Thursday, January 19, 2006

Η επιστροφή του ασώτου

Σε αντίθεση με τα όσα κακεντρεχή και αηθέστατα που ισχυρίζεται αυτός ο κακοπληρωμένος κονδυλοφόρος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, ο ασαφής τουρίστας, όχι καλοί μου φίλοι δεν είμαι ακόμα αναίσθητος σε κάποιο μπαρουτοκαπνισμένο μπαρ, ούτε κοιμόμουν στο παγκάκι στη στάση στη Μαβίλη με μουστάρδες και λαχανοκαρότο μαγιονέζα (με ταμπάσκο) να μου λεκιάζουν το πουκάμισο. Στις γιορτές κυρίως φρόντισα την μπυροκοιλιά μου. Την περιποιήθηκα. Την κανάκεψα, την έθρεψα και την μεγάλωσα. Πρέπει να έπεσε μέσα, ίσα με μισό κοπάδι γουρούνια, και μια πλαγιά πρόβατα. Και δεν είμαι σίγουρος, αλλά μάλλον πρασινάδα δεν ακούμπησα καν. Ίσως και νερό.. Ευτυχώς που φέτος δεν το ριξα πολύ στα γλυκά γιατί θα είχα πάει καμια 90αρα κιλά χωρίς το ΦΠΑ. Επίσης αφού επιτέλους πληρώθηκα, είχα κέφια για έξοδα. (κυρίες και κύριοι, ο μαλάκας). Τώρα τα μετράω πάλι, αλλά καλά περάσαμε, να πάει να απαυτωθεί με ζώα ελευθέρας βοσκής. Αντίθετα με ό,τι πιστεύει ο κακοήθης τουρίστας έχω αναστηθεί από τις 6 του μηνού. Μετά τις γιορτές ξεκουραζόμουν από την κούραση των γιορτών. Το τι περπάτημα και πήγαινε έλα έριξα δεν λέγεται. Έιδικά μέσα στους Χόντους.... Ναι ρε, μπήκα. Εγώ. Μέσα. Στο. Χόντο. (Θα τα διαβάσει τώρα η άλλη και θα παίξει παντόφλα, αλλά ήρθε η ώρα να ξεσπαθώσουμε εμείς οι ελεύθεροι πολιορκημένοι του Χόντος Σέντερ!) Έχω την αίσθηση πως πέρασα τις γιορτές εκεί μέσα. Και το χειρότερο είναι πως τις περισσότερες φορές πήγα μόνος μου. Ναι ρε μόνος μου. Αλλά είχα λόγο. Εντάξει οταν έχεις φίλες, αδερφές, μανάδες, κουμπάρες, κλπ κλπ + την δικιά σου, που δεν είναι όλες του τρίπτυχου cd/dvd/βιβλίο, ε ποιο είναι το σιγουράκι για γυναίκα; κανα καλλυντικό. Οπότε παίρνεις βαθιά ανάσα και μπουκάρεις. Την πρώτη φορά που πήγε μόνος του ο τολμηρός Κθουλιάρης (εγώ) (αλλάζουμε πρόσωπο για δραματοποίηση), ένοιωθε ένα ρίγος να του διαπερνάει τη ραχοκοκαλιά του. Τα πλοκάμια του κινούνταν ανήσυχα. Στο δρόμο είχε γαμωσταυρίσει ένα εκατομμύριο φορές την απόφασή του να κατεβει Γλυφάδα μεσημεριάτικα, αλλά το είχε πάρει απόφαση. Θα έπαιρνε στην Κθουλιάρα του κανα μπόντι κάτι, μπόντι έτσι, ντεμακιγιάζ, πασπαλιψάζ, αρωματιζάζ γενικότερα. Στο Χόντο γινόταν και ας μου συγχωρήσουν οι κυρίες και οι φλούφληδες την έκφραση, της ΠΟΥΤΑΝΑΣ. Και κατά τόπους κυριολεκτικά, της πουτάνας. Η μία απάνω στην άλλη. Ώρες επί ωρών κοιτάζοντας κάποιο ραφάκι με χρωματιστά μπιχλιμπιδάκια (σαν τους Ινδιάνους με τις χάντρες ένα πράμα) και προσπαθώντας να βρούν την σωστή απόχρωση. Διάσπαρτα ζευγάρια που συνήθως τσακώνονται και κάνουν και τον συνηθισμένο διάλογο που κάνει ενίοτε και ο Κθουλιάρης με την Κθουλιάρα του. (Άντε τελείωνε/ μισό λεπτό ακόμα/ κοντεύουμε μισό αιώνα εδώ μέσα/ μη με εκνευρίζεις είπες οτι δεν θα γκρινιάξεις/ είπα ότι δεν θα γκρινιάξω φέτος, τώρα έχει αλλάξει η χρονιά/ μα εγώ θέλω να γίνομαι όμορφη για σένα, και πρέπει να προσέχω τι παίρνω/ αν συνεχίσεις να καθυστερείς τόσο πολύ για να βρείς τι χρώμα γαμοκραγιόν θα φορέσεις, θα κλείσουμε τα 80 και θα έχω πολύ καταρράκτη ή πολύ άνοια για να με νοιαζει αν είσαι όμορφη/ γκρουμφ αντρες) Ο μικρός Κθουλιάρης ένοιωσε μια δύσπνοια ένα κατιτίς. Ο αήρ ήτο μολυσμένος από ένα εκατομμύριο πατσουλιά, ένα αποπνικτικό σύννεφο αποφοράς και δυσωδίας για τα ευαίσθητα ρουθούνια του. Έπρεπε να κάνει γρήγορα και θα το κατάφερνε. Μέσα σε 10 λεπτά είχε πατήσει τρείς πωλήτριες, και αρκετές πελάτισες, αλλά πήρε αυτά που ήθελε, έκανε θεαματικό πλονζόν πρός τα ταμεία όπου και απλά χρειάστηκε να χαμογελάσει διακριτικά στην πωλήτρια για να την τρομοκρατήσει αρκετά ώστε να του κάνει το λογαριασμό και να την κάνει απο κει μέσα. Βγήκε από τον σιχαμερό ναό με τα πλοκάμια του να ανεμίζουν πίσω του και τις κορες διεσταλμένες από τρόμο. Γονάτισε και έστειλε τις ευχαριστίες στου στον Τσαθόγκουα και τον Άζαθοθ και ορκίστηκε να μην ξαναπατήσει το πόδι του στο κτίριο αυτό... Εκείνη τη στιγμή χτύπησε όμως το κινητό του. Ήτο η Κθουλιάρα του.. "Το απόγευμα πρέπει να περάσουμε 5 λεπτάκια από τον Χόντο ,έχω κάτι να πάρω. Ε...5 λεπτάκια, ....νταξ..δεν θα είμαστε και με το ρολόι" Ο μικρός Κθουλιάρης ούρλιαξε.. υ.γ : Και μπορεί η Κθουλιάρα να είναι πολύ διαβαστερή και μουσικόφιλος, αλλά ευτυχώς είναι και εντελώς γυναίκα, και όποτε μπαίνει εκεί μέσα, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.. θα σας πω στο επόμενο τι τράβηξα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς

15 comments:

Unknown said...

Εγώ επαυξάνω...
Και μάλιστα θέλω να επισημάνω ότι ο Χόντος είναι μέρος που ένας άντρας πρέπει να πηγαίνει μόνος...
Να ενημερώνεται για τις τελευταίες θηλυκές κυκλοφορίες....
Χωρίς να κινδυνεύει να του "βγεί" κανά μάτι....

Marina said...

Καλώθ τον Εθτάριαν! Καλή Χρονιά!
Πρέπει μέθα θτον Χόντο να θου πέθανε τα μπροθτινά δόντια απο τις ώρεθ που πέραθες εκεί μέθα, εξ ού και το τθέβδιθμα..
Πάντωθ είναι καλή παθαρέλλα εκεί μέθα!..

medousa said...

Τριχες.

Αν δε γουσταρετε να μην πατατε.

Αν δε μας θελετε βαμμενες, να το λετε. Αλλη ορεξη δεν ειχα να απλωνω μασκες και μαλακιες στη μαπα μου.

Για ολα υπαρχει ενα τιμημα.

Με θες γυναικα? τραβα στα μπυρονια και ασε μου το Χοντο ελευθερο.

Θες να μου παρεις δωρο? Η δω μου τα φραγκα ή αντε στο Χοντο και μην παραπονιεσαι. Αν ειναι να κανεις κατι να το κανεις γιατι θελεις και οχι γιατι πρεπει....

παρεπιπτοντως, η χρηση του δευτερου ενικου δεν απευθυνεται σε σενα προσωπικα...

Unknown said...

Όπα ρε...
Μεταβιβάζουμε την εσωτερική μας ανάγκη/ψώνιο σε απαίτηση των αντρών για να έχουμε άλωθι;;;;

Nikolakis said...

Welcome back ρε!!!!!

Πες τα, κάτω στη δικτατορία του Χόντου :P

Καλά αυτοί που δουλεύουν εκεί μέσα πώς τα εισπνέουν όλα αυτά;

Depsorama said...

And, he's baaack!!

Η αλήθεια είναι ότι συμφωνώ απόλυτα με τη medousa, και αγγίζοντας πολύ ελαφρά το καυτό θέμα "άνδρας και διαλογή δώρου για γυναίκα", το οποίο ότι και να πούμε, είστε μια κραυγαλέα αποτυχία, δώστε μας τα φράγκα, θα πάμε να ψωνίζουμε εμείς εκεί με την ησυχία μας and everybody will be happy!

Aπό την άλλη αν επιθυμείτε να βασανίζεστε (τον Χόντο τα Χριστούγεννα δεν τον εύχομαι ούτε στον χειρότερο εχθρό μου), ΡΩΤΗΣΤΕ μας τι θέλουμε. Θα σας πούμε με κάθε ειλικρίνεια, και μετά μπορείτε να ζωστείτε τη πανοπλία σας, την πιστωτική σας και το τσίγκινο σωβρακάκι σας και να πάτε να μας το αγοράσετε!

Loucretia said...

Αντρες!!!

(καλως ηρθες βρε ;-)))

Chrisa said...

Κθουλιάρη καλως ήρθες!!!! Όποτε λές "Κθουλιάρης" ή "Κθουλιάρα" πεθαίνω στα γέλια!!!
Το ξέρω είναι βάρβαρο σπορ η είσοδος στον Χόντο, αλλά δυστυχώς υπάρχει η χοντοστερονίνη που ανεαίνει επικίνδυνα αν δεν τον επισκευτείς τουλάχιστον 1 φορά το μήνα!!!

aoratos said...

Έχω φίλο που δουλεύει στα Beauty Shop (όχι ρε δεν είναι κουνιστός, στο λογιστήριο δουλεύει!!) Καλή φάση μία τέτοια βόλτα! Ανοίγει το μάτι σου! Και ενίοτε και το κεφάλι σου αν κοιτάξεις κάνα πιπίνακι και το πάρει μυρωδιά η δικιά σου!

Καλή Χρονιά και απο εδώ!

Unknown said...

Ναι ναι.....
Εμείς με το τόσο χάλια γούστο δέσποινά μου...
Αφού να φανταστείς είναι τόοοοοσο χάλια που... σας διαλέγουμε...

Άν είχαμε λίγο γούστο παραπάνω....

Depsorama said...
This comment has been removed by a blog administrator.
Depsorama said...

Μααα, τώρα ξύνεσαι νομίζω! Εγώ δεν είπα ότι δεν έχετε καλό γούστο. Είπα ότι δυσκολεύεστε και πολλές φορές αποτυχαίνετε στην αποστολή "διαλέγω δώρο για κοπέλα"! Δεν έχει (πάντα) σχέση με το γούστο αυτό! Με την φαντασία, την διαίσθηση και την ακοή μπορεί και να έχει.
Π.χ. όταν βλέπεται τη γυναίκα να θαυμάζει κάτι, π.χ. σε περιοδικό, σε βιτρίνα, σε άλλη γυναίκα πάνω, ή όταν σας λέει πόσο πολύ θέλει/χρειάζεται κάτι, αλλά θα κρατηθεί να το πάρει με τις εκπτώσεις, η κοπέλα προσπαθεί να σας βοηθήσει!
Αλλά εσείς κάνετε του κεφαλιού σας και πηγαίνετε και παίρνετε διακοσμητικά αγγελάκια, περιστεράκια, συντριβανάκια κλπ (oh, quelle horreur!)
Βέβαια, εξαρτάται και απ' τo γούστο της κοπέλας, μπορεί να τις αρέσουν αυτά! Και για να είμαι δίκαιη, μας δυσκολεύετε και εσείς στα δώρα, αλλά δόξα το Θεό που υπάρχουν τα gadget shops.

alombar42 said...

Γουέλ νταν Κθουλιάρη - αφού επέζησες της εκδρομής στο κέντρο της γυναικείας ψυχής, αου αξίζει ένα μεγάλο μπράβο!

Αυτοί οι χώροι λατρείας έχουν πραγματικά χτιστεί πάνω στα κόκαλα υπομονετικών αρσενικών :)

Phantasmak said...

Σιγά και μη θυμόμαστε τι είδε και τί μας είπε όταν στεκόταν στη βιτρίνα τρεις μήνες πριν τα χριστούγεννα - λες και δώσαμε και ιδιαίτερη προσοχή. Είναι τόσο εκνευριστική η ιστορία με τα δώρα που δεν αξίζει να αφιερώσεις πάνω από 6 λεπτά στν επιλογη τους (5 λεπτά στο μαγαζί και ένα για να πας σ' αυτό δεδομένου ότι είναι στο δρόμο σου) και να πάρεις ό,τι καλύτερο μπορείς να διαλέξεις στα 6 αυτά λεπτά, το οποίο βέβαια δε θα είναι και κανά σόι πράμα, αλλά στο κάτω κάτω πιστεύω ότι η χειρονομία είναι έχει σημασία. Διαφορετικά, θα έπρεπε να περάσουμε μια βόλτα στη Στουρνάρα και να αρχίσω να της ρίχνω μπηχτές μπας και μου πάρει εκείνο το Sony Vaio με τα 2000 ευρά που έχω βάλει στο μάτι αλλά "πέριμένω να πέσουν οι τιμές" :P

Estarian, happy new years and such.

Oneiros said...

Fight or flee' ούτε οι ανείπωτες φρίκες από άλλες διαστάσεις δεν αντέχουν, γκαραντί.

Estarian, and such κι από μένα ;-p