γνήσια στυλιστικά θύματα θεωρούμε όλους τους άλλους που δεν ακολουθούν την ίδια κατάντια με εμάς ξενέρωτους, μαλάκες και θύματα. Και αντιστεκόμαστε θρηνώντας στην καταναλωτική κοινωνία που μας πνίγει. Βέβαια το τζιν μας κάνει 200 ευρώ, το κινητό μας 500, και η 32αρα TFT στο δωμάτιό μας δεν είναι HD στα 1080p, και τα ηχεία μας δεν είναι μαγνητοστατικά αλλά απλά αναλογικά B&W Nautilus. Βέβαια δε μπορώ να αρνηθώ σε κάποιον έχοντα τα πάντα την τάση να ανησυχεί για τα τεκταινόμενα στον κόσμο μας, που τον έχουν κάνει σκατά οι προηγούμενοι και θα συνεχίσουμε να τον κάνουμε σκατότερα και εμείς, αλλά ρε φιλαράκι, όταν δε σου λείπει τίποτα, μη μου το παίζεις και στερημένος.Οταν τη μισή σου μέρα την περνάς φτιάχνοντας τη φράντζα σου και βάζοντας eye liner μη μου το παίζεις φιλοσοφημένος επαναστάτης. Τουλάχιστον εμείς, (ναι θα βαυκαλίσω τη γενιά μου), ως "ψαγμένοι" μεταλλάδες, ψαχνόμασταν. Διαβάζαμε και ενα Νίτσε, εναν Αριστοτέλη, εναν Εκο, μέχρι και Κορνήλιο Καστοριάδη και ας μην ήμασταν αριστεροί. Αν θες να λέγεσαι ψαγμένος, και καταλήγω, χέσε τα ρούχα και το image και ψάξου βαθιά, πραγματικά και επισταμένα. Να ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ γιατί είσαι διαφορετικός, να ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΙ είναι αυτό που σε χαλάει στον κόσμο και να ψάχνεις πραγματικά τη ζωή σου, μέσα απο τη μουσική που ακούς. Οχι να την ακούς γιατί την παίζει στο ΜΑD και να κάνεις φάση με τον Κωστάκη επειδή δε σου κατσε η Μαιρούλα (πραγματική αττάκα ΕΜΟ στην τηλεόραση).Γινατε πιο trendy και mainstream απο τους mainstream. Τουλαχιστον στην εποχή μου, στο σχολειο μου ακουγαμε metal 3 και ο κουκος. Όταν είστε όλοι διαφορετικοί, δεν ειστε όλοι διαφορετικοί , είστε όλοι ίδιοι :P

Λαζό,άστο,κοψε. Έγινες εξουσία, μπήκες στο απυρόβλητο και πλέον δείχνεις να στερεύεις απο ιδέες. Και οταν κάποιος γίνεται εξουσία, δεν είναι σε θέση να το παίζει αφυπνιστής και εθνοσωτήρας. Άσε που, ξέρουμε, mail με μαλακίες παίρνουμε και εμείς κάθε μέρα 200, αλλά δε μας δίνουν εκπομπή να τα λέμε στον αέρα και να μας δοξάζουν. Η μισή σου εκπομπή είναι εξιστόρηση των mail που παίρνεις κάθε μέρα. Το άλλο 1/4 είναι βιντεάκια απο youtube,και το 1/4 ισως δικές σου αττάκες. Επίσης σύμφωνα με το δικό μου φτωχό μυαλό, από Αριστοφανικά χρόνια, η σάτιρα προοριζόταν για τους ισχυρούς. Για τους επαϊοντες. Ο Αριστοφάνης σατίριζε τον Κλεισθένη, τον Κλέωνα, τον Αλκιβιάδη. Δε σατίριζε τον τελευταίο κακομοίρη-τηλεσούργελο της εποχής. Τηλεσούργελο, ε καταλαβαινετε τι θέλω να πω. Τον κακομοίρη δεν τον σατιρίζεις, τον ξεφτιλίζεις. Ή του δίνεις επιπλέον 10 λεπτά δημοσιότητας που η ξεφτίλα του αποζητεί διακαώς.Και αυτά τα ενίοτε κολλήματα και τηλεαρπάγματα με διάφορους που σου την μπαίνουν κατά καιρούς είναι τουλάχιστον κατάπτυστα. Τα σκαλοπάτια της φτήνιας δεν τα κατεβαίνεις όπως είπες προχτές, αλλά κατά τη γνώμη μου τα έχεις ανεβοκατέβει 17 φορές. Τρέχοντας, με τα γόνατα ψηλά και αναφερόμενος. Σαν εκπαιδευόμενος στην 124 τη μέρα ΣΩ.ΒΕ. (τι μέρα και αυτή, μου είχε φύγει ο κώλος..).
Επίσης ρε Λαζό, είσαι όπως είπα και πριν, στο απυρόβλητο πλέον. Δεν επιτρέπεται σε κανέναν να διαφωνεί μαζί σου. Να μην του αρέσεις. Δε δέχεσαι κριτική και αυτό είναι δείγμα έπαρσης και αλαζονίας. Τον πήρες ψηλά τον αμανέ και δεν κάνει. Ατάλαντος και τυχαίος δεν είσαι, το ξέρουμε όλοι. Αλλά αγαπητέ τους Λάκη, κανείς, ποτέ και για κανένα λόγο δεν πρέπει να είναι υπεράνω κριτικής ακόμα και χωσίματος. Και πεντάρα τσακιστή δε δίνω αν σε βλέπει το 70% του κόσμου κάθε Τρίτη. Δεν πα να σε βλέπει και όλη η ανατολική Μεσόγειος. Έχεις πέσει χαμηλά πλέον και λες ως επί το πλείστον μαλακίες. Εγώ δε σε ξαναβλέπω, ξενέρωσα. Και ναι, η φάση με τον πίθηκο που τον παίζει ήταν χαζομάρα ακόμα και για τον Καρβέλα.

Και τώρα το αγαπημένο μας θέμα. Χριστιανοί-Λιοντάρια (0-666, με φανταιζί γκόλ του Διοκλητιανού στο 90). Τρανή απόδειξη για τη θρησκευτική αποχαύνωση του κόσμου είναι οι διαμαρτυρίες και οι ολονυχτίες των πιστών για τον παπά που κατηγορείται για ασέλγεια σε βάρος ανηλίκων. Μπορεί ο συγκεκριμένος παπάς να είναι αθώος όντως, δε λέω. Μπορεί να είναι ο αγιότερος άγιος άνθρωπος πασών των θρησκευτικών δογμάτων ανά τους αιώνας. Μπορεί να έχει δώσει και τα σώβρακά του στους φτωχούς και τα τελευταία 40 χρόνια να τρέφεται με τζοχούς και ραδικοβλάσταρα για να ταϊζει τους άπορους. ΑΛΛΑ ρε ζώα, ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΛΟΝΥΧΤΙΕΣ? Για τα παιδάκια που στα 8 και 11 τους χρόνια ζούσαν αυτό τον αδιανόητο εφιάλτη του βιασμού, για τα παιδάκια που καταστράφηκε η ζωή τους, για τα παιδάκια που ΠΟΤΕ δε θα καταφέρουν να γίνουν ολοκληρωμένοι άνθρωποι, για τα παιδάκια που θα ζουν φοβισμένα και γονατιστά μέχρι τα βαθιά τους γεράματα, για τα παιδάκια που έχουν πληγές χειρότερες απο ο,τι οποιαδήποτε επίγεια ή υπερκόσμια κόλαση θα μπορούσε να τους προξενήσει, ΕΚΑΝΕ ΟΛΟΝΥΧΤΙΑ ΚΑΝΕΝΑΣ? Ετσι είναι οι χριστιανοί ρε; Έτσι είναι αυτοί που αγαπάνε τους αβοήθητους, τους πληγωμένους, τους παρίες; Έτσι φέρεται ο χριστιανός; Αν έτσι σκέφτεστε και αγαπάτε, συγγνώμη αλλά εγώ προτιμώ να αγαπήσω αλλιώς. Τέρατα. Αδιάφοροι. Υποκριτές. Και για να μιλήσω στη γλώσσα σας, φαρισαίοι. Ντροπή σας.

Monday, December 17, 2007

Εορταστικό και σοβαρό ως έμφραγμα

Αγάπη δεν είναι προκάτ χαρά και φτιασιδωμένη ευωχία. Δεν είναι με-το-ετσι-πρέπει χαμόγελα σε αδιάφορους συνδαιτημόνες, ούτε καθώς πρέπει ρεβεράντσες σε εκπληκτικά βαρετές γιορτές.
Αγάπη δεν είναι φωτάκια και μπιχλιμπίδια που καλύπτουν για 15 μέρες τον καθημερινό σας αγώνα να ζήσετε, να επιβιώσετε, να φχαριστηθείτε τη ζωή σας, να αγαπηθείτε και να αγαπήσετε.
Αγάπη δεν είναι ούτε ο αγώνας δρόμου στην Ερμού, ούτε τα αλογάκια στο Σύνταγμα. Αγάπη δεν είναι ούτε τα Χριστουγεννιάτικα ξεφαντώματα σε σπίτια φίλων, με την καλοσιδερωμένη μας μουτράκλα να το παίζει κοινωνική, ούτε τα φλερτ με απελπισμένες ή απελπισμένους (για τις κυρίες) με την ελπίδα να μετριάσουμε τη μοναξιά μας φέτος τα Χριστούγεννα.
Αγάπη δεν είναι τα φανταχτερά ρεβεγιόν, ο σολωμός ποσέ ή καπνιστός, και μια Moet. (Αν και βοηθούν ενίοτε).
Αγάπη δεν είναι ούτε τα μελομακάρονα απο το ζαχαροπλαστείο του Μήτσου, που μπορεί και να βάζει τις τσίμπλες του μέσα.
Πως μπορείς να αγαπήσεις μια περίοδο που ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ πρέπει να αγαπάς και να αγαπιέσαι;
Αγάπη δεν είναι όλα αυτά...
Αγάπη είναι, όταν βλέπεις το δάκρυ της να στραφταλίζει στη ρυτιδούλα στην άκρη του ματιού της και θες να το φιλήσεις με την άκρη των χειλιών σου.
Αγάπη είναι όταν ξυπνάς από ένα χάδι στο μάγουλο, και ενώ είσαι έτοιμος να γκρινιάξεις, βλέπεις το χαμόγελό της και ζαλίζεσαι.
Αγάπη είναι όταν βγαίνει από τη θάλασσα, και χιλιάδες σταγόνες στολίζουν το κορμί της σαν κατάλευκα διαμάντια, και συ το σκέφτεσαι ακριβώς έτσι, τυφλωμένος από τη λάμψη τους.
Αγάπη είναι όταν ο παππούς τρώει ό,τι του πάει η γιαγιά, ακόμα και αν έχει γεύση καστανοχώματος.
Αγάπη είναι όταν καταλαβαίνεις πως όποιο λάθος και αν κάνεις, όσο χοντρό και αν είναι, κάποια άτομα θα είναι πάντα δίπλα σου.
Αγάπη είναι να σε σκέφτονται όταν είσαι απών.
Αγάπη είναι να σε νοιάζονται όταν πέφτεις χαμηλά.

Αγάπη είναι όταν φεύγοντας, δε μπορείς ποτέ να πεις αντίο.

Saturday, December 08, 2007

When the going gets tough,

...εγώ ανεβαίνω Θεσσαλονίκη.
ΗΡΘΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ....
Εδώ είναι η "πατρίδα" και ο ομφαλός της γής. Εδώ μου περνάνε όλα !
Χτες την ώρα που ανέβαινα είχα ένα χαζό χαμόγελο καρφωμένο στη μουτράκλα μου συνεχώς...
Θα έχουμε μεγάλα ξεφτιλίκια...
Καλημέρα...

Wednesday, December 05, 2007

Επικαιρότητα

Ασφαληστρικό
Εδώ ο κόσμος καίγεται και εμείς χτενίζουμε τις τρίχες στο στήθος μας. Και είναι και σκληρές σαν να μην πω τι τρίχες.
Δε θα πάρουμε λέει σύνταξη ποτέ, θα δουλεύουμε μέχρι να ψοφήσουμε και τα λοιπά και τα λοιπά. Εγώ έχω τη λύση και νομίζω οτι συμφέρει, αν και η σχέση μου με τα οικονομικά είναι χειρότερη από τη σχέση της αντιλόπης με το λιοντάρι.
Λοιπόν έχουμε και λέμε. Σύμφωνα με εγκυρότατες έρευνες, οι γυναίκες ζουν κατά μέσο όρο 7 χρόνια παραπάνω απο μας και λίγο ακόμα παραπάνω οι παντρεμένες. Είτε ελεύθεροι είτε παντρεμένοι δηλαδή, ψοφάμε γρηγορότερα. Επίσης, πείτε μου ειλικρινά αν υπάρχει έστω και ένας άντρας που δεν έχει ακούσει ποτέ το δημοφιλέστατο γυναικοκήρυγμα με τίτλο «Εμείς αντέχουμε περισσότερο απο σας στα πάντα, μόνο και μόνο που γεννάμε και το αντέχουμε φτάνει, εμείς έπρεπε να είμαστε το ισχυρό φύλο» . Το ξέρετε όλοι αυτό ε; Μπράβο ήμουν σίγουρος. Λοιπόν προτείνω να δουλεύουν 7 χρόνια παραπάνω απο μας οι παντρεμένες και 10 οι ανύπαντρες. Έτσι και αλλιώς άμα είσαι γεροντοκόρη τι σκατά να κάνεις άμα δε δουλεύεις; Το παλιό κόλπο «η γριά κυρία με τις γάτες» είναι πολύ ντεμοντέ.
Οι παντρεμένες αφού θα μας ξεπαστρέψουν πρίν της ώρας μας, ας κάτσουν να δουλεύουν παραπάνω, μπας και χαρούμε και μεις τα τελευταία χρόνια της ζωής μας, μακριά από το άγχος της δουλειάς . Αφήστε που ένας άντρας λίγο πρίν τη σύνταξη έχει 34% παραπάνω πιθανότητες να χουφτώσει το κωλαράκι του 25ρικου κοντοπίθαρου γκομενακίου με το ξανθό σαντρέ και το κόκκινο στρινγκ στο γραφείο. Βέβαια ένας συνταξιούχος 45αρης έχει γύρω στο 60% παραπάνω πιθανότητες να αρπάξει το οποιοδήποτε κωλαράκι που κυκλοφορεί γύρω του, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Επίσης, αυτές που έχουν παιδιά, ειδικά πάνω απο 2, μια και έχουν αποδείξει περίτρανα ότι μπορούν να αντέξουν στον πόνο μιας πράξης αντίστοιχης με το να βγάλει κανείς ενα μπουκάλι του ενάμιση λίτρου απο το ρουθούνι του, πρέπει να δουλεύουν παραπάνω, μια και ειναι γερά σκαριά. Ο κακός εαυτός μου μου λέει να βάλουμε και άλλα 2 χρόνια μπόνους, γιατί ένα είδος που αιμορραγεί 7 μερες το μήνα και δεν ψοφάει, πραγματικά μπορεί να αντέξει πολλά.
Εμείς, που είμαστε εκ γεννετής σάψαλα, τεμπέληδες, ρεμπεσκέδες και ανεξέλεγκτοι σάτυροι, προτείνω να παίρνουμε σύνταξη γύρω στα 45, ανεξαρτήτως ενσήμων. Εδώ υφέρπει μια ωραία πουστίτσα, προερχόμενη από την παρατήρηση ότι πολλοί νέοι πλέον μένουν στο σπίτι τους και τους ταϊζουν οι γονέοι μέχρι τα 35. Φαντάσου δηλαδή αδερφέ, να φύγεις απο το σπίτι σου στα 35, ενώ μεχρι τότε τα ξυνες και πληρώναν οι γονείς σου τα δικά σου γαμησιάτικα, να δουλέψεις 10 χρονάκια, ίσα ίσα για να πεις ότι κάτι προσέφερες στην κοινωνία και μετά να αράξεις!
Επίσης προτείνω σοβαρότατα αυτή τη φορά, να καταργηθεί η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Έτσι και αλλιώς, κάτι σοβαρότερο απο ασπιρίνη και ντεπόν δε το παίρνεις τσάμπα, οπότε γιατί να δίνω πχ στο ΤΕΒΕ εγώ 190 ευρά το μήνα για φάρμακα; Αφού όταν με το κακό μου τύχει κάτι, πρώτον δε θα πάρω τσεντέσιμο για φάρμακα και δεύτερον έτσι και μπω σε κανα δημόσιο νοσοκομείο , όρθιος θα μπω, με 4 θα βγώ. Γιατί να πληρώνω μια ζωή;
Επίσης και κλείνω με το ασφαλιστικό, προτείνω να καταργηθούν οι συντάξεις για ανθρώπους άνω των 70. Αφού οι περισσότεροι τη βγάζουν με 300 ευρώ το μήνα, καταφέρνοντας να πληρώνουν τα κινητά των εγγονιών, τις εξόδους τους, τα φάρμακά τους, τα νοίκια, και τις ΔΕΚΟ, μπορούν άνετα να ζήσουν και χωρίς λεφτά. Τελευταίο και σημαντικότερο, πολιτικοί, γιατροί, δημοσιογράφοι και λοιπά λαμογιοεπαγγέλματα, θα πληρώνουν τριπλές εισφορές και δε θα παίρνουν σύνταξη. Ετσι και αλλιώς έχουν ιδιωτικές ασφαλίσεις οι περισσότεροι.
Υ.γ : Χρήσιμη θα ήταν και η επιδότηση χασισοπαραγωγών περιοχών για αύξηση της παραγωγής, με σκοπό την εκχύλιση χασισέλαιου στα αποθέματα νερού, γιατί οπως βλέπω αμα δεν είμαστε ντάγκλα μια ζωή, δε θα την παλέψουμε καθόλου
Δευτέρα Παρουσία
Δεύτερη επικαιρότητα, η Δευτέρα παρουσία. Είδα πατέρα Μάξιμο το απόγευμα. Εχει λυσσάξει ο μπαρμπα Μάξιμος. Έχει γεννηθεί λέει ο ερίφης ο αντίχριστος το 1983, και θα σκάσει μύτη όταν κλείσει τα 30, ενώ όταν κλείσει τα 33, θα μας πάρει ο διάολος. Επίσης λέει είναι εβραϊκής καταγωγής και θα κάνει πολύ γαμάτα πράγματα όταν βγει στην εξουσία. Θα βοηθήσει πολύ κόσμο, θα σώσει το περιβάλλον, θα ταϊσει τους φτωχούς, θα σταματήσει τους πολέμους, θα δώσει δουλειά σε όλους κλπ κλπ. Μετά λέει θα τα πάρει ο απο πάνω και θα ρίξει θηρία στη γη να μας φάνε, θα χαλάσει το κλίμα, θα έχουμε φουρτούνες και θα μας μαραθούν τα πέη.
Κάτσε ρε μεγάλε,δηλαδή μου λες, οτι κάποια φάση θα βγεί ένα ατομάκι, θα στρώσει όλα τα κακά που έχουν γίνει ποτέ και μετά θα μας πυρπολήσει ο Τζεχώβα ; Για ποιό λόγο; Επειδή θα είναι ο άλλος από το κάτω μαγαζί; Ή επειδή δεν πρόλαβαν να μας σώσουν οι εκπρόσωποί του; Μήπως οι εκπρόσωποί του μας βάλουν τις φυτιλιές επειδή δε θα μπορούν να δεχτούν ότι αυτά που και καλά προσπαθούν να βελτιώσουν τα τελευταία 2000 χρόνια τα κατάφερε ένας που δεν τους αφήνει 10ρικα στο παγκάρι;
Επίσης αλάνι, προέβλεψες κάτι που το προβλέπω και εγώ αμα λάχει και άμα κάνω και λάθος δε θα μου πει κανείς τίποτα. Όχι υπάρχει κανείς που δεν πιστεύει οτι στο εγγύς μέλλον δε θα έχουμε μεγάλα κλιματικά προβλήματα; Καναδυό πολέμους ακόμα; Μερικές επαναστάσεις; Λίγο ξυλίκι; Ζόρια γενικά; Τα υπόλοιπα αρχίζουν και ξεφεύγουν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Τα είπαν λέει οι πατέρες. Σώπα, σοβαρά; Και οι πατέρες προφανώς είχαν και το αλάθητο. Γιατί ως γνωστόν, άμα γράψει κάτι κανας τύπος που έχει κάτσει 6 μήνες άπλυτος στην έρημο έχει και δίκιο. Ναι ναι, οπως ο ήλιος που σταμάτησε να περιστρέφεται γύρω απο τη Γη επειδή το είπε ο Ναυής..Εγώ δε θυμάμαι πουθενά σε όσα κείμενα έχω διαβάσει να προσδιορίζεται ημερομηνία με τόση ακρίβεια μπαρμπα Μάξιμεεε.. Και να προσδιοριζόταν βέβαια.. Έχουμε χάσει το μέτρημα από το πόσες Δευτέρες Παρουσίες έχουν γίνει μέχρι τώρα και κανείς δε ψιλιάστηκε μία. Με πρόχειρους υπολογισμούς νομίζω πως δεν πρέπει να τη λέμε πλέον Δευτέρα, αλλά Πέμπτη Παρουσία. Βέβαια κανείς δε θα σε γιαουρτώσει αν το 2013 δε συμβεί απολύτως τίποτα. Αλλά απο την άλλη, και ζέστες θα χουμε, και πλημμύρες οποτε θα τη γλυτώσεις έτσι.
Και λίγο δημοσιοκαφρία
Χτες αμα είχα μπροστά μου τον εκπρόσωπο του Star σε μια εκπομπή, νομίζω οτι θα τον κουτούλαγα. Γιατί άλλο να έχεις ένα κανάλι που οι ειδήσεις του είναι κάτι μεταξύ Κουτσομπολοεκπομπής και Τσοντοπεριοδικού και να λες «ελα μωρέ χαβαλέ κάνουμε» και άλλο «αγαπητέ» μου κύριε να υποστηρίζεις αναίσχυντα πως συμβάλλεις στην αφύπνιση του κόσμου και στην αύξηση του πνευματικού επιπέδου του. Προσπάθησε να του πει κάτι του Γκλαμουράτου ένας δημοσιογράφος; Συγγραφέας; Δεν είμαι σίγουρος. Και του είπε το απλούστατο οτι «ε καλα δε μπορώ να θεωρήσω ειδήσεις αυτά που βάζετε στο Star, ενώ οι πραγματικές ειδήσεις περνάνε απο κάτω σε τίτλους». Και άστραψε και βρόντηξε ο τυπάς. Του είπε μάλιστα ειρωνικότατα πως «εσείς οι διαννοούμενοι κάνετε τη μεγάλη ζημιά». Με μια έπαρση, ένα τουπέ, ένα στυλάκι.. Βέβαια έχει δίκιο. Είχαμε κάποτε ένα κείμενο στην Έκθεση που έλεγε για τους πνευματικούς ανθρώπους του τόπου και τι πρέπει να κάνουν όταν υπάρχουν ζόρια. Και προφανώς τώρα δεν κάνουν και πολλά, αν και απο ο,τι βλέπω, και να έκαναν, θα τους φάει η μαρμάγκα και η ειρωνία. Η δικτατορία των ηλιθίων είναι δυστυχώς εδώ, έχει εδραιωθεί και έχει αράξει αυτάρεσκα πάνω στα ανάκλιντρα της χαζομάρας και στα μαξιλάρια της γκλαμουρίλας. Μας βομβαρδίζει καθημερινά με τόνους ψευτιάς, ρετουσαρισμένων κώλων, θεάματα που απαιτούν IQ<40 για να παρακολουθήσεις και καλογυαλισμένη σαπίλα. Το κακό είναι ότι εμείς, ως επί το πλείστον κοιμόμαστε τον ύπνο οχι του δικαίου, αλλά του πειθήνιου. Ακόμα και αυτοί που έχουν όντως IQ>40! Δηλαδή, πραγματικά, ΠΟΥ ΣΚΑΤΑ ΠΑΜΕ; Ευτυχώς η ιστορία έχει δείξει ότι καμία δικτατορία δεν είναι αιώνια. Και ξέρετε τι ωραία πέφτουν οι δικτατορίες ε; Κάποιοι τρώνε πολλά χαστούκια. Και σέρνονται στους δρόμους από αφηνιασμένα πλήθη που ζητωκραυγάζουν αλλαλιασμένα την πτώση αυτών που μέχρι χτες μπορεί και να ζήλευαν. Φυσικά δεν πρόκειται να δούμε αυτή ακριβώς την εικόνα. Αλλά εύχομαι και ελπίζω να δούμε το δημοσιοσχετίστικο αντίστοιχό της. Θα πει κανείς τώρα, γιατί ρε «ποιοτικέ»; Πώς την είδες έτσι; Εσύ θα μας σώσεις; Κοίτα, θα ακολουθήσω επιθετική διαλεκτική στη συγκεκριμένη ερώτηση : Ναι αν είσαι τόσο βλάκας που θεωρείς πως οι ειδήσεις του Star σε αφυπνίζουν, θα σε αρπάξω από τα μαλλιά και θα σου χώσω το κεφάλι σε έναν κουβά με ταινίες του Ταρκόφσκι. Ο οποίος μου προκάλεσε κάποτε χρόνιο πρόβλημα υπνηλίας. Επίσης αν είσαι τόσο βλάκας, πρέπει να σου αφαιρεθεί το δικαίωμα ψήφου και λόγου. Από τη δικτατορία των ηλιθίων προτιμώ τη δικτατορία των πεφωτισμένων διαννοούμενων. Μέχρι να γίνουν και αυτοί ηλιθιότεροι των ηλιθίων βέβαια..
Πωπω σεντόνι.. Α ρε καημένε μικρέ Παχατουρίδη, τι τραβάς και συ..
Save Vrahmaputra Pahatouridis!

Monday, November 26, 2007

Τσέϊν μέϊλ

Γκειά σας. Ονομάζομαι Βραχμαπούτρα Παχατουρίδης και γεννήθηκα στην Καλαμάτα, από πατέρα Σιού και μάνα Πυγμαία. Είμαι 17 χρονών ετών και όταν ήμουν 2 μηνών φύτρωσε ένα βυζί στην αριστερή μου ωμοπλάτη. Στο σκολείο τα παιδιά με κοροϊδεύουσι γκιατί είμαι κοντός, καστανοκίτρινος , με μπορδοροδοκόκκινα ματοτσίνορα. Με λένε νομιστεράκι, σκουληκαντέρα και Τσερνομπιλάκο. Στα 12 μου μου διαγνώσαν καρκίνο των πνευμόνων στο δεύτερο εγκέφαλο που έχω δίπλα στον 8ο όρχη μου. Ευτυχώς με κοροϊδεύουσι μονο τα αγοράκια γκιατί τα κοριτσάκια εντυπωσιάζονται από τρίτο πόντι μου που ντεν είναι πόντι αλλά μπέος. Όταν πήγα να γραφτώ στην ομάδα μπάσκετ ο προπονητής με άλειψε με πίσσα και πούπουλα και με έκανε 3 γύρους στο σκολείο πάνω στη ράχη μιας γαϊδούρας. Ένοιωσα λίγκο άσχημα αλλά μου αρέσαν τα φτερά, επειδή μου αρέσουν και τα αγκοράκια.
Ο πατέρας μου, Μεγάλος Μπάφος, καλλιεργεί αρωματικά φυτά κοντά στη Μεθώνη και όλη μέρα σπίτι καπνίζει κάτι που βρωμάει, αλλά γκια περίεργκο λόγκο είμαστε ολοι με ένα χαμόγκελο στο στόμα. Εγκώ χαμογκελάω και με ντύο στόματα, αν και το δεύτερο που έχω πίσω απο το γόνατο δε βολεύει για χαμογκελο.
Μπαμπάς ανησυχεί για υγεία μου γιατί στις μασχάλες μου φυτρώνουν ραδίκια και ραπανάκια, και λέει οτι ακόμα και η Μπόχα η ίδια θα αυτοκτονούσε αν με μύριζε.
Πριν δυό εβδομάδες σε εκπομπή καλής κυρίας που μπορεί, βγήκε γκνωστός παπάς με μούσι μεγάλο και προέβλεψε οτι σε 11 χρονια θα μεταμορφωθώ στον αντίχριστο και θα κατακτήσω κοσμο πριν κατέβει Τεός και μου κόψει κέρατα και ουρά. Μπαμπάς λέει αυτά βλακείες γιατί άλλο δε μου έλειπε, τα κέρατα και η ουρά μας φάγαν.
Όμως βγήκε άλλο καλό κύριο που έχει εκπομπή με γκομεναρα γυναίκα του και παλιά έκανε ρεάλητη, και υποσκέθηκε πως σε συνεργκασία με Ντέσμοντ Τούτου, Μητέρα Τεχέζα και Τζέφρι Ντάμμερ, θα δίνει 7 ευρώ γκια κάθε mail που στέλνετε φίλους σας προωθώντας έτσι την ιστορία μου ώστε να κάνω εγχείρηση για κόντυμα μπέους μου που με ενοχλεί στο περπάτημα.
Αν είσαι καλό άνθρωπο παρακαλώ προώθησε σε αργκόσχολους φίλους σου την τραγική ιστορία του καημένου Βραχμαπούτρα Παχατουρίδη, που σε λίγο θα είναι και ορφανό, αρκεί να βρω το τσεκούρι. Αν δεν προωθήσεις, θα κατέβει Όσιος Πατάπιος με δανεικό άρμα Προφήτη Ηλία που είναι και οικολογικό και καίει άχυρο, θα σας καταραστεί να σας μαραθούν τα τσουτσούνια στους άντρε και να βγκάλετε κυταρίττιδα μεχρι τα μάγουλα οι γυναίκε.
Ευχαριστώ καλοί άντρωποι,
Μη ξεχνάτε εμένα, τον καημένο μικρό ορφανό (μα που ειναι τσεκούρι...) Βραχμαπούτρα Παχατουρίδη.
υ.γ : Αμα μου ρθει αυτο με mail κάποια στιγμή θα κόψω την καλημέρα σε οποιον το στείλει :P

Sunday, November 18, 2007

Όχι άλλα πιάνα!

Το ξέρω πως έχω γίνει γκρινιάρης. Το αναγνωρίζω. Το ξέρω πως αποπνέω μια αύρα παραίτησης, πνευματικής ραστώνης, σεξουαλικής αποχαύνωσης και Joop summer. Αλλά ρε γαμώτο, όταν ο κόσμος σου συμπεριφέρεται όπως στο Κογιότ, τι να κάνεις δηλαδή; Έχω την αίσθηση, ενίοτε και με αποδείξεις, πως ό,τι και να κάνω, θα σκάσει στο ξεράδι μου ένα πιάνο από το πουθενά. Κάτσε ρε φιλαράκι, μισό λεπτό, ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΠΙΑΝΟ! Ναι εντάξει, μπορεί να μη σκάει ακριβώς πάνω μου, αλλά όποιος λογικός αναγνώστης αυτού του blog (χμμ..αρχίσαμε τις μαλακίες), μου πει οτι αντέχει ψυχολογικά το να του πέφτουν πιάνα στα 10 εκατοστά δις καθημερινώς, κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον Longines και τον τίτλο του Μίστερ Ψυχραιμία όλων των εποχών.
Θα μου πείτε τώρα τι έγινε πάλι και νιαουρίζω. Ε τι να γίνει, έπρεπε να έρθω απο Πάτρα Αθήνα γιατί αύριο έχω θεραπεία για τη δισκοπάθεια. Ο καιρός δε βοήθαγε, αλλά οκ, περίμενα ένα παράθυρο καλοκαιρίας και την έκανα. Πρώτη κακή ένδειξη : Με το που βάζω το κλειδί στη μίζα και βγαίνω από το πάρκινγκ, τσουφ, σκάει η πρώτη τουφεκιά. Ο σωστός γκαντέμης όμως δεν ανησυχεί. Προχωράει. Μέχρι να φτάσω στο Αίγιο, γινόταν της Ποπέας. Πήγαινα με 60-70 με το ζόρι και δεν έβλεπα την τύφλα μου. Και περνώντας το Αίγιο, εκεί μετά την ανηφορική στροφή, και ευτυχώς ενώ είμαι για λίγο μόνος στο δρόμο, πάει το αυτοκίνητο. Αλλού εγώ, αλλού το μπρός, αλλού το πίσω, για αλλού ξεκινήσαμε αγάπη μου και αλλού ο κόσμος πήγε. Ρε που πας; Τίποτα το Πλουριελάκι. Ντεραπάρισε κανονικότατα και παραλίγο να βρεθώ με τον κώλο να κοιτάει στη λάθος πλευρά. Χαμπάρι δεν πήρα πως, γιατί και εάν. Πήγαινα νομιζω με 65 εκείνη την ώρα αλλά φαίνεται έπεσα σε κάποιο ελαφρό στρωματάκι νερού σε καμιά ψιλογούβα και τσίου. Πρώτο πιάνο για σήμερα. Το δεύτερο πιάνο έσκασε λίγο πρίν το Κιάτο που ένας παππούς περίπου μισόν αιώνα πρίν τη χιλιετηρίδα ήταν αριστερά και αποφάσισε ξαφνικά πως εγώ που ήμουν στη μεσαία λωρίδα ήμουν απειλή για το χριστιανισμό και την ορθοδοξία και αποφάσισε να με εμβολίσει. Ευτυχώς επειδή είμαι υποψιασμένος πέραν του δέοντος πλέον και προσέχω ακομα και τη σκιά μου, τον απέφυγα. Ελπίζω να έφτασε σπίτι του γιατί έτσι όπως οδήγαγε, δεν το κόβω πιθανό. Το κορυφαίο όμως ήταν το τρίτο πιάνο, το οποίο είναι και ελαφρώς σουρρεαλιστικό. Κεραυνός κύριοι. Μάλιστα κεραυνός. Μπαίνω Αττική οδό, και ρίχνει τις κάλτσες του. (Γύρω στις 3:30 το μεσημέρι ήταν αυτό, όχι για να μην πεί και κανείς οτι λέω και πίπες). Ο τόπος τίγκα στα Cb (Cb είναι τα σύννεφα της καταιγίδας, αυτά που φέρνουν και κεραυνούς κλπ..Κάτι σαν το Δία, αλλά με επιστημονικό όνομα), πρέπει να ρίχνει κεραυνιλίκι απο Ελευσίνα μέχρι Αιγάλεω και περιφερειακα της Αττικής οδού. Κατουριέμαι ασύστολα και κάνω πιτ στοπ εκεί στην ΕΚΟ. Βγαίνω απο το αυτοκίνητο ε και σκάει ο κεραυνός παραδίπλα. Για να μη λέω και παραμύθια, δεν έσκασε και στα 5 μέτρα, αλλά πάνω απο 200-300 δεν ήταν. Αισθάνομαι τυχερός που εκείνη τη στιγμή δε λέρωσα το μποξεράκι μου, και τρομοκρατημένος ταυτόχρονα.
Σε προβλήματα μαθηματικών και φυσικής, υπάρχουν οι έννοιες της πηγής και της καταβόθρας. Στην Ελλάδα είναι γνωστή η πηγή της γκαντεμιάς (Μην πεί κανείς το όνομά του! Ας τον λέμε Σόρον, έτσι για αλλαγή). Έχω την πεποίθηση ότι γύρω στις 4-5 Σεπτεμβρίου πέθανε η παλιά καταβόθρα γκαντεμιάς, ή παραιτήθηκε, ή τέλος πάντων έπρεπε να αλλάξει η καταβόθρα και για κάποιο λόγο πήρα εγώ τη δουλειά. Για αυτό ίσως από τις 6 Σεπτέμβρη σκάνε δίπλα μου συνεχώς πιάνα. Καλά, το πρώτο έσκασε πάνω μου, αλλά λέμε τώρα.
Αν συνεχίσουμε έτσι φοβάμαι πως πρωτοχρονιά ή θα δώ απο κανα νοσοκομειακό δωμάτιο ή από το εσωτερικό κανενός ψυγείου. Άκου κεραυνός. ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΠΙΑΝΑ ΡΕ!

Friday, November 16, 2007

Είμαστε ακόμα Ζωνιανοί

Τελικά το χουμε κάνει επάγγελμα να ανακαλύπτουμε τον τροχό ανά δύο εβδομάδες σε αυτή τη χώρα. Ρε σείς τι θα γίνει, έχω βαρεθεί αυτές τις ανακαλύψεις. Βρείτε και τίποτα άλλο. Τόσα πράγματα έχουν μείνει : Η φωτιά, η τσακμακόπετρα, τα ταμπόν, η καπνιστή ρέγγα, οι pleasure balls, έχουμε πεδίον δόξης λαμπρόν εμπρός. Πάλι τον τροχό;
Ξεσηκώθηκε το σύμπαν που ανακαλύψαμε τις βιολογικές καλλιέργειες αρωματικών φυτών στο Νομό Ρεθύμνης. Προσέχτε ρε, μην τους πει κανείς ότι έχει πράμα και στον Πύργο και στην Καλαμάτα, γιατί μπορεί να πάθουν κανα καρδιακό στα παράθυρα από την έκπληξή τους.
Πάαααλι όλοι δεν ήξεραν ακριβώς, δεν είχαν ιδία άποψη, εεε δεν ήμουν εκεί, είχα διάβασμα, έπρεπε να μαγειρέψω, έπρεπε να πάω το μικρό στα Γερμανικά, επρεπε να μείνω και λίγο μόνος με τη γυναίκα μου, η πεθερά μου είχε πονόδοντο στο παχύ έντερο κλπ κλπ.
Εδώ κάνουμε εξαγωγές, εισαγωγές, έχουμε ολόκληρη επιχείρηση, διαφημίζουμε στο εξωτερικό το πράμα μας, (όχι αυτό ανάμεσα στα πόδια μας. Καλά, και αυτό αλλά δεν είναι τι θέμα μας τώρα. Το χορταράκι μας εννοώ), έχουμε οικολογικό τουρισμό που έρχεται μονο και μόνο για αυτό. Σκεφτήκατε πως θα τη βγάλει ο τουρίστας που έρχεται από τη Νορβηγία και πάει στη Γαύδο 20 μέρες; Τι να κάνεις ρε φιλαράκι 20 μέρες εκεί πέρα παρέα μονο με τις κατσίκες, την αλμύρα και το ΄Ζέφυρο; Πρέπει κάτι να κάνεις. Οπότε στο λιμάνι πριν φύγεις για κει, παίρνεις μια σακούλα σκουπιδιών, τη στουμπώνεις τίγκα, παίρνεις και 6 χιλιόμετρα χαρτί ΑΑΑ, 8 αναπτήρες και πας. Αράζεις στην παραλία, πετάς και την τσουτσού έξω, στρίβεις, ανάβεις και εκτός απο τις κατσίκες και τα κύματα, έχεις ξαφνικά παρέα τα ξωτικά, τις Νηρηίδες, τον Πρωτέα, τον Αμφιτρύωνα κλπ κλπ κλπ. Ε αυτό είναι διαφήμιση για μας. Live your myth in Greece δε λέγαμε; Ε πως να μπεις στο μύθο ξενέρωτος ρε αδερφέ; έτσι, ξεροσφύρι;
Εξηνέστησαν οι προύχοντες, οι δημογέροντες και οι κοτζαμπάσηδες. Το ξεφτίλισαν και οι δημοσιοκάφροι βέβαια (μεγάλη έκπληξη μου προκάλεσε αυτό, μεγάλη έκπληξη μα τα χίλια τρίφυλλα), αλλά και οι άλλοι αντέδρασαν ωραιότατα. Πήγαν να μας παρουσιάσουν τα Ζωνιανά ως πολιτιστική πρωτεύουσα του Γαλαξία. Ρωτάγαν έναν τύπο στις ειδήσεις προψές (τυπάκι εντωμεταξύ κλασσικός κρητικός ορεσίβιος -με γεια του με χαρά του δε λέω- αλλά λίγο Πατούχας ρε παιδί μου..), για το αν τα παιδιά δεν πάνε σχολείο, αν οι γυναίκες είναι ίσες με τους άντρες και τέτοια.. Πέθανα στο γέλιο... "Ε εδώ πως πως, είναι...πάνε στο σχολείο μερικά παιδια" (αλλά άμα τα πάρουμε χαμπάρι, τα πυροβολάμε αυτά και τις οικογένειές τους για να μη χαλάσει η ράτσα). "Οι γυναίκες, εμα ..είναι πράμα αυτό τώρα; εε ναι δε ζίνεται να είσαι ίιισες με τους άντρες μωρέϊ." (τι λέει ο γρόθος ο δημοσιογράφος διάλε τσ'απολειμάρες του μπλαβομαμούνα!Ετσά τέτοια κάμουν στην Αθήηνα τσε είναι όλοι τζέϊ)
Βγήκε και ο σύντροφος Κακαουνάκης και είπε οτι θα έκανε τα στραβά μάτια και αυτός άμα το σόϊ του ήταν στην εμπορία μπαχαρικών,αρωματικών φυτών,τέϊων και αφροδισιακών αφεψημάτων. Οχι τι θα έλεγε. Ή μάλλον, στάνταρ τα κάνει τα στραβά μάτια. Έτσι είναι ρε, τα χουμε ξαναπεί. Με την πρέζα και τους πρεζέμπορους (και δεν κάνω διακρίσεις μεταξύ μαλακών και σκληρών, χέστηκα. Το λέει και το Κόμμα έτσι και αλλιώς), δεν παίζεις σύντεκνε. Άντε κάνε καμια καταγγελία για κανα αυθαιρετάκι, για καμια μιζούλα, για κανα δικαστή που πήδαγε ρωσσίδες...Μακριά απο τα χορταρικά γιατι εκεί δε μασάνε από αδέκαστους δημοσιογράφους και λευκούς μαχητές-ιππότες της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Αυτοί θα σε κατεβάσουν από το άσπρο άτι, θα σου κόψουν το λαρύγγι και θα σε πετάξουν σε χαντάκι. Και θα σου πηδήξουν και το άλογο. Άααστα καλύτερα
Είμαστε ακόμα Ζωνιανοί στην Ελλάδα. Ολοι είμαστε Ζωνιανοί. Όχι από τους πρεζέμπορους Ζωνιανούς, από τους άλλους, που δε μιλάνε ενώ ξέρουν. Γιατί αν είναι κάτι που έχουμε μάθει καλά εδώ πέρα, είναι να σιωπούμε. Σώπα, μη μιλάς, θα μπλέξεις. Σώπα, άστα αυτά, σώπα, δε φοβάσαι; Σώπα, εσύ θα μπεις μπροστά; Σώπα, σώπα, σώπα, σώπα..
Κάποια στιγμή, κάποια φάση, πρέπει να πατήσουμε πόδι. ΟΛΟΙ μας. Να χτυπήσουμε το χέρι στο τραπέζι, και να ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ. Ειδικά όσον αφορά την πρέζα... Ακομα και το μαύρο. Ξύλο ρε. Γ.... και πρόστιμο!
Υ.Γ1: Κύριε Λάκη μας, μη λέτε πολλά πολλά όσον αφορά τα ναρκωτικά. Ντροπή...
Υ.Γ2: Κύριοι σωτήρες, αν είστε τόσο μάγκες, ήρωες και σωτήρες, πάρτε και εσείς ένα τουφεκάκι και πηγαίντε μαζί με τα ΕΚΑΜ έτσι αγόγγυστα και άνετα να παίξετε τη ζωή σας κορώνα γράμματα για 1000 ευρουλάκια. Ναι ναι ξέρω, πάμε όλοι μαζί να σκοτωθείτε είναι το σύνθημα. Ψόφα εσύ, και μεις θα σε κάνουμε έναν ήρωα, άλλο πράμα..

Wednesday, November 07, 2007

Μια μικρή έκπληξη...

Αν είσαι από 25 και πάνω, στάνταρ θα συγκινηθείς με αυτό εδώ
Να ναι καλά ο άνθρωπος...
Υ.Γ: Πονάω!

Monday, November 05, 2007

Γκρίνια

Τελικά έχουμε γίνει τελείως Μπανανία. Η Ουγκάντα μπροστά μας πρέπει να είναι ένας μελλοντικός παράδεισος.
Ζούμε σε μια χώρα που οι ανίκανοι κλαίγονται για μια χιλιοστή ευκαιρία να αποδείξουν την ανικανότητά τους (και τους τη δίνουμε), οι χαζοί γκαρίζουν για το δικαίωμά τους στην άφατη χαζομάρα (και τους αφήνουμε να μας κουμαντάρουν) και οι διεφθαρμένοι έχουν γίνει ελεγκτές και δικαστές της δικής μας τιμιότητας, κρατώντας με το ένα χέρι τους τηλεοπτικούς ζυγούς της Θέμιδας, και με το άλλο ενα μάτσο 500ευρα. Ζούμε σε μια χώρα που ο κόσμος καθημερινά βρωμίζει το μυαλό του με σκουπίδια παντός είδους, αλλά γουστάρει. Ούτε μύγες να ήμασταν, τόση αγάπη για τα σκουπίδια. Σα χάνοι ακούμε τηλεδικαστές, τηλεεκδικητές, τηλεπαπάδες, τηλεσωτήρες και τηλεδικηγόρους να κουνάνε δάχτυλα γεμάτοι έπαρση και ιερή αγανάκτηση. Λαοπλάνοι καθηγητές κοινωνικής ευαισθησίας απο μπρός, απατεώνες, μιζαδόροι, εκβιαστές και ψιλοπρεζάκια απο πίσω.
Σα ζώα βλέπουμε πολιτικάντηδες καριέρας να εκμεταλλεύονται το οικογενειακό τους όνομα για να πάνε μπροστά, ενώ οι περισσότεροι δεν έχουν τα εχέγγυα και την κυβερνητική ικανότητα ούτε για ανθυπομούτσοι σχεδίας με ναυαγούς. Βλέπουμε ψευτοεπαναστάτες να εξαργυρώνουν αισχρά τους τίμιους αγώνες τους στους δρόμους, ψευτοσυνδικαλιστές και ψευτοεργατοπατέρες να κραυγάζουν για να αποζημιωθούν για χρόνια απραγίας και ξυσίματος. Βλέπουμε ψευτοδεξιούς και ψευτοαριστερούς να αρπάζονται σαν τα κοκόρια για το ποιος είναι πιο έλληνας και ποιος αγαπάει τη χώρα του περισσότερο. Βλέπουμε υποψήφιους πρωθυπουργούς να λένε "ε, νταξ κλέψαν και πλούτισαν μερικοι απο μας, αλλά ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ?" και δεν ρίχνουμε καμιά φάπα. Ούτε καν κανά σάπιο λάχανο.
Σα πρεζάκια αράζουμε στους καναπέδες μας και στα πισιά μας και χαζεύουμε έναν κόσμο που στην τελική όσο και να μας αφυπνίσει, πάλι χαζοί θα παραμείνουμε. Γιατί ο εφησυχασμός είναι πιο εύκολος και λιγότερο επώδυνος απο την πνευματική προσπάθεια. Γιατί ευκολότερα κλείνεις τα ματάκια σου και κοιμάσαι. Είναι πιο άνετο. Και στο κάτω κάτω, είναι πολύ πιο γαμάτο να κοιτάξεις τον εαυτό σου παρά όλους τους γύρω. Δε λέω για καμιά επανάσταση, γιατί δεν είμαστε για τέτοια. Απλα ρε να ξυπνήσουμε λίιιιγο. Να είμαστε λίγο περισσότερο ενεργοί. Δε χρειάζεται να πάρουμε κανα τουφέκι, να ζωστούμε φυσεκλίκια και να το παίξουμε Δημήτρης Παπαμιχαήλ στον Παπαφλέσσα. Λίγο να νοιαστούμε για το περιβάλλον μας, την κοινωνία μας, τον δίπλα.
Το κακό με τη γενιά μας είναι ότι πλέον οι περισσότεροι πιστεύουμε οτι είναι αργά. Οτι δε γίνεται να κάνουμε και τίποτα. Και επιπλέον έχουμε οι περισσότεροι (εκτός από αυτούς τους τυχερούς που δουλεύουν λιγο απο χόμπι επειδή ο μπαμπάς δεν ξέρει τι έχει, και το μεγαλύτερό τους πρόβλημα είναι αν το ψυγείο θα είναι 33 ή 35 κυβικών ποδών) καθημερινά και συνεχή ζόρια, τα οποία μας αποσπούν απο επαναστάσεις. Όχι γιατί δε νοιαζόμαστε, αλλά γιατί δεν προλαβαίνουμε πια. Και γιατί γίναμε όλοι καριερίστες. Βασικά ναι, άμα παίρνω 3 χιλιαρικάκια το μήνα, δε χέστηκα κιόλας για να αλλάξω και πολλά, είναι στάνταρ αυτό. Αλλά ρε γαμώτο μερικές στιγμές σε πιάνουν τύψεις, είτε βγάζεις είτε δε βγάζεις.
Βασικά, βαρέθηκα πια να ζητωκραυγάζουμε τους ανίκανους, τους κομπλεξικούς, τους μέτριους, τους απατεώνες και τους φανφαρόνους. Τουλάχιστον ΑΥΤΟΥΣ πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να τους κάνουμε πέρα..
5 Νοεμβρίου ε.....

Sunday, November 04, 2007

Η Κυριακή

είναι η καλύτερη μέρα για να αισθάνεσαι ένοχος και να απεχθάνεσαι τα μούτρα σου..

Saturday, November 03, 2007

Νοσταλγία - 10 χρόνια πρίν

Σωτήριον έτος 1997. Θεσσαλονίκη. Ο υποφαινόμενος είναι κάμποσα κιλά πιο αδύνατος, έχει μαλλούρα (περιποιημένη όμως), και για να φορέσει ρούχα με χρώμα εντονότερο του γκρί πρέπει να είναι εθνική εορτή. Νταξ παίζει και ένα πρασινοκάτι πουλόβερ που έχει βουτήξει απο τον πατέρα.
Μια ωραία πρωϊα σκάει μύτη ο Λύσανδρος, και ανακοινώνει οτι θα πάμε εκδρομή. Στο Πήλιο και συγκεκριμένα στην Πορταριά. Μέσα από τη καφεδίστικη ραστώνη και τους καπνούς των τσιγάρων, χειροκροτούμε όλοι παθιασμένα γιατί
α. μας έχει πιάσει μια σχετική βαρεμάρα,
β. γουστάρουμε τα τσίπουρα και
γ.Είναι περίοδος ξεραϊλας και στις εκδρομές γνωρίζεις καινούριο κόσμο.
Βγαίνουν οι αφίσες, στις οποίες ο σπόνσορας (ένα πολύ γνωστό πανεπιστημιακό φροντιστήριο της Θεσσαλονίκης-δε θυμάμαι ονομα γαμώτο), έχει προσθέσει 2 αττάκες. Μια ποιητική και μια χαζομάρα. "H Πορταριά είναι μια ζωγραφιά, ακόμα και σήμερα" και "Θα είναι και η Λίζα". Λίζα δεν είχαμε, αποκτήσαμε όμως.. θα εξηγηθώ..
Απο ό,τι φαίνεται είχε πέσει μεγάλη βαρεμάρα στη ΦΜΣ, και τίγκαρε η λίστα σε dt. Μαζευτήκαμε μαθηματικοί και βιολόγοι κυρίως με κάτι σκόρπιους φυσικούς για μεζέ.
Μπαίνουν όλοι στο πούλμαν μια ωραία πρωϊα, με την τσίμπλα στο μάτι. Μπαίνω και εγώ απο τους τελευταίους, ο Λύσανδρος μίλαγε στο μικρόφωνο και εξηγούσε 5 πράγματα, και με το που σκάω μύτη, δένοντας την κοτσίδα εκείνη την ώρα, ακούγεται ένα "Nα! Αυτός!". ΤΙ ΕΓΩ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Ακόμα δεν έκανα κάτι. H απάντηση ήταν αποστομωτική. "Αυτός είναι η Λίζα!" . Λέω σε συνομωτικά δυνατή φωνή στο Λύσανδρο "Να σου πω, αμα με βγάλετε Λίζα, ποιές λές να είναι οι πιθανότητες να πιάσω κανα κώλο γυναικείο;". Η απάντηση ήταν ξανά αποστομωτική "Φιλαράκι, δε ξέρω. Χρωστάω και εγώ Πιθανότητες."..
Τεσπα, μετά απο λίγο το ξεπεράσααμε αυτό με τη Λίζα, καθότι αποφασίσαν πως με το παλτό μου, την ομίχλη και τον πλάτανο, τους έκανα περισσότερο για Αρτέμης Μάτσας σε ταινία με Γερμανούς. Σε μεγάλη εκτίμηση με είχαν. Από Λίζα σε χαφιέ..και να φανταστείτε οτι πάντα τους έδινα θέματα αμα θέλαν να γράψουν κάτι..
Τέλος πάντων. Πάμε στην Πορταριά, όλα ωραία και καλά. Η εκδρομή είχε τρομερό έμψυχο υλικό, και απο IQ και απο ποιότητα γκομενακίων. Απο τους 50κάτι, οι 40κάτι γίναμε σχεδόν μια παρέα. Αχταρμάς. Πολύ γέλιο με το καλημέρα. Βέβαια υπήρχαν και οι γνωστοί καραγκιοζαραίοι, και ειδικά ένας ο οποίος κέρδισε τον τίτλο "ο σπασαρχίδας και η παρέα του", γιατί γκρίνιαζε συνεχώς και άνευ λόγου. Νταξ δεν τους αποφεύγεις κάτι τέτοιους ποτε.
Και φτάνει το βράδυ. Αποφασίζουμε να πάμε σε μπαράκι κοντά στο ξενοδοχείο.Σε ποδαράτη απόσταση. Ξέραμε γιατί.. Ή μάλλον ψιλιαζόμασταν αλλά δεν ξέραμε τίποτα.
Σκάμε στο μαγαζάκι και αρχίζει να ρέει ο χρυσοκίτρινος χρυσός. Βέβαια έμοιαζε γευστικά πιο πολύ με τον μαύρο χρυσό. Σε σημείο που ό,τι και να έπαιρνες δεν είχε διαφορά. Όπως καταλαβαίνετε έχουν χαλαρώσει τα ήθη αρκετά. Είμαστε όλοι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Ακόμα και εγώ, που σε εκείνη τη φάση ήμουν σε περίοδο τραγικής έλλειψης αυτοπεποίθησης και κουράγιου, είχα μπαγλαρώσει μια βιολόγα σε μια γωνία και νόμιζα οτι την έψηνα. Ξαφνικά μας κερνάνε σφηνάκια απο το μαγαζί. Αυτό που ήταν μέσα, ήταν μαύρο. Μαύρη μοίρα που μας πλάκωσε. Μετά την κατανάλωσή τους, άρχισε ο κόσμος να πετάει. Είμαι καθιστός με τη βιολόγα και της λέω Κύριος οίδε τι παπαριές, όταν έχουμε πρώτη αποχώρηση το Δημήτρη, τον οποίο τον κουβαλάνε 4 λόγω όγκου. Ο Δημήτρης ευγενέστατος, και εντελώς μα εντελώς αλλοιθωρισμένος, μου λέει "Kαληνύχτα και καλή τύχη με το γκομενάκι, καλό φαίνεται". Εκεί κατάπια λίγο τη γλώσσα μου αλλά δε γαμείς, και αυτή είχε πιεί, γέλασε κιόλας. Εντός 10λέπτου έχει επέλθει χάος. Το μισό μαγαζί κουβαλάει το άλλο μισό. Εγώ ακούνητος. Έχω βάλει στόχο και δε λέω να τα παρατήσω αν δε φάω πόρτα ή χαϊδέψω μπουτάκι.
Αλλά ο Γκαντέμης δεν σώζεται από πουθενά. Σκάει Λουκάς και μου ανακοινώνει οτι στην τουαλέτα είναι ο Κυριάκος και ο Γιάννης και πρέπει να πάω σιγά σιγά να αρχίσουμε να τους κουβαλάμε (κατά περίεργο τρόπο ήμουν σχεδόν ξενέρωτος οποτε την πάλευα μια χαρά). Βρίζοντας Θεούς και Δαίμονες εσωτερικά, αλλά εξωτερικώς μη μπορώντας να δείξω τέτοια αγένεια προς τους φίλους μου μπροστά στο κοριτσούδι, πάω να μαζέψω Κυριάκο. Μπαίνοντας στην τουαλέτα, βρίσκω ένα πτώμα να κρατιέται ισα ίσα όρθιο. Ο Γιάννης. Ο οποίος μου λέει σοβαρά : "Ρι μιλίκι, να προχιέκχεις τον Γκυριάκο γιατί την έχει ακούχει άχημα"
Γονατίζοντας απο τα γέλια, αρπάω Κυριάκο παραμάσχαλα και βγαίνω στο δρόμο. Στον πεζόδρομο της Πορταριάς ελάμβανε χώρα ένας ιδιότυπος αγώνας. Μεθυσμένοι τύποι με 2-3 βαστάζους ο καθένας, αγωνιζόντουσαν ποιος θα φτάσει πρώτος στο ξενοδοχείο. Έκανα καναδυό προσπεράσεις, μέχρι που φτάσαμε στην ομάδα του Λύσανδρου που είχε μπει στα pits. Του κρατάνε το κεφάλι, και τον ρωτάει κάποιος "Λύσανδρε να σου αφήσω το κεφάλι;" και ο Λύς απαντάει : "Είχαι μαλάκαχ ρε; θα πέχει".
Με τα πολλά φτάνουμε ολες οι ομάδες στο ξενοδοχείο και το κύπελο το πήρε ο Μήτσος, αλλά επειδή ξεκίνησε νωρίτερα. Πετάμε τα πτώματα στα κρεβάτια τους και οι επιζώντες μαζευόμαστε στο σαλονάκι να αράξουμε στο τζάκι να κοροϊδέψουμε τον κόσμο. Πρώτος χαμένος της βραδιάς ανακηρύσσεται ο Κυριάκος, που άφησε τα εγκόσμια πάνω ακριβώς που θα του καθόταν μια τύπισσα. Η οποία ξενέρωσε προφανώς που ο μαλέκος ψόφησε πάνω που ήταν έτοιμη και πρόθυμη και εντός δεκαλέπτου απο την επιστροφή της κάποιον άρπαξε τυχαία και βόγκαγε το σύμπαν. Και το δωμάτιό της ήταν και δίπλα στου κακομοίρη του Κ.
Δεύτερο θύμα, ποιος άλλος, εγώ. Που όλο το βράδυ νόμιζα ότι έψηνα την άλλη, αλλά αυτή μου μίλαγε γιατί γούσταρε το Χρήστο. Ξεφτάϊλα. Τεσπά, η πρώτη ήταν που δε με γούσταρε ή η τελευταία..;
Μετά από λίγα γέλια, αποφασίζουμε δυό άτομα να πάμε να τσεκάρουμε τα πτώματα αν είναι καλά, και να βουτήξουμε την κάμερα του Λύσανδρου για να τους τραβήξουμε. Μπαίνουμε στο πρώτο δωμάτιο, άφαντος ο ένοικος. Ρε που ναι ο Γιάννης, ρε που ναι ο Γιάννης.. τελικά ανεκαλύφθη στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι. Πάει αυτός. Πάμε στο Λύσανδρο, που έχει ξεραθεί και ροχαλίζει σαν την αμαξοστοιχία 505 Αθήνα-Λιανοκλάδι-Πόγραδετς. Ωραία, αλλά που ναι η κάμερα. Ψάχνουμε απο δω, ψάχνουμε απο κει..πουθενά. Ο αλήτης μέσα στη σούρα του την ψιλιάστηκε και την έκρυψε για να μη τη βρούμε!!!!!Ρισπέκτ!
Και φτάνουμε στο κλου της βραδιάς, και ίσως της εκδρομής. Πάμε Κυριάκο. Κυριάκος άφαντος. Πουθενά στο δωμάτιο. Μέχρι και στο μπαλκόνι ψάξαμε. Τρομάξαμε μην έχει πάει και σαβουριάστηκε πουθενά, ή μη χειρότερα, μπούκαρε στη διπλανή και ζήτησε τα ρέστα που δεν την κανόνιζε αυτός. Μπα, η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία. Ο Κυριάκος ανεκαλύφθη μέσα στη ντουλάπα σε στάση χριζόμενου ιππότη. Έψαχνε την τουαλέτα. Είδε πόρτα και μπήκε. Μέσα στο σκοτάδι έψαχνε τη λεκάνη αλλά δεν την έβρισκε. Αφού συρθήκαμε στα πατώματα απο τα γέλια, τον βγάλαμε, του βγάλαμε και το παρατσούκλι Batman και τον στείλαμε στην τουαλέτα. Παραδόξως δεν ήθελε να κάνει το προφανές, αλλά να μιλήσει σε κάποιον. Και την παίρνει αγκαλιά που λέτε και αρχίζει να της λέει όλα τα προβλήματά του. Οτι δεν έχει περάσει διαφορική γεωμετρία, ότι τοπολογία είχε σκιστεί στο διάβασμα και κόπηκε, οτι τον χώρισε η τάδε για να πάει με τον τάδε χλιμιτζουρα, κάτι "πατέρα ζαλίζομαι" κλπ... Ρε να μην έχεις μια κάμερα εκεί πέρα. Θα είχαμε γίνει πλούσιοι
Πωπω τεράστιο έγινε το ποστάκι.. Το κόβω εδώ γιατί έτσι και αλλιώς την επόμενη μέρα εκτός απο ένα ψιλογελάκι στο "Blaze" στο Βόλο, δεν είχαμε κανα περίεργο και ασυνήθιστο επεισόδιο..
Ωραίες φάσεις ρε. Πολύ γέλιο. Ωραίες εποχές. Ακριβώς 10 χρόνια πρίν......

Friday, November 02, 2007

Μπράβο! Ανακαλύψατε τον τροχό!

Εχτές βράδυ είχε ο γνωστός τηλεσωτήρας εκπομπή για τη σαπίλα της "Showbiz". Το ότι γίνεται εκπομπή με τέτοιο θέμα είναι εξ'ορισμού οξύμωρο, παράλογο και εκ βάθρων γελοίο.
Δε μπορώ να πω,το θέμα είναι πιασάρικο, είναι της μοδός και είναι και χοτ που θα έλεγαν κάποιοι ελληνομαθείς κήνσορες της δημοσιογραφίας. Γιατί έπιασαν κάτι μοντέλα απο δω, κάτι νταβάδες απο κει, κάτι μάνατζερ (κυριολεκτικά μάνατζερ των οπισθίων όμως..), ε σου λέει, εδώ έχει ψωμί, και το παντεσπάνι το βαρεθήκαμε-συγγνώμη κυρία Αντουανέτα μας- .
Οπότε σου λέει, ο έγκριτος ο δημοσιογράφος ο σωστός, πρέπει να είναι μάχιμος. Στις επάλξεις. Να υπερασπίζεται την αλήθεια από το μοναχικό του μετερίζι, ασχέτως αν η πείνα τον θερίζει. Γιατί ως γνωστόν όλοι αυτοί ψιλοπεινάνε κιόλας. Τον βλέπω τον Σωτήρα με αυτά τα χρέπια που φοράει και μου ρχεται να τον καλέσω να τον κεράσω κανα κιλό παϊδάκια να λιγδώσει το αντεράκι του. Αλλά πως θα περάσεις ως παιδί του λαού, έστω και γιαλαντζί, άμα δε φοράς το ίδιο σακάκι 23 χρόνια και 54 ημέρες; Τέλος πάντων δεν ειναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα είναι η υποκριτικής υφής εκπομπή για την υποκρισία σε ένα συνάφι που όλοι μας, εκτός αν έχουμε να βγούμε απο το σπίτι μας από τότε που αποκεφαλίσανε τον Μπρέιβχαρτ, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι : α. Οι περισσότεροι τον λαμβάνουν (δικαίωμά τους, δε λέω, αλλά μη μας το παίζει μετά και Όσιος Ονούφριος). Το κακό είναι οτι τον λαμβάνουν με ανταλλάγματα επαγγελματικής αποκατάστασης, πράγμα για το οποίο αν ήμασταν στην εποχή του Καϊάφα, δε θα είχε μείνει σώβρακο όρθιο χτες στην εκπομπή. Εξεπλάγησαν κιόλας τα αλάνια, και προφανώς δεν το πολυδέχτηκαν.
β.Γίνεται ΤΗΣ ΠΡΕΖΑΣ το κάγκελο. Από απλά χορταρικά μέχρι τις σιχαμερές σκόνες τους, αυτή η ψευτοκοινωνία των νεόπλουτων σελέμπριτι bon-viveur, στραφταλίζει από την κορφή ως τα νύχια με μια ωραία, θελκτική αλλά θανατηφόρα κρυσταλλική λάμψη. Και πάλι, οι περισσότεροι, ναι κάτι είχαν ακούσει μωρέ, σε ένα πάρτυ μια φορά στο εξωτερικό είχαν μυρίσει και χασίς απο μακριά. Ο άλλος ναι γνωρίζει οτι κάτι παίζει αλλά εντάξει μωρέ, δεν είναι τραγικό και δεν συμβαίνει και συχνά. Ο άλλος, έλεγε ξεδιάντροπα, και δε σηκώθηκε κανείς να τον φτύσει κατάμουτρα, ούτε ο ίδιος ο τηλεσωτήρας φυσικά, ότι φίλοι του και γνωστοί του έχαιραν της κάλυψής του και της ψευδομαρτυρίας του σε δικαστήρια κατηγορούμενοι για εμπορία και διακίνηση ναρκωτικών. Το είπε αυτό γελώντας αυτάρεσκα και ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΥΣΤΗΣ δε σηκώθηκε να πει τίποτα. Κανένας δημοσιοσωτήρας δεν εξηνέστη, κανένας δεν έχει τα κότσια να του ρίξει μια κουτουλιά εκεί μέσα και να σηκωθεί να φύγει. Αλλά κύριοι σωτήρες μας, ινστρούχτορες της ηθικής, τιμητές της πραγματικότητάς μας, δικαστές, ένορκοι και δήμιοι, ξέρω.. Ξέεερω. Με τα ναρκωτικάκια δεν παίζεις. Δεν κάνεις αστειάκια. Γιατί αυτοί ούτε πολιτικούς φοβούνται, ούτε αστυνομίες, ούτε δημοσιογραφάρες που ελέγχουν την κοινωνία μας. Αυτοί ούτε θα διαμαρτυρηθούν, ούτε θα πάρουν τηλεφωνάκι να κάνουν καμιά "παρέμβαση" του κώλου στον αέρα. Αυτοί απαντάνε αμέσως με χαντάκι, ρεματιά, ύπτιο 50 μέτρα με τσιμέντο στα πόδια , και τέτοια. Οπότε ας λέει ο πουστόγερας οτι κάλυπτε εμπόρους ναρκωτικών. Ποιος θα τον ακουμπήσει και ποιος θα τον ελέγξει. Άμα είχε κανα αυθαίρετο σε καμιά ρεματιά, ε εκεί θα τον ξεφτιλίζαν. Τώρα που κάλυπτε εμπόρους πρέζας που σκοτώνουν τα παιδάκια του κοσμάκη, ε εντάξει, δεν έγινε και τίποτα ρε αδερφέ.. Ας μην έπαιρναν στο κάτω κάτω και αυτά τα σκασμένα. Και τα κοριτσάκια που θέλουν να γίνουν μοντέλα τι κακό θέλουν; Λεφτά, μια καλή ζωή και έναν πλούσιο γαμπρό που τα κονομάει απο τον πατέρα του. Τι να τους κάνουν τους επιστήμονες, σωστά. Αλλά με τον πλούσιο γαμπρό και τις φωτογραφίσεις, πάει και η κόκα και οι παρτούζες, γιατί εκεί στις καλές κοινωνίες είναι ανοιχτόμυαλοι και προοδευτικοί.
Ήταν τραγικά εκνευριστικό όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου, του και καλά "εγώ τα λέω όλα φάτσα φόρα γιατί είμαι δημοσιογράφος με καλαμπαλίκια". Αλλά ρε φιλαράκι, να ρωτήσω κάτι και εγώ ο απλός, καθημερινός, γυφτοπολίτης του οποίου τα δικαιώματα είναι ανύπαρκτα, ειδικά όσον αφορά τους δημοσιογράφους : Κανα ονοματάκι γιατί δεν είπες; Όχι γιατί συνήθως λες.. Όχι λεεες.. ΚΡΑΖΕΙΣ. Φωνάζεις και κουνάς το δαχτυλάκι σου. Και αλλοίμονο αν πάει κανείς να δικαιολογηθεί. Του παίρνεις το κεφάλι. Βέβαια με τόσο χρόνο που παίρνει να γίνει μια δίκη, ποιος τους χρειάζεται τους δικηγόρους και τους δικαστές ε; οποτε τους δικάζεις εσύ συνήθως. Αλλά χτες ρε φιλαράκι δεν άκουσα να βγείς να πεις κανα
"Σε πάρτυ πριν δύο εβδομάδες ο γνωστός δημοσιογράφος Λεύκιππος Ασπρόσκονης έφερε 40 γραμμάρια κόκα και την κάναν όλοι μαζί. Στην παρέα των κοκάκηδων ήταν ο τάδε (λαοφιλής και πετυχημένος σατυρικός ηθοποιός), ο τάδε (τραγουδιστής που κάθε βράδυ γινεται χαμός στο μαγαζί του), ο τάδε (πολιτικος-γιατρός-δικηγόρος) κλπ κλπ. Μετά έκαναν παρτούζα και πήδηξαν τη γυναίκα του Αντρέα Κουφάλογλου, τη Μιμή Τακαταπίνη, που είναι γνωστή θεούσα, υπόδειγμα μάνας κλπ, πήδηξαν τον ίδιο τον Κουφάλογλου (άλλος γνωστός αρχιερέας του πολέμου ενάντια στη διαφθορά και γνωστός καλλιτέχνης-επιστήμων-επιχειρηματίας). Τη σκηνή τράβαγε βίντεο ο μεγάλοδημοσιογράφος Νίκος Ολατασφάζι ενώ του κανε στοματικό έρωτα ο αφεντικός του, από πίσω του η όμορφη μεγαλοδημοσιογράφος γυναίκα του, Όπρα Θελουναγίνου του χωνε εναν πυροσβεστήρα, ενώ αυτή την έπαιρνε ο μολοσσός Μπόμπ. Το κέφι κορυφώθηκε δε, όταν έσκασε δεύτερη παρτίδα κόκας και τη σνιφάραμε όλοι μαζί από τα ανοιχτά σκέλια της Μίκη Ξεκωλιάρας, γνωστού μοντέλου που παρουσιάζεται σε γνωστή εκπομπή φίλου μου. Ο οποίος εκείνη την ώρα έγλειφε βιάγκρα και έκσταση από κάπου που δε μπορώ να σας πω γιατι θα μου κάνει μήνυση το ΕΣΡ"
Όλοι δεν ήξεραν ενα πράμα. Ή μάλλον, όοολοι ήξεραν αλλα ήταν με χαμογελάκια και υποννοούμενα "αχ καλέ άμα ανοίξω εγώ το στοματάκι μου θα κάψω κόσμο". Ανοιξέ το ρε κοπριά της κοινωνίας, να πάει κανας πρεζέμπορος μέσα..
Αλλά για αυτό τους σιχαίνομαι συλλήβδην όλους αυτούς. Γιατί είναι τόσο παράσιτα, που έχουν ξεχάσει τον παρασιτισμό τους. Τον φχαριστιούνται και τον γουστάρουν. Και σε κοροϊδεύουν απο πάνω. Με ειρωνικό χαμόγελο σου λένε ένα "αχ καλέ ξέρω, βιβλίο θα γράψω". Αλλα βιβλίο δε γράφουν. Είναι απασχολημένοι να καλύπτουν τους φίλους τους τους πρεζάκηδες και τους πρεζέμπορους, που τους πιάνουν στα πράσα μέσα στα κοτεράκια τους, και μετά βγαίνουν όοοοολοι αυτοί που καταδικάζουν την πρέζα, να τους καλύψουν και να λένε οτι ήταν τυχαίο.
Έξω από τη χώρα μου ρε σκουλήκια. Βρωμάει ο τόπος από τη λίγδα σας.
Απαιτώ λιγότερη διαφθορά!

Ή έστω, περισσότερες ευκαιρίες να συμμετέχω.. :P

Wednesday, October 31, 2007

Άσχημα όνειρα

Δεν μας έφτανε ο ξύπνιος μας, μας έσκασε πρόβλημα και στον ύπνο μας. Εκτός του ότι έχω γίνει βρυκόλακας και δεν κλείνει το μάτι αν δε γκαρίξει κοκόρι (που να γίνουν όλα κοκ ο βάν :P), και όταν ξεραίνομαι επιτέλους, να σου τα καλά τα μαντάτα. Προσέχτε τώρα τι διάολο βλέπω τελευταία (τα γράφω αμέσως πριν τα ξεχάσω...) :
1. Το all time classic, ο πλέον συνήθης εφιάλτης μου εδώ και χρόνια.Τόσο οικείος πλέον που δε μου κάνει και τρελλή εντύπωση : Είμαι λέει σε ένα κεντρικό δρόμο της Αθήνας, πιθανότατα μπροστά απο την Εθνική βιβλιοθήκη.Καταμεσής του δρόμου, γονατιστός και μια γυναίκα ψυχορραγεί στα χέρια μου. Άλλες φορές έχει πρόσωπο,άλλες όχι. Πάντα όμως από τα μάτια της τρέχουν δάκρυα απο αίμα. (Απο κει βγήκε και αυτή η γαμάτη εικόνα που μου φτιαξε ενα παλλικάρι στο deviantart). Εγώ και καλά δε μπορώ να κάνω τίποτα απλά την κρατάω και την κοιτάω. Τη στιγμή που φεύγει, σηκώνω τα μάτια και απέναντί μας, ενώ ολος ο κόσμος κινείται τρέχοντας, είναι ένας τύπος ψηλός, ξερακιανός, με γαμψή μύτη.Μας κοιτάει έντονα. Τη στιγμή που ξυπνάω ανοιγοκλείνει τα μάτια του. Αλλά δεν έχει κανονικά βλέφαρα.Ανοιγοκλείνουν στο πλάϊ. Καλό ε;
2.Φρέσκο,πρόσφατο: Είμαι σε ένα πράγμα σαν αίθουσα δικαστηρίου. Βαριά χαλιά γύρω γύρω, και ενας κύκλος απο καρέκλες. Πάνω τους κάθονται άτομα των οποίων δε μπορώ να δω το πρόσωπο.Είναι όλοι ντυμένοι με μια περίεργη μαύρη τήβεννο, χρυσοποίκιλτη στα άκρα.Το κεντρικό πρόσωπο μπορώ να το δω. Έχει ένα πολύ συγκεκριμένο και γνωστό μου πρόσωπο. Με κοιτάει με λύπη,και συνεδριάζει με τους άλλους. Εγώ είμαι κάτι σαν δεμένος αλλά δε μπορώ να δω δεσμά. Το κεντρικό πρόσωπο με κοιτάζει για λίγο, κάνει ένα νεύμα με το πρόσωπο και καποιος με παίρνει.Στην αυλή που με βγάζουν δεν υπάρχει ψυχή. Είναι μια τεράστια,πλακόστρωτη αυλή χωρίς ίχνος ανθρώπου.Με αφήνουν εκεί. Ξυπνάω όταν ο ήλιος αλλάζει ξαφνικά χρώμα
3.Και άλλο φρέσκο :Είμαι λέει σε ένα νησί, πάνω σε μια γκρεμίλα.Απο κάτω θάλασσα,ήλιος και τα λοιπά γνωστά. Φοβερό τοπίο.Κάθομαι και καπνιζω; τρώω; κάτι τέτοιο συμβαίνει.Ξαφνικά μου πέφτει ένα δόντι.Τελικά πέφτουν και άλλα..ο,τι ναναι
4.Τελευταίο για σήμερα : Είμαι στην όχθη μιας λίμνης. Ολα καλά είναι αλλά ξαφνικά λες και μαυρίζει ο κόσμος. Η λίμνη ανταριάζει και σκάνε κύματα. Βλέπω ψόφια ψάρια κλπ.Αρχίζει μια τρελλή βροχή. Μέσα από τη λίμνη βγαίνει ένα άτομο.Έχω την εντύπωση ότι είναι ζωντανο και οχι κανα φάντασμα ή κάτι τέτοιο.Κάτι παέι να μου πεί αλλά δε μπορεί. Οταν με αγγίζει όμως, εμφανίζονται "ρωγμές" στον αέρα.Σα να σχίζεται ο χώρος.Μου λέει "μείνε" και εκεί απάνω ξυπνάω...
Έχω και κάτι ακατάλληλα που δε μπορώ να γράψω. :P Αλλά δεν τελειώνουν καλά ούτε αυτά:P

Tuesday, October 30, 2007

Μπλογκοπαίχνιδο

Εκβίασα το Πατσιούρι να με καλέσει σε μπλογκοπαίχνιδο και ιδού τα αποτελέσματα : Το θέμα είναι "5 αγαπημένα πράγματα" :
1.Το βιβλίο με τους στίχους: Ένα κλασσικό τετράδιο "Μέλισσα",με το εξώφυλλο διακοσμημένο με διάφορα γκοθικ πράματα και τον τίτλο "Dreamkeeper", παρατσούκλι που είχα στα 15 μου. Εκεί μέσα υπάρχει το απαύγασμα του γέλιου, της χαρας, της πίκρας και της απογοήτευσης απο τότε που άρχισα να γράφω. Τα περισσότερα είναι για γέλια αλλά μερικά αρέσουν ακόμα
2.Το παλιό μου ημερολόγιο :Θέλει και ανάλυση; εκεί να δείς τι γράφει...σταματα κάπου στο 96, στο τέλος του πρώτου έτους στη σχολή. Έχει μέσα πράγματα που δεν τα έλεγα ούτε στον εαυτό μου φωναχτά..
3.Ένα άλμπουμ με φωτογραφίες : Ξεκινά απο την 6η Δημοτικού και φτάνει μεχρι το Λύκειο.Εχει μέσα μεγάλα ξεφτιλίκια και τραγικές στιγμές. Έχει στην τελευταία σελίδα μια υπέροχη φωτογραφία, με εμένα και τον πρώτο μεγάλο έρωτα.2 παιδάκια. Το ένα άσχημο, με ακμή, πατομπούκαλα και μπλούζα Guns n roses, το άλλο ενα γλυκύτατο κοριτσάκι...(τι μου χε βρει ρε διάολε..)Αμα το χάσω ποτε θα φρικάρω
4.Η κιθάρα μου. Μια Alhambra 3c, αγορασμένη το 85.Εχει πιτσικάρει πλέον ο καβαλάρης και δεν είναι για πολύ παίξιμο, αλλά είναι μουσειακό κομμάτι. Κουβαλάει πλέον 22 χρόνια μουσικής πάνω της. Με αυτήν έλιωνα όταν χαιρομουν, με αυτήν όταν στεναχωριόμουν. Παράτησα τα μαθήματα ένα χρόνο πριν το πτυχίο γιατί έφυγε απο τη ζωή ο δάσκαλός μου. Από τότε όποτε την πιάνω, υπάρχει μια ιδιαίτερη φόρτιση...
5. Το νεκροτάμπελο του στρατού. Δεν το χω εγώ μεν, το χάρισα λιγο πρίν απολυθώ. Και αυτό πολύ ιδιαίτερο κομμάτι. Σου ρχεται λίγο κάπως να ξέρεις οτι αν τύχαινε κάτι ποτε, αυτό ήταν απο τα πράγματα που θα παίρναν οι δικοί σου..Είναι σε καλά χέρια
καλώ να απαντήσει ο σύντροφος Zaphod!!!

Ευαισθησίες

Μπορεί ενίοτε να είμαι το πιό αναίσθητο κάθαρμα που υπάρχει, αλλά μερικές φορές γονατίζεις με κάτι τέτοιο..

As soon as you're born they make you feel small
By giving you no time instead of it all
Till the pain is so big you feel nothing at all
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

They hurt you at home and they hit you at school
They hate you if you're clever and they despise a fool
Till you're so ------- crazy you can't follow their rules
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

When they've tortured and scared you for twenty odd years
Then they expect you to pick a career
When you can't really function you're so full of fear
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

Keep you doped with religion and sex and TV
And you think you're so clever and classless and free
But you're still ------- peasants as far as I can see
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

There's room at the top they are telling you still
But first you must learn how to smile as you kill
If you want to be like all the folks on the hill
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

If you want to be a hero well just follow me
If you want to be a hero well just follow me

Friday, October 26, 2007

Αναπηρία V


(Φτου μου, είμαι πολύ ωραίο άντρα...)
Ναι ρε εγώ είμαι απο πάνω!!
Καλώς τα δέχτηκα...
Πάω σήμερα στο διαγνωστικό κέντρο να πάρω τα αποτελέσματα.
Μπαίνω στο γραφείο, ήταν μια γιατρίνα,ε πάνω κάτω στην ηλικία μου, ωραία κοπέλα δε μπορώ να πω. Γεια σας λέω, ήρθα. Βγάζει τον εγκέφαλο και τον αυχένα μου, τα κοιτάει,δε λέει τίποτα. Βγάζει μια μπουκάλα Τζακ, και ένα πούρο. Πιές μου λέει. Μετά γδύνεται, μου σκάει ένα τρελλό φιλί, και τα υπόλοιπα είναι προφανή.
"Γιατρέ μου", λέω "καλά όλα αυτά, αλλά μήπως πρέπει να ανησυχήσω;"
"Κοίτα να δείς, έχω να σου δώσω μια συμβουλή : Πούλα ό,τι έχεις και δεν έχεις, κράτα μια βαλίτσα ρούχα μόνο. Αποχαιρέτισε τους γνωστούς, και ξεκίνα να γυρνάς τον κόσμο. Πιές, πάρε κόκα, κάνε σεξ και πέρνα καλά. Και σε κανα χρόνο γύρνα πίσω να χαιρετίσεις τους γνωστούς"
Βασικά οκ, δεν έγινε ακριβώς έτσι, αλλά είδα ένα παρόμοιο όνειρο.
Δισκοπάθεια έχω τελικά. Μεταξύ Α5-Α6 και Α6-Α7 δίσκων;σπονδύλων; είναι το πρόβλημα.Ακόμα δε χρειάζονται εγχειρήσεις κλπ κλπ αλλά θα αρχίσω θεραπείες στο νευρολόγο και βλέπουμε.
Με ψιλοκαθησύχασε ο γιατρός οτι δεν είναι μεγάλο το πρόβλημα, αλλά ξέρετε τώρα. Δεν είναι μεγάλο τώρα. Με βλέπω εγώ, στα 50 με τούρμπο καροτσάκι, γυαλί πατομπούκαλο και νοσοκόμα ξανθιά Χέλγκα ή Οξάνα να είναι στο "Κύριου Εσταρινάκη τέλει μασάζ;" .. Τουλάχιστον τη γλύτωσε ο εγκέφαλος. Θα τον δημοσιεύσω κιόλας, είναι ωραιότατος. Πήρα και σε cd τα αποτελέσματα, γιατι έτσι και αλλιώς χρειαζόμαστε εικόνες απο MRI..
Χίλια ευχαριστώ για τις ευχές και τα σχόλιά σας παίδες, και ακόμα περισσότερο για τα τηλέφωνα που βαράγατε 2 φορές τη μέρα μερικοί μερικοί... ήταν μεγάλη μου χαρά αυτό το πράμα, να το ξέρετε.Και το εκτιμώ αφάνταστα..
Πάω να οργανώσω το κυριακάτικο μπάρμπεκιου τώρα. Γεράσιμε άντε ψήσου. Θα σκάσει και το ζεύγος και ο Τρέμ...
Update : Ιδού και η απόδειξη ότι στο κεφάλι μου δεν έχω ούτε σκ.. ούτε αέρα κοπανιστό ούτε οτιδήποτε άλλο μειωτικό και υποτιμητικό :
(και άμα καμιά μου λέει οτι της αρέσουν οι άντρες με μυαλό, θα της δείχνω αυτά για να με κρίνει.. :P )


Wednesday, October 24, 2007

Παπαδαριό

Έχω αράξει που λέτε χτές βράδυ, ψιλοπονάω κιόλας, βαριέμαι ασύστολα, οποτε επιδίδομαι σε ακίνδυνο και προσφιλές σπόρ.Ζάπινγκ, μπύρινγκ και πίτσινγκ.(Και εχέσθην για τις θερμίδες, έχω γίνει σαν το Αη Γιάννη τον Καλυβίτη..).
Είχε παπαδοβραδιά χτες βράδυ. Παντού πετύχαινες και από έναν παπά. Μια καταιγίδα από μούσια, ράσα και χαζομάρα εξελίχθηκε μέσα στο σπίτι της αδερφής μου. Ευτυχώς έλειπε και δεν άκουσε τα καντήλια που μουρμούραγα.
Περίπτωση πρώτη : Γνωστός μάλλον παπάς, έλεγε για τη συντέλεια. Σε 11 χρόνια. Και επιστημονικότατα αράδιαζε αριθμούς. Να ο Ναβουχοδονώσορας (τώρα αν το έγραψα σωστά.. ε..) με τα μαρτύριά του, τοσα χρόνια απο τότε, τόσα χρόνια απο τη συντέλεια του 1948.. Ε.. ΟΡΙΣΤΕ? Ποια συντέλεια το 1948; Έσκασε το 1948 μύτη ο Οξαποδώς με τους Δαίμονες, ανοίξαν οι τάφοι και βγήκαν οι νεκροί, έβρεξε θειάφι και μαραθήκαν τα σπαρτά και μεις δεν πήραμε χαμπάρι; Εκτός αν εννοεί τον εμφύλιο συντέλεια (;!;!). Αλλά ρε μεγάλε, τοπικού χαρακτήρα συντέλεια δε γίνεται. Δε μετράει. Πρέπει να έχει καθολικό χαρακτήρα. Και έβγαλε πόρισμα ο παπάς οτι έχουμε 11 χρόνια ακόμα, οπότε προλαβαίνουμε δεν προλαβαίνουμε να μετανοήσουμε, να γίνουμε καλοί χριστιανοί και να παμε να ακουμπήσουμε και κανα ευρώπουλο στα παγκάρια μπας και σωθούν οι μαύρες και καταδικασμένες ψυχές μας. Ήταν απόσπασμα σε σατιρική εκπομπή οπότε δεν είδα αν τον κράξανε μετά. Αλλά ήθελε πολύ σάπιο λαχανικό το αλάνι. Καλά ρε ΑΥΤΟΥΣ βγάζουμε στην τηλεόραση να μιλάνε; ΑΥΤΟΥΣ βγάζουμε να επηρρεάζουν τον κόσμο; Ε ρε Dawkins που σας χρειάζεται.. Εδώ και 2000 χρόνια, έχουμε συντέλεια κάθε τρείς και λίγο. Αλλά πάντα αναβάλλεται γιατί προφανώς ο Big Boss έχει έλλειψη από στρατεύματα να στείλει, ή ο J.C παίζει τάβλι με τον Τζές (το μικρό αδερφό του) και δεν προλαβαίνει. Μου θύμησε Λιακόπουλο ο παπάς. Άλλος απο κει. Νεφελίμ, Ελοχίμ κλπ. Οι Έλληνες λέει είμαστε Ελοχίμ(σύμφωνα με το νετ, Elohim : acts as a singular noun in Hebrew grammar and is then generally understood to denote the single God of Israel). Θα έπρεπε να ντρέπεσαι και συ κύριε Λιακόπουλε, αλλά ποιος στον κόσμο έχασε ντροπή για να τη βρούμε στην Ελλάδα; Δε θέλουμε να είμαστε Θεοί του Ισραήλ. Θα προτιμούσα να είμαστε όχι Θεοί, αλλα απλοί αφέντες και κύριοι του εαυτού μας και της χώρας μας, αλλά ούτε αυτό δεν καταφέρνουμε τελευταία. Όσο για Νεφελίμ και ρυπαρά γένη.. ε... άσε, άλλη φορά.
Περίπτωση δεύτερη και τραγικότερη : Στην εκπομπή του Χαλιαμπάλια, είχε θέμα αυτή την απατεώνισσα την Σία από το Αιγάλεω. Ξέρετε τώρα, Αγία Σία, Αθανασία κ' Σία Ο.Ε κλπ. Και πέτυχα για 5 δευτερολεπτα παπά, μάλλον όμως που άνηκε στη σέκτα, να λέει το εξής απίστευτο : "Η Εκκλησία είναι η πρώτη Δημοκρατία στον κόσμο"!!!!!!!!!. Και δε σηκώθηκε ΚΑΝΕΝΑΣ άχρηστος να του ρίξει δυό χαστούκια, να του τραβήξει τα γένια ή έστω να του ρίξει ένα γιαουρτι βιολογικό μαζί με την πέτσα! Τι λε ρε μάγκα; Αν είναι για κάτι γνωστή η Εκκλησία, και οποιαδήποτε Εκκλησία, είναι γνωστό ότι αυτό ΔΕΝ είναι η Δημοκρατία. Εκ φύσεως δηλαδή. Είναι δυνατόν να είσαι δογματικός φύσει και θέσει και να θεωρείσαι δημοκρατικός;Που τα είδατε αυτά ρε; Πως δε σηκώθηκαν ο Κλεισθένης και ο Περικλής να σκάσουν μύτη με τις χλαμύδες να σε πλακώσουν στις γρήγορες. Αλλά τα λέτε αυτά επειδή οι υπόλοιποι είμαστε δημοκρατικοί και όσες παπαριές και αν λέτε, δε γίνεται να σας αρπάξουμε από τα γένια και να σας πετάξουμε έξαποδώ :). Το "κακό" με τη Δημοκρατία είναι ότι πρέπει να αφήνεις ακόμα και τον υπέρβλακα, τον κακεντρεχή, τον απατεώνα, τον μισσαλόδοξο να λέει τη βλακεία του ελεύθερα. Αλλά το καλό είναι οτι μετά μπορείς να τον κοροϊδέψεις και να τον εξευτελίσεις ώστε να μην παρασύρει κόσμο.
Περίπτωση τρίτη, πάλι Αγία Σία και Σία : Η επίσημη Εκκλησία λέει την είχε καταδικάσει για αγυρτεία αλλά παρ όλα αυτά στέλνανε λέει παπάδες να λειτουργούν, γιατί, με λίγα λόγια, έτερον εκάτερον. Ναι ξέρω. Όχι εκάτερον όμως. Ευράτερον. Μπικικίνια. Ο λόγος του Θεού ερμηνεύεται κατά το δοκούν άμα πέφτουν 500ευρα. Άμα είσαι μπατίρης, πρεζάκι, μόνος και αναζητάς μια ελπίδα, κάπου να πιαστείς, κάπου να ακουμπήσεις και το μόνο σου αποκούμπι είναι (και δε διαφωνώ επί της αρχής - μόνο επί της ουσίας- ο καθένας μπορεί να δώσει στην ελπιδα του ό,τι όνομα θέλει, και να πιαστεί από όπου μπορεί) η Εκκλησία και ο Χριστός, σε διώχνουν επειδή "πόρνευσες" (ήγουν είχες προγαμιαίες σχέσεις).Αληθινό περιστατικό που περιγράφανε χτες το απόγευμα.
Τι να πείς για αυτούς που κάνουν έξωση σε άπορες οικογένειες επειδή δεν πληρώνουν το νοίκι; Τι να πεις για αυτούς που διώχνουν μια κακομοίρα ναρκομανή που ζητάει μια επιπλαστη έστω ελπίδα σωτηρίας; Τι να πείς για αυτούς που μαλλιοτραβιούνται για τα παγκάρια; Τι να πείς για αυτούς που σαν τα όρνια (ή μάλλον χειρότερα, τα όρνια τσιμπολογάνε το ήδη νεκρό σώμα) βυθίζουν νύχια σε έναν ετοιμοθάνατο άνθρωπο και ρίχνουν χολή παρασάγγας απέχουσα από τα "πιστεύω" τους; Και ο ετοιμοθάνατος, ό,τι και αν είναι, είτε ο Χίτλερ είτε ο Χριστόδουλος, πρέπει να είναι σεβαστός από όποιον θέλει να ονομάζεται άνθρωπος. Τι να πείς για αυτούς που έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι, αλλά αντί να μοιράσουν καμιά φετούλα καρπουζάκι σε εκείνους που την έχουν ανάγκη, ζητάνε και το δικό σου καρπούζι για να μεσολαβήσουν για τη σωτηρία της ψυχής σου, την οποία διαχειρίζονται, αποφασίζουν και καταδικάζουν μόνοι τους;
Τι να πείς πέρα από
ΝΤΡΟΠΗ ΡΕ ΛΑΜΟΓΙΑ, ΝΤΡΟΠΗ